«Εἶχα φτάσει τόσο μακριὰ ποὺ ἔνιωθα στὸν ὦμο μου τὸ στεναγμό τοῦ Θεοῦ, / ἡ Μεγάλη Ἄρκτος περπατοῦσε ἀθόρυβα ἀφήνοντας ἀσημένια ἴχνη στὸ δρόμο. / Τὰ βράδια εἶναι συνήθως λυπημένα σὰν ἕνα ταξίδι ποὺ τελείωσε. / Οἱ δόξες δὲν ἔχουν καμιὰ σημασία κάτω ἀπ' τὶς μηλιὲς».
Τάσος Λειβαδίτης, «Γαμήλιο ἀπόβραδο», Τὰ χειρόγραφα τοῦ φθινοπώρου, ἐκδ. Κέδρος, Ἀθήνα 2003, 117.
«Στὴ γαλήνη τῆς μνήμης
οἱ γραμμὲς καὶ τὸ φῶς».
Ἱερομονάχου Συμεὼν, Συμεὼν μνῆμα, ἐκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα 1994, χ. ἀ.
ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Νίκη Ελευθεριάδη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου