Αξέχαστος ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ! Με θεολογικές αλήθειες που σπάνε στερεότυπα!

ΠΗΓΗ: Ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά

«Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, είναι ο δρόμος προς την αλήθεια»

 

ΠΗΓΗ: Militaire News

Σταύρος Ζουμπουλάκης: Η Γυναίκα στην Εκκλησία

 

Δάκρυα φιλανθρωπίας... πέλαγος αγάπης! ΑΞΙΟΣ!

 

ORTHODOXIA NEWS AGENCY

Δεν ξέρουν για ποια πράγματα μιλούν!

Του π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΘΕΡΜΟΥ

Προσφάτως έγινε θόρυβος για δύο πρωτοβουλίες σχετικές με την Λατρεία μας. Οι γνωστοί φωνασκούντες, που επιθυμούν να επικρατεί στη λειτουργική ζωή η ακινησία του νεκροταφείου, χάλασαν τον κόσμο, α) επειδή ένας μητροπολίτης ζητά την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από τον χώρο όπισθεν της Αγίας Τραπέζης και β) επειδή κάποιος πρεσβύτερος έντυσε ως ιερόπαιδες και κορίτσια!Θα τοποθετηθώ εν συντομία σε αμφότερα:

1ον) Δεν ήταν τυχαίο ή αμέλεια της Εκκλησίας ότι επί αιώνες δεν υπήρχε Εσταυρωμένος. Ξέρετε γιατί; Απλούστατα, διότι όταν τελούμε την Θεία Λειτουργία δεν απευθυνόμαστε στον Χριστό! Μιλούμε στον Θεό - Πατέρα, ιστάμενοι δε οι κληρικοί ενώπιον της Αγίας Τραπέζης εικονίζουμε τον Χριστό! Ο Χριστός ο Ίδιος προσφέρει την Λειτουργία στον Πατέρα Του, μαζί με εμάς τα αδέλφια Του, όπως εμφαίνεται και από την ευχή του Χερουβικού Ύμνου: «Συ γαρ ει ο προσφέρων και προσφερόμενος και διαδιδόμενος, Χριστέ ο Θεός ημών…» (η μόνη ευχή της Λειτουργίας που απευθύνεται στον Χριστό). Ο τόπος του Χριστού, με άλλα λόγια, είναι από την άλλη πλευρά!

Οι υπερ-ορθόδοξοι που φωνάζουν αγνοούν ότι εισήχθη από τους Ρωμαιοκαθολικούς ο Εσταυρωμένος στην Κωνσταντινούπολη του 15ου αιώνα, σαν καλόπιασμα για να λάβουν οι Παλαιολόγοι βοήθεια από τον Πάπα, επεκτείνεται δε μόλις τον 19ο αιώνα!

Εν ολίγοις, η Εκκλησία μας που τελούσε σε κατάσταση άγνοιας και ύπνωσης λόγω Τουρκοκρατίας, συνήθισε στη νέα πραγματικότητα, λησμονώντας όμως την Εκκλησιολογία. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάποιοι συντηρητικοί αδελφοί μας, έχοντας καταστήσει κριτήριο των πάντων την συνήθεια, ωρύονται τώρα πως η απομάκρυνση του Εσταυρωμένου είναι ασέβεια και βεβήλωση. Και τούτο διότι δεν τούς ενδιαφέρει η θεολογική αλήθεια των πραγμάτων – μετράει μόνο το τι κάνει ο γέροντάς τους ή το Άγιον Όρος. Ή το τι συνήθισαν να βλέπουν. Ψυχολογία κάνουν, όχι Θεολογία!

2ον) Το φύλο των παιδιών που μεταφέρουν λαμπάδες και θυμιατό βοηθώντας κατά την Λατρεία δεν έχει καμία σημασία. Αυτό το διαπιστώνουμε στα γυναικεία μοναστήρια, στις ακολουθίες που γίνονται σε γυναικείες κατασκηνώσεις και ιδρύματα κτλ. Όσοι πιστοί είναι βαπτισμένοι και χρισμένοι διακονούν στη Λατρεία, αφού άλλωστε απαντούν στον λειτουργό, ψάλλουν, απαγγέλλουν κτλ, δηλαδή είναι οργανικοί παράγοντες της Λατρείας – εκτός αν κάποια σοβαρή αμαρτία τούς εμποδίζει, κάτι που ισχύει εξίσου για άνδρες και γυναίκες, όμως!

Θα ήταν παράλογο οι γυναίκες να λένε το «Αμήν» του καθαγιασμού –προσοχή: δια του οποίου και μόνο η Λειτουργία είναι ολοκληρωμένη!– και να απαγορεύεται να μεταφέρουν λαμπάδες. Αλλά βλέπετε ότι, ενός λάθους εισαγομένου, μύρια έπονται. Το πλήρωμα της Εκκλησίας αποξενώθηκε από την ιερωσύνη των λαϊκών, με αποτέλεσμα να εισαχθούν παράλογες αντιλήψεις. Όταν ξηλώνονται το ένα μετά το άλλο θεμελιώδη στοιχεία της Λατρείας, στο τέλος καταντούμε να τήν κάνουμε αγνώριστη.

Το στιχάρι το οποίο είθισται να φορούν τα αγόρια που διακονούν στο ιερό δεν το έλαβαν με κάποια ιεροπραξία. Και είναι πολύ λογικό διότι στην αρχαία Εκκλησία δεν υπήρχε χωριστή αμφίεση: όλων τα ενδύματα ήταν ποδήρη, φυσική εξέλιξη δε αυτών υπήρξε το στιχάρι των χειροτονουμένων κληρικών.

Όσο για την ένσταση ότι απαγορεύεται να εισέρχονται στο ιερό βήμα γυναίκες, είναι απολύτως μετέωρη και κούφια, για τον εξής απλό λόγο. Ιερό βήμα στην ουσία δεν υφίσταται! Όσο λειτουργούσε υγιώς η Εκκλησιολογία, δηλαδή κατά τους πρώτους 5 - 6 αιώνες, η καίρια διαχωριστική γραμμή βρισκόταν στην είσοδο του ναού προκειμένου να υποδηλώνει την διαφορά μεταξύ βαπτισμένων και αβαπτίστων. Όταν ολόκληρη η κοινωνία έγινε (κατ’ όνομα) χριστιανική, υψώθηκε τέμπλο και εισήχθη ο κληρικαλισμός, δηλαδή η διαχωριστική γραμμή κατάντησε να είναι μεταξύ κληρικών και λαϊκών! Τότε βαθμιαία ξεχάστηκε η ιερωσύνη των λαϊκών, έπαψαν η συμψαλμωδία τους και συναπαγγελία τους, και επεκράτησε η τραγική και αθεολόγητη συνήθεια να λέει το «Αμήν» του καθαγιασμού ο λειτουργός! Αν έμπαινε κάποιος από τους μεγάλους Πατέρες στους ναούς μας τώρα θα έφριττε, δηλαδή θα δυσκολευόταν να αναγνωρίσει ως Λειτουργία αυτό που κάνουμε…

Συνεπώς οφείλει να εφαρμόζεται ενιαία τακτική για αμφότερα τα φύλα: ή κανένας λαϊκός δεν μπαίνει στο ιερό, ή εισέρχονται ευλαβείς και επιλεγμένοι λαϊκοί αμφοτέρων των φύλων. Επιμένοντας να διαχωρίζουμε τα κορίτσια από τα αγόρια στην διακονία της Λατρείας μας δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να διαιωνίζουμε τις αντιλήψεις, στα μεν πρώτα πως είναι κατώτερα, στα δε δεύτερα πως είναι ανώτερα. Δηλαδή συντηρούμε μια κοινωνία ανισότητας. Και αποδεικνύουμε πανηγυρικά ότι, σε εποχές κατά τις οποίες επέρχεται κοσμογονία στις ανθρώπινες σχέσεις, στις νοοτροπίες, στην τεχνολογία κτλ., εμείς εξακολουθούμε να παραμένουμε κλεισμένοι αυτιστικά στον κόσμο μας. Ε, λοιπόν, όχι! Δεν θα δεχθούμε να επικρατήσουν οι αστοιχείωτοι!

Όχι μόνο διότι αγνοούν τον κόσμο ο οποίος μας περιβάλλει. Αλλά, πρωτίστως, διότι αγνοούν την Θεολογία!

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

Δυνατότητες και δυσκολίες για έναν Χριστιανομουσουλμανικό Διάλογο σήμερα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Υφίσταται διαφορά σε παλαιότερες μορφές σχέσεων ανάμεσα στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ;

Πως διαμορφώνεται η δυνατότητα ενός διαλόγου μετά την παγίωση του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης, σύμφωνα με το οποίο εγκαθιδρύονται νέα σύνορα, που στερούνται όμως συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου;

Η αναγνώριση του κύρους της απόλυτης αλήθειας στην ατομική θρησκευτικότητα και πίστη (κίνημα γνωστό ως born again), φαινόμενο που παρατηρείται και στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ δυσκολεύει την προσπάθεια προσέγγισής τους;

Τελικά, που μπορεί να κινηθεί ένας Χριστιανοϊσλαμικός Διάλογος σήμερα;

Ο π. Αλέξανδρος Καριώτογλου γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1948 και κατάγεται από τη Σάμο. Αποφοίτησε από το Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου και σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Ρωμαιοκαθολική Σχολή του Πανεπιστημίου Münster της Γερμανίας. Ειδικεύτηκε στην Ιστορία των Θρησκευμάτων και ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Καθηγητής ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος). Δίδαξε στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση, για τρία χρόνια στη Θεολογική Σχολή Αγίου Ανδρέου στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, καθώς και για οκτώ χρόνια στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας ως Επίκουρος Καθηγητής. Υπήρξε Σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου. Αφυπηρέτησε από τη θέση του Σχολικού Συμβούλου Πειραιώς. Στις 10 Ιανουαρίου 2015 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Σάμου κ. Ευσέβιο, και στις 11 Ιανουαρίου 2015 πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο.

Έχει συγγράψει 12 βιβλία επιστημονικού και εκπαιδευτικού περιεχομένου, μέρος του συλλογικού συγγράμματος του Θεολογικού Τμήματος για το Ανοικτό Πανεπιστήμιο και ένα σημαντικό αριθμό άρθρων σε συλλογικούς τόμους, εφημερίδες και επιστημονικά περιοδικά. Για το βιβλίο του: Ορθοδοξία και Ισλάμ έχει τιμηθεί με το Α΄ Βραβείο «Αμπντί Ιπεκτσί».

Σήμερα υπηρετεί ως προϊστάμενος του ιερού ναού Αγίου Νικολάου Ραγκαβά (11ος αιώνας), που βρίσκεται στην Πλάκα. Εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς των θεολόγων, θεωρείται ότι προσπαθεί να συνδυάσει την Ορθόδοξη Θεολογία με ένα σύγχρονο, βιωματικό και εμπειρικό τρόπο θέασης της ζωής. Είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών.

Σύμωνα με τον Ρόνι Μπου Σάμπα: «ο Λίβανος, αυτή η κοντινή χώρα για την Ελλάδα, είναι γνωστή για τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Είναι γνωστή επίσης για μια μακρόχρονη έκρηξη που προκάλεσε η διαταραχή της ισορροπίας στην συνύπαρξη των διαφόρων κοινοτήτων της. Στον Λίβανο ζουν οπαδοί 18 αναγνωρισμένων δογμάτων του Χριστιανισμού, του Ισλάμ, όπως και Εβραίοι. Υπάρχουν επίσης οπαδοί άλλων θρησκειών που τυγχάνουν επίσημης αναγνώρισης από το κράτος, όπως για παράδειγμα οι Ινδουιστές, οι Βουδιστές και οι Ζωροάστρες. Από πλευράς εθνικής καταγωγής, διαβιούν στο Λίβανο, μεταξύ άλλων, Άραβες, Σύροι, Αρμένιοι. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς ότι ένα τέτοιο μωσαϊκό μπορεί να είναι εύθραυστο. Κάποιοι θα το ήθελαν, όμως υπάρχουν πολλοί που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να ενώσουν αυτά τα πολλά κομμάτια, όπως είναι ο Μητροπολίτης Πρώην Όρους Λιβάνου Γεώργιος, ο Ιμάμης Μούσα Αλ-Σαντρ, ο Μουφτής Σούμπχι Αλ-Σάλιχ, ο Άντελ Αλ-Χούρι. Η πολυεπίπεδη και ασταμάτητη προσπάθεια ένωσης αυτών των κομματιών αποτελεί το αντικείμενο της σύντομης και προσωπικής μου μαρτυρίας από τον Λίβανο».

Ο Ρόνι Μπου Σάμπα γεννήθηκε στον Λίβανο το 1983 όπου τέλειωσε τις σπουδές του. Είναι πτυχιούχος Αραβικής Φιλολογίας και Θεολογίας. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα για σπουδές, όπου ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές στην Ελληνική Φιλολογία. Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Έχει μεταφράσει το βιβλίο: Η φύση του Ισλάμ του Μητροπολίτη Πρώην Όρους Λιβάνου κ. Georges Khodr, εκδ. Μαΐστρος, Αθήνα 2009. Υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Βημόθυρο, και συνεργάτης και αρθρογράφος στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen.gr για θέματα που αφορούν στη χριστιανοσύνη στην Εγγύς Ανατολή. Διδάσκει την αραβική γλώσσα στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών του ΕΚΠΑ. Ασχολείται συστηματικά με τις μεταφράσεις Eλλήνων ποιητών στα αραβικά.

ΠΗΓΗ: ΜΝΗΜΗ + ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ