«Τι θα γεννήσει τον Έρωτα;»

«Όλα τα σκεπάζει η λήθη. Κονιορτός λογισμών, ασθενέστερος των ονείρων, τη σκιάς, της αύρας που πνέει. 

Αναζητά την ταλάντωση που εκδηλώνεται στην ασυνέχεια. Πυρετός στα χείλη, παγώνει καίγοντας τα σωθικά. Δεν ξέρει που να τοποθετήσει τον εαυτό του κουβαλώντας τη νέκρωση. Αλλού περπατούν τα πόδια, αλλού κατάκειται ο άνθρωπος. Αδύνατη η διάκριση κατεύθυνσης της ψυχής ως προς την αιτούμενη ολοκλήρωση και ευτυχία. Της αφετηρίας και του τέρματος, του εμπρός και του πίσω. 

Τι θα γεννήσει τον Έρωτα; Οφθαλμός ανάμεσα στον ερωτευμένο και τον ποθούμενο. Οίστρος ανίκανος να πορίζεται, πλασμένος από μορφή και αοριστία. Χωρίς χαρακτήρες, πρόσωπα, σκηνικά. 

Η φύση προσφέρει το υλικό, απ’ τη σκοτεινή και μολυσμένη αποσύνθεση, από τις στάχτες του χρόνου, ν’ αναδυθεί αθάνατο το πρόσωπο».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΣΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Μάρτιος 1985). Το άλγος της αφής. Αθήνα: Άγρα, σσ. 20-21. 

Εις ώτα μη ακουόντων

«Μισά και φτωχά είναι τ’ αποτελέσματα του ελληνικού σχολείου, σε μισά και φτωχά αποτελέσματα καταλήγουν τόσοι κόποι και τόσες προσπάθειες», Αλέξανδρος Δελμούζος.

«Οι αλλαγές στην παιδεία, όταν δεν γίνουν στον καιρό τους, παρουσιάζονται μεταγενέστερα ως εμβαλωματικές λύσεις», Χρήστος Π. Φράγκος.

«Στη σχολική τάξη υπάρχουν πολλές “στιγμές ανομίας” στη συμπεριφορά των παιδιών προς το δάσκαλο. Οι “στιγμές ανομίας” εκφράζουν συχνά την αντίδραση του ατόμου προς την αλλοτριωτική μορφοποίηση και ασκούν ευεργετικό ρόλο όχι μόνο στα άτομα, όχι μόνο στη σχολική τάξη, αλλά και σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα. Αρκεί να λαβαίνονται υπ’ όψη σοβαρά. Και τούτο όχι για να ακουστούν τα παιδιά (για να “εκτονωθούν”), αλλά και για να επηρεάσουν με την αντίδρασή τους τη σχολική τάξη, τη σχολική ζωή, το σχολικό σύστημα. Τότε έχουμε μια εκπαίδευση αμφίδρομη, μια εκπαίδευση διαλογική και αυθεντικά σχεσιακή». Αλέξανδρος Κοσμόπουλος.