Επέτειος Αποκατάστασης της Δημοκρατίας

Τελικά, εχθές, ημέρα Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, έβρεξε. Και καλά έκανε. Εισακούστηκαν οι «προσευχές» του Μάνου Στεφανίδη [1] - Μάνου Στεφανίδης [2] και της Κόμπρας στο SLpress. Κι αν ζούσε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, θα ξανάκανε το πάρτι που έκανε στην πλαζ της Βουλιαγμένης στις 25 Ιουλίου 1983, και θα ξανατραγουδούσε τα Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας. Στο ερώτημα «τι γιορτάζουμε στις 24 Ιουλίου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια;» η απάντηση είναι γνωστή: τον πολικαντισμό, τη διαφθορά, τη δημαγωγία, τον καιροσκοπισμό, την καπηλεία αξιών, τη ρουσφετολογία… τη ΜΕΤΑΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: βλ., Jacques Ranciere. Το μίσος για τη Δημοκρατία & Colin Crouch. Μεταδημοκρατία. Αυτές είναι οι όψεις του σημερινού πολιτικού μας βίου. Α.Ι.Κ.

Ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει η συζήτηση που έγινε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και δημοσιεύθηκε στο περ. ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, τχ. 83, το καλοκαίρι του 1994.

Τα σχόλια της Κόμπρας κι ο σοφός Jacques Rancière

Τα σχόλια της ΚΟΜΠΡΑΣ στο SLpress είναι δηλητηριώδη. Κάθε μέρα διαβάσω όσα δημοσιεύει. Υπό τον σύγχρονο αστερισμό της παραπληροφόρησης ουκ ολίγων ΜΜΕ και τον συγχρωτισμό της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ με τη ΔΕΞΙΑ με τους πολλούς «λαγούς» της «παρα-κυβερνώσας» παράταξης, η Κόμπρα καλά κάνει και τσιμπάει. Οι πολιτικές ιδεολογίες βαφτίζονται με όρους Μεταδημοκρατίας: πολιτική ως διαχείριση, εκλογολόγοι, δημοσκοπήσεις, σύγκλιση μεγάλων κομμάτων, και πάει λέγοντας… Α.Ι.Κ.

«Στην Ελλάδα όπως στη Χιλή, όπως και στα περισσότερα μέρη του κόσμου, αποδείχθηκε ότι η αντίσταση στις ολιγαρχίες προέρχεται μόνο από δυνάμεις που είναι αυτόνομες σε σχέση με το σύστημα αντιπροσώπευσης και με τα λεγόμενα αριστερά κόμματα που είναι ενσωματωμένα σε αυτό. Αυτά τα κόμματα δικαιολογούν την πράξη τους μέσα στην λογική της επιλογής τού μικρότερου κακού. Εξαιτίας αυτής υφίστανται διάλυσεις επι διαλύσεων. Κάποιος θα έμπαινε στον πειρασμό να χαρεί, αν αυτή η συνεχής διάλυση δεν είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της εξουσίας της ολιγαρχίας και δεν δυσχέραινε περισσότερο την δράση εκείνων που επιδιώκουν πραγματικά να της αντιταχθούν»· από συνέντευξη του Jacques Rancière, μτφρ. Φοίβος Θεολογίτης. ΠΗΓΗ: Academia

Πιστεύετε ότι έχει νόημα μια επανενεργοποίηση του ιδεώδους μιας πιο άμεσης δημοκρατίας, όπως ήταν αυτή που υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα, ή πρέπει να αναζητήσουμε άλλες μορφές της;

«Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι δύο: Το ζήτημα των γενικότερων αρχών και το ζήτημα των κοινωνικών μορφών εντός των οποίων μπορεί να θεμελιωθεί η δημοκρατία. Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμα πράγματα που μπορούμε να διατηρήσουμε από την αρχαία δημοκρατία, δηλαδή χοντρικά την ιδέα ότι όσο περισσότερος είναι ο πληθυσμός που συνδέεται στις κρατικές αποφάσεις, τόσο το καλύτερο είναι για την κοινότητα. Με άλλα λόγια, τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού ανθρώπων στις αποφάσεις που αφορούν στην κοινότητα, εντέλει την ιδέα ότι υπάρχει μια ικανότητα που ανήκει σε όλους, και που δεν την κατέχει μία μόνο ειδική τάξη ανθρώπων, είτε επειδή κατέχουν τον πλούτο, είτε επειδή κατέχουν την γνώση. Είναι σημαντικό να διασώσουμε αυτήν την ιδέα. Εντέλει, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν. Για παράδειγμα, να περιορίσουμε την επαγγελματοποίηση της πολιτικής. Μπορούμε να εγκαθιδρύσουμε περιορισμούς στην πολιτική αντιπροσώπευση, ώστε να είναι όλο και περισσότεροι άνθρωποι που θα συμμετέχουν. Μπορούμε για παράδειγμα να εγκαθιδρύσουμε την κλήρωση. Κυρίως, είναι σημαντικό να διατηρηθούν μορφές οργάνωσης, συζήτησης και κοινωνικής δράσης, που να είναι αυτόνομες σε σχέση με το κράτος. Ασφαλώς, δεν βρισκόμαστε στην αθηναϊκή πόλιν, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση πιο περίπλοκη, αλλά αυτό ακριβώς είναι που θέτει το ερώτημα «ποιος αποφασίζει;»· από συνέντευξη του Jacques Rancière στον Διονύση Σκλήρη. ΠΗΓΗ: Φρέαρ

«Το πολιτικό μας σύστημα θα καταρρεύσει με μια τραγωδία όπως το 1974»

 

ΠΗΓΗ: Militaire News

Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό κόσμο της Μεταδημοκρατίας

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Στη λεγόμενη «ρευστή νεωτερικότητα», όρο που χρησιμοποιεί ο κορυφαίος Πολωνός κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman, ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και αναπτύσσεται. Ο Bauman λέει την αλήθεια, και η αλήθεια πρέπει να λέγεται πάντοτε ολόκληρη, πρέπει να μας απασχολεί.  

Οι χθεσινές ευρωεκλογές, τόσο σε ελληνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με την άνοδο της ακροδεξιάς, τον αρνητισμό και τη συνωμοσιολογία από συγκεκριμένα πολιτικά μορφώματα και την πρωτοφανή αποχή, δίχως αμφιβολία, για πολλοστή φορά, φέρνουν στο προσκήνιο την τεράστια κρίση του πολιτικού συστήματος. 

Στη δική μας περίπτωση, δεν είναι μόνο τα πολιτικά κόμματα (συστημικά και μη συστημικά), είναι και τα τηλεοπτικά κανάλια (κρατικά και ιδιωτικά, με τους εγκάθετους «δημοσιογράφους» τους) που διαμορφώνουν πολιτική βούληση και δημιουργούν κομματικά γκέτο. Κι ενώ το φιλο-τουρκικό κόμμα: «σαρώνει» σε Ροδόπη και Ξάνθη, με την επικεφαλής Τσιγντέμ Ασάφογλου να υποστηρίζει ότι «Όποιος μας ψήφισε δήλωσε ότι είναι Τούρκος»!, το κρατίδιο των Αθηνών ασχολείται με το ποιος από τους πολιτικούς ηγετίσκους είναι κερδισμένος ή χαμένος για το κόμμμα του μόνο, κι όχι για την πατρίδα. 

Μια ματιά να έριχνε κανείς εχθές, από το νωρίς το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ στις εκπομπές των τηλεοπτικών καναλιών, δεν θα δυσκολεύονταν να διαπιστώσει ότι, πολιτικά και δημοσιογραφικά τέρατα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), με την προπαγάνδα τους αποδομούσαν τη Δημοκρατία και αποθέωναν τη Μεταδημοκρατία. Ποια τα χαρακτηριστικά της τελευταίας; Τα παραθέτω ευθύς αμέσως: