Σοκ και παράνοια

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκπλήσσονται με την επάνοδο του Τραμπ στην εξουσία. Από την άλλη όμως πλευρά, πάρα πολλοί είναι εκείνοι που χειροκροτούν και συμφωνούν με όσα διακηρύσσει. «Ο ιμπεριαλισμός δεν έληξε», γράφει ο Edward W. Said, στο βιβλίο του Κουλτούρα και Ιμπεριαλισμός. Μια συστημική και γοητευτική ανίχνευση των ριζών του Ιμπεριαλισμού στον πολιτισμό της Δύσης, (Νεφέλη, Αθήνα 1996)· και συνεχίζει: «δεν έγινε ξαφνικά “παρελθόν”, από την ίδια στιγμή που η αποαποικιοποίηση έθεσε σε κίνηση τη διάλυση των κλασικών αυτοκρατοριών». Η κληρονομιά αποικιακών σχέσεων  ευρωπαϊκών κρατών (Γαλλίας και Αγγλίας) με χώρες όπως η Αλγερία και οι Ινδίες είναι γεγονός που οφείλουμε να μην ξεχνάμε, έχει διάρκεια στο χρόνο. «Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και της Σοβιετικής Ένωσης έχουν αλλάξει οριστικά τον παγκόσμιο χάρτη. Ο θριάμβους των Ηνωμένων Πολιτειών που αναδείχθηκαν ως η τελευταία υπερδύναμη υποδηλώνει ότι μια νέα σειρά μετώπων ισχύος θα συγκροτήσουν τον κόσμο, και ότι αυτά είχαν ήδη αρχίσει να γίνονται εμφανή από τις δεκαετίες του ’60 και του ‘70», υποστηρίζει ο Αραβοαμερικανός ακτιβιστής Edward W. Said. Αυτά για τον 20ό αιώνα. 

Στον 21ο, η νέα αυτοκρατορία των Τραμπ – Μασκ, αναδεικνύει έναν ιμπεριαλισμό όχι μόνο πολιτικοοικονομικό αλλά φασιστικό, χιτλερικό. Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν ολάκερη η οικουμένη έχει τη δύναμη να αγωνιστεί για να απελευθερωθεί από τη νέα τυραννία επίδειξης ισχύος των δύο αυτών παρανοϊκών ηγετών. Ωστόσο, γνωρίζω και θλίβομαι γιατί στα τηλεοπτικά κανάλια πρώτη είδηση ήταν από ποιο σχεδιαστή μόδας αγόρασε το καπέλο και το φουστάνι της η σύζυγος του Τραμπ. Τα σημερινά ΜΜΕ έχουν τρομερή δύναμη στο να παραπλανούν τους πολίτες· θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για το ποιο εξελιγμένο σύστημα ελέγχου ανθρώπινων συνειδήσεων.

Το ΠΑΤΡΙΣ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ως ιδεολογηματικό καταφύγιο

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ των ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ. Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2024.

Το τρίπτυχο είναι ειδωλολατρικό -όπως το θαμπωμένο βλέμμα του κάθε ειδωλολάτρη- καθότι εθνοκάπηλα υποκριτικό και απύθμενα κομφορμιστικό και φανατικό ενώ δεν έχει καμία σχέση με την ελεύθερη αγάπη του χριστιανισμού και, επιπλέον, ο εθνικισμός είναι ο εχθρός του έθνους, η θρησκεία ο εχθρός της εκκλησιαστικής Ορθοδοξίας και η «χρυσή οικογενειούλα», ως ναρκισσιστική και αυτοαναφορική, ο εχθρός της ευχαριστιακής χριστιανικής κοινότητας στην οποία υπερβαίνονται οι δεσμοί αίματος και γης εν ονόματι της πνευματικότητας και της αισθαντικότητας και της ανθρώπινης αδελφοσύνης.

Το αθεολόγητο και μανιώδες αυτό τρίπτυχο έχει ασφαλώς το ανάλογό του στο υποκριτικό τρίπτυχο «άλλα σκέφτομαι, άλλα λέω και άλλα κάνω» ενώ δεν έχει καμία σχέση με το όντως θρησκευτικό «καλές σκέψεις, καλά λόγια, καλές πράξεις». Ας υπενθυμίσουμε ότι, θεολογικά, ειδωλολατρία είναι κυρίως η εσωτερική και εγωκεντρική συσπείρωση του ανθρώπου στον εαυτό του, μόνο και μόνο γιατί φοβάται μήπως διαλυθεί το είδωλο της ύπαρξής του που καθρεφτίζεται στο μηδέν, αντί της πορείας δημιουργικής τελείωσης καθ’ ομοίωσιν Θεού (Νίκος Ματσούκας).

Κοινωνιοψυχολογικά, για τον Έριχ Φρομ, «το κοινό σε όλα τα παρακάτω φαινόμενα -τη λατρεία των ειδώλων, την ειδωλολατρική λατρεία του θεού, την ειδωλολατρική αγάπη για ένα πρόσωπο, τη λατρεία του πολιτικού ηγέτη ή του κράτους και την ειδωλολατρική λατρεία των εξωτερικεύσεων των παράλογων παθών- είναι το προτσές της αλλοτρίωσης. Είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν αισθάνεται τον εαυτό του ως τον ενεργό φορέα των δυνάμεών του, αλλά σαν ένα αδύναμο “πράγμα” που εξαρτάται από εξωτερικές δυνάμεις στις οποίες έχει προβάλει τη ζωική του ουσία», δηλαδή, θα προσθέταμε, το πράγμα-εθνικιστής και εθνοκάπηλος εξαρτάται από την εξωτερική δύναμη ΠΑΤΡΙΣ, το πράγμα-θρησκόληπτος υποκριτής από την εξωτερική δύναμη ΘΡΗΣΚΕΙΑ, το πράγμα-νοικοκυραίος από την εξωτερική δύναμη ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ενώ η όντως ζωική ουσία είναι ο πηγαίος και φιλειρηνικός πατριωτισμός, η ευχαριστιακή-κοινοτική σχεσιακότητα, η οικουμενική οικογένεια (π.χ. μέσα από τα δικά του παιδιά να αγαπά κανείς τα παιδιά όλου του κόσμου), δηλαδή έχουμε τελικά πλήρη διαβολική και αλλοτριωτική αντιστροφή της γλυκιάς πραγματικότητας. Το τρίπτυχο λειτουργεί ως σωσίβιο για να μην πνιγούν οι ανασφαλείς μέσα στη θάλασσα της κατασκευασμένης αβεβαιότητας και του τεχνητού φόβου αντί να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Ο χριστιανός είναι ένας χωροχρονικός ταξιδιώτης που με ελεύθερη αγάπη σχετίζεται με τον εαυτό του, την πατρίδα του -με τη φυσική προς αυτήν αγάπη-, το σύμπαν ολόκληρο και το κάθε Αλλο ακομπλεξάριστα και όχι απολυτοποιημένα εθνικιστικά και έμμονα ειδωλολατρικά, αλλά μέσα στην εμπιστοσύνη ενός δημοκρατικά διαθρησκειακού και διαπολιτισμικού διαλόγου. Οι ναζιστο-φασιστικές κραυγές με τα ψευδοσυναισθηματικά παραληρήματα και το φαιδρό νταηλίκι, που πληθαίνουν στον δημόσιο χώρο, όπως και οι υποκριτικοί ψευδοαγγελισμοί των χριστιανιζόντων αντιμετωπίζονται με τα διαυγή δημοκρατικά έλλογα αισθήματα ενώ το κράτος-έθνος τους και τα οικονομικά συμφέροντα των μεγαλοεπιτήδειων κάθε λογής συμπλέουν.

Οι ναζοφασίστες και οι ψευτοδημοκράτες είναι οι δύο όψεις του ίδιου κάλπικου νομίσματος που λέγεται ανελευθερία και κουτάλα της εξουσίας με την αγαστή συνεργασία του Ιερατείου. Υπόκοσμος - κατά τον πάντα ζωντανό Καραϊβάζ. Ας ξανακούσουμε τα κλασικά τραγούδια των Ο.Ρ.Α. όπως το «Αϊντε» ή το «Εντάξει»… Ενας άνθρωπος που στην καθημερινή ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εμπόρευμα που παράγει εμπορεύματα και μέρος ενός μηχανισμού που παράγει αξία, εύκολα μπορεί να γίνει μέρος ενός μηχανισμού που βλέπει εχθρό τον άλλον άνθρωπο ή το άλλο έθνος (Πρένταγκ Βρανίτσκι). Και κάνα «ουαί» είναι απαραίτητο, ας αγανακτήσουμε επιτέλους, οργή, όχι μίσος, και ταυτόχρονα να ξαναβρούμε το πολιτικό νόημα της αγάπης… Οι ΕΑΜικοί παπάδες και μητροπολίτες θα ’ναι αρωγοί…

Όπως και ένας παπα-Σπύρος Ζαφείρης του ΕΔΕΣ, ηρωικός μαχητής στον Γοργοπόταμο. Όπως και κάθε σκεπτόμενος και αισθανόμενος και πράττων αντισυστημικός δημοκράτης πολίτης ανεξαρτήτως πολιτικής ταμπέλας ενώ οι φασίστες πάντα είναι τα τσιράκια των αφεντικών και πολλοί «αντιεξουσιαστές» τα τσιράκια του εαυτού τους.

Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία αλλά ένα πελώριο Κίνημα Ζωής κατά τον αιώνιο παπα-Γιώργη Πυρουνάκη. Η μετάνοια είναι αναμοχλευτική δύναμη για κάθαρση αισθημάτων, διάνοιας και βούλησης, είναι η αυθεντική χρήση της ελευθερίας που αναδημιουργεί τις προϋποθέσεις για νέα ζωή κατά τον πάντα ζωντανό Νίκο Νησιώτη. Η μετάνοια είναι πάντοτε μια κρίση, δηλαδή μια στάθμιση των πραγμάτων, μια εκτίμηση των καταστάσεων, με άλλες λέξεις μια ενέργεια λογική κατά τον Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τους μάγους των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων-σεκτών και τους θρησκόληπτους υπηκόους του ολοκληρωτικού γεροντισμού κ.λπ.;

Στα βαθιά νερά του Τραμπ

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Ουκ ολίγοι «Τραμπικοί», εδώ στο Ελλαδιστάν της Ζητορθοδοξίας, ζητωκραυγάζουν γιατί το παγκόσμιο χωριό ξαναζεσταίνει τις μηχανές του ρατσισμού και του ολοκληρωτισμού. Από την άλλη μεριά, οι κατ’ όνομα μόνο «Δημοκρατικοί», μεταπράτες και πίθηκοι ολκής, κατέχονται από την περιέργεια να ιδούνε αν εις τας Ευρώπας, οι δικτατορίσκοι τύπου Όρμπαν μπορούν να τεθούν στο περιθώριο της πολιτικής. 

Για την επικράτηση του Τραμπ, στα πρωινάδικα, τα μεσημερινάδικα και τα απογευματινάδικα, μίλησαν ο Τατσόπουλος, ο Βελόπουλος, ο Πορτοσάλτε, ο Κασσελάκης, ο δάσκαλος της Βουλής Νατσιός, η Λατινοπούλου, ως αυτόκλητοι διορθωτές της κοινωνίας του Ελλαδιστάν. 

Ηθικοί αυτουργοί για την άνοδο της Ακροδεξιάς εις τας Ευρώπας και εις το Αμέρικα είναι όλα αυτά τα λαμόγια που καυχώνται πως είναι δημοκράτες κυβερνήτες, με τους δικαιωματιστές της Woke κουλτούρας και τους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας να τους χειροκροτούν. Μα καλά, δεν υπάρχει υπερηφάνεια και φιλότιμο στον τόπο αυτό;

Ο Λιονέλ Ρισάρ, όταν έγραφε το βιβλίο-του Ναζισμός και Κουλτούρα, παρότι αναφερόταν αποκλειστικά στον γερμανικό φασισμό, στον πρόλογό του με έμφαση επισήμανε ότι, ο «σύγχρονος αναγνώστης θα συγκρίνει, οπωσδήποτε, τη ναζιστική πραγματικότητα, μ’ αυτά που βλέπει να συμβαίνουν σήμερα γύρω-του». «Είναι αδύνατο», συνεχίζει, «να περιορίσουμε το ζωικό, το γόνιμο δαιμόνιο των συγκρίσεων και των αναλογιών. Ο φασισμός συνεχίζεται κάτω από άλλες μορφές, χρησιμοποιώντας παρόμοιες ή διαφορετικές μεθόδους. Η ιστορική-του γνώση μας βοηθά να ξεσκεπάζουμε το παρόν, και να τον ανακαλύπτουμε πίσω από τις μάσκες που φοράει κάποτε, χρησιμοποιώντας διάφορα σοσιαλιστικά συνθήματα».

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: ResPublica

Ακροδεξιά - Φασισμός: «Χαίρε, βάθος αμέτρητον ανθρωπίνης βλακείας!»

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η ακροδεξιά και ο φασισμός θεριεύουν στην Ευρώπη και στην πατρίδα μας. Το απέδειξαν περίτρανα οι Ευρωεκλογές. Τα πολλαπλά μηνύματα που έστειλαν στα πολιτικά κομματίδια οι απέχοντες από τις εκλογές, καθώς φαίνεται, δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν από τους ηγετίσκους της Ευρώπης.

Δυστυχώς, δεν έχουμε διδαχθεί από την Σύγχρονη Ιστορία μας. Ετούτες τις μέρες έχει πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Π. Μ. Σωτήρχου, «Χίλιες μέρες δίχως ήλιο», το οποίο καταγράφει την μαρτυρία μυριάδων ανήλικων παιδιών της Γερμανικής Κατοχής. Το ποιό σημαντικό στοιχείο του βιβλίου είναι η προσωπική καταγγελία του πολυγραφότατου συγγραφέα για την μεγαλύτερη τραγωδία του εικοστού αιώνα, που άλλη δεν είναι από τις θηριωδίες του ναζισμού στην Ευρώπη.

Στην πατρίδα μας τα θύματα του χιτλερισμού ακόμα δεν έχουν βρει δικαίωση. Το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων ήταν και παραμένει ακόμα άλυτο. Οι «Χίλιες μέρες δίχως ήλιο» διαβάζεται απνευστί. Κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση και αγωνία. Κάθε σελίδα είναι αποκαλυπτική για τα πεπραγμένα του χιλτερισμού σε πολλές πόλεις και χωριά της πατρίδας μας. Και στη Μυτιλήνη, μιας και ο συγγραφέας γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ αυτή· την περίοδο της Κατοχής ήταν δώδεκα - δεκατριών χρονών.

Γιατί συνδυάζω το βιβλίο του Π. Μ. Σωτήρχου με τη σημερινή άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού στην Ευρώπη και στην πατρίδα μας; Νομίζω πως είναι καταφανές. Γιατί, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. «Ο χιτλερισμός είχε πάντα την μανία του καννίβαλου. Ήθελε να τρέφεται με τις σάρκες των διαφωνούντων και των αντιπάλων», γράφει ο Π. Μ. Σωτήρχος στο όγδοο κεφάλαιο με τίτλο: «Χαίρε βάθος αμέτρητον ανθρωπίνης βλακείας». Στην επίσκεψη που έκανε ο νεαρός τότε συγγραφέας στα υπόγεια του έρημου κτιρίου της Γκεστάπο  –να σημειώσω εδώ ότι το κτίριο αυτό βρίσκονταν στην περιοχή του Ακλειδιού και ερημώθηκε μετά τη δολοφονία διερμηνέα από αντιστασιακή οργάνωση που τότε δρούσε στην πόλη της Μυτιλήνης- είχε προσέξει και διαβάσει τα μηνύματα που είχαν γράψει στους σκοτεινούς τοίχους οι ηρωικοί κρατούμενοι. Ένα από αυτά τράβηξε την ιδιαίτερη προσοχή του. Τον συγκλόνισε και το κράτησε στη μνήμη του σαν «μαχαιριά». Ήταν ένα σύνθημα με παραλλαγμένο τον εξής στίχο από τον Ακάθιστο Ύμνο: «Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς· χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς». Ο άγνωστος αγωνιστής της Κατοχής, που, όπως υποθέτει ο συγγραφέας, ήταν μορφωμένος άνθρωπος, είχε παραλλάξει το παραπάνω στίχο ως εξής: «Χαίρε, βάθος αμέτρητον ανθρωπίνης βλακείας!»

Ο Π. Μ. Σωτήρχος, με παρησσία διαπιστώνει πως, «όσον η ελευθερία θα ρυθμίζεται στα κλειστά γραφεία και τους νόμους των άνομων εξουσιαστών, τόσο η τραγωδία θα συνεχίζεται σε όλες τις μορφές της». Και τα ερωτήματα που θέτει οφείλουν να μας απασχολήσουν σοβαρά, γιατί όπως βλέπω η βλακεία του ναζισμού και σήμερα κυριαρχεί, κυρίως σε νέους ανθρώπους. Γράφει ο Π. Μ. Σωτήρχος: «Ποιος τίμιος και έξυπνος άνθρωπος δεν θα ανακαλύψη στην ζωή του αυτή την κυριαρχία της βλακείας, που αρχίζει πάντα από την αυτονομία και την αυτάρκεια της λογικής; Ποιας λογικής; Της λογικής των παθών και της αδικίας, που έχει φτιάξει το αόρατο σύστημα εξουσίας, σε όλον τον κόσμο, και θέλει τα πράγματα να εξελίσσωνται με την δική του φιλοσοφία. Πόσοι είναι εκείνοι που αμφισβητούν την λογική και την ελέγχουν αυστηρά; Πόσοι δεν πιστεύουν στο δίκιο τους και στην σοφία τους; Πόσοι δεν επιθυμούν και δεν προσπαθούν να μπουν μέσα στο αόρατο σύστημα εξουσίας για να απολαύσουν τα προνόμια και τις ευκολίες που παρέχει το σύστημα στα όργανά του; Πόσοι δεν αποφασίζουν και δεν υλοποιούν την απόφασή τους, την όποια απόφασή τους, χωρίς να εξετάσουν αν αυτό είναι βλακώδες και προκαλή κακό στο σύνολο;»· [τηρώ την ορθογραφία του συγγραφέα].

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που χρειάζεται άμεσα να απασχολήσει κάθε νοήμονα και όχι βλάκα άνθρωπο είναι ότι, η ακροδεξιά και ο φασισμός στην Ευρώπη και στην πατρίδα μας είναι εδώ, καλπάζουν, με τα σπιρούνια του φαντάσματος του χιτλερισμού να ματώνουν συνεχώς τη Δημοκρατία.

Θα κλείσω με μια επισήμανση. Σήμερα, η 13η Ιουνίου, για την Εκκλησία, είναι αφιερωμένη στη μνήμη του νεομάρτυρα Αλέξανδρου του εν Μονάχω μαρτυρήσαντα. Στην καρδιά τού τότε ναζισμού, μια ομάδα νέων αντιστάθηκε στις θηριωδίες του, με αποτέλεσμα τον μαρτυρικό θάνατό τους. Για τον άγιο Αλέξανδρο Σμόρελ παραπέμπω στο ιστολόγιο του αγαπητού συναδέλφου και φίλου Γιώργου Βαρδαβά που, σήμερα, ημέρα της μνήμης του, δημοσίευσε ένα κατατοπιστικό κείμενο, συνοδευμένο με βιβλιογραφικές αναφορές: Η αντίσταση ενός αγίου στο Ναζισμό - Άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ (+13 Ιουλίου). Διαβάζοντας κανείς το παρακάτω απόσπασμα από την 4η Προκήρυξη της αντιστασιακής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», ηγετικό μέλος της οποίας ήταν ο άγιος Αλέξανδρος, θα διαπιστώσει πόσο παρόμοιες είναι οι σκέψεις που εκφράζει με αυτές του Π. Μ. Σωτήρχου, αλλά και πόσο επίκαιρες είναι σήμερα: «Ο άνθρωπος είναι, βέβαια, ελεύθερος, αλλά χωρίς τον αληθινό Θεό είναι ανυπεράσπιστος ενάντια στο κακό. Είναι σαν καράβι χωρίς πηδάλιο, στο έλεος της θύελλας, σαν μικρό παιδί χωρίς τη μητέρα του, σαν σύννεφο που διαλύεται στον αέρα. Και σε ρωτάω, σαν Χριστιανό που αγωνίζεσαι για τη διαφύλαξη του πιο πολύτιμου θησαυρού σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στη δολιότητα, τον υπολογισμό και την αναβλητικότητα, με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα σηκώσει το χέρι για να σε υπερασπίσει; Δεν σου έδωσε ο Θεός τη δύναμη και τη θέληση να αγωνιστείς; Πρέπει να χτυπήσουμε το κακό εκεί που είναι πιο δυνατό, και είναι πιο δυνατό στην εξουσία του Χίτλερ».

Για το «Λευκό Ρόδο», δύο ακόμα βιβλιογραφικές αναφορές αξίζει να τις προσέξει ο αναγνώστης:

• Σταύρος Ζουμπουλάκης, «Λευκό Ρόδο, το αμάραντο». Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (03-06-2019): https://www.kathimerini.gr/culture/books/1026913/leyko-rodo-amaranto/ [τελευταία πρόσβαση: 13/06/2024].
• Elena Perekrestov. (2020). Αλεξάντερ Σμόρελ. Η γερμανική αντίσταση και το κίνημα του «Λευκού Ρόδου», εισαγωγή Ανδρέας Αργυρόπουλος, μτφρ. Πολυξένη Τσαλίκη – Κιόσογλου. Αθήνα: Πορφύρα.

ΕΙΚΟΝΑ: Από εξώφυλλο του βιβλίου του Π. Μ. Σωτήρχου.

Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό κόσμο της Μεταδημοκρατίας

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Στη λεγόμενη «ρευστή νεωτερικότητα», όρο που χρησιμοποιεί ο κορυφαίος Πολωνός κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman, ο φασισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος και αναπτύσσεται. Ο Bauman λέει την αλήθεια, και η αλήθεια πρέπει να λέγεται πάντοτε ολόκληρη, πρέπει να μας απασχολεί.  

Οι χθεσινές ευρωεκλογές, τόσο σε ελληνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με την άνοδο της ακροδεξιάς, τον αρνητισμό και τη συνωμοσιολογία από συγκεκριμένα πολιτικά μορφώματα και την πρωτοφανή αποχή, δίχως αμφιβολία, για πολλοστή φορά, φέρνουν στο προσκήνιο την τεράστια κρίση του πολιτικού συστήματος. 

Στη δική μας περίπτωση, δεν είναι μόνο τα πολιτικά κόμματα (συστημικά και μη συστημικά), είναι και τα τηλεοπτικά κανάλια (κρατικά και ιδιωτικά, με τους εγκάθετους «δημοσιογράφους» τους) που διαμορφώνουν πολιτική βούληση και δημιουργούν κομματικά γκέτο. Κι ενώ το φιλο-τουρκικό κόμμα: «σαρώνει» σε Ροδόπη και Ξάνθη, με την επικεφαλής Τσιγντέμ Ασάφογλου να υποστηρίζει ότι «Όποιος μας ψήφισε δήλωσε ότι είναι Τούρκος»!, το κρατίδιο των Αθηνών ασχολείται με το ποιος από τους πολιτικούς ηγετίσκους είναι κερδισμένος ή χαμένος για το κόμμμα του μόνο, κι όχι για την πατρίδα. 

Μια ματιά να έριχνε κανείς εχθές, από το νωρίς το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ στις εκπομπές των τηλεοπτικών καναλιών, δεν θα δυσκολεύονταν να διαπιστώσει ότι, πολιτικά και δημοσιογραφικά τέρατα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), με την προπαγάνδα τους αποδομούσαν τη Δημοκρατία και αποθέωναν τη Μεταδημοκρατία. Ποια τα χαρακτηριστικά της τελευταίας; Τα παραθέτω ευθύς αμέσως: