Ο Κωστής Παπαγιώργης για τους πολιτικούς απατεώνες

«[…] Κανείς δεν πιστεύει πια ότι οι πολιτικοί του τόπου είναι ικανοί να επωμιστούν τα προβλήματα της κοινωνίας, ότι τα κόμματα ενδιαφέρονται πραγματικά να δώσουν λύσεις, έστω κι αν δυσαρεστήσουν την πελατεία τους, ότι τέλος πάντων λειτουργεί στοιχειωδώς ο πολιτικός παρεμβατισμός.

Κοινό μυστικό είναι πλέον ότι ο ανίατος ασθενής, ήτοι ο κρατικός μηχανισμός με τις θεσμικές του θωρακίσεις, σκοπίμως συντηρείται σε προκομματώδη κατάσταση διότι έτσι λύνονται τα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης. Οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί, αμαρτωλά καταστήματα που φιλοξενούν τις κυβερνητικές ασυδοσίες, αντί για απόδοση και παραγωγικότητα προσφέρουν ειδήσεις για το αστυνομικό δελτίο. Η βουλευτική ιδιότητα επέχει θέση αυτοσκοπού. Απ' όπου και η άποψη ότι η παραμονή στην εξουσία κάνει καλό για δύο τετραετίες, ενώ πέραν αυτών η ίδια η εξουσία απλώνει τα χέρια της και σε πνίγει».

ΠΗΓΗ: LiFO

Ο Κωστής Παπαγιώργης για τους βλάκες

Σε μια συνέντευξη, η δημοσιογράφος Σταυρούλα Παναγιωτάκη ρώτησε τον Κωστή Παπαγιώργη: «Ποιο είναι το σοβαρό ζητούμενο της εποχής μας;» Κι εκείνος με το αφοπλιστικό πάντοτε ύφος του, απάντησε: «Συγγνώμη, αλλά αυτές οι ερωτήσεις δεν μου πάνε καθόλου…». Η δημοσιογράφος, όμως, τον ξαναρώτησε: «Ας το θέσω αλλιώς. Πρέπει να μας ενοχλεί η μετριότητα, να την αγνοούμε, τι λέτε;» Κι ο Παπαγιώργης, απάντησε: «Η μετριότητα δεν είναι κάτι στατικό, αμετακίνητο. Μπορεί να βελτιωθεί. Και βελτίωση σημαίνει πάντα να μάθεις ποιος είσαι. Κάθε μετριότητα έχει δικαίωμα στη ζωή. Όταν διεκδικεί, όμως, το πρωτείο, κάνει εχθρούς και στήνει παγίδες στον εαυτό της. Γενικά, οι βλάκες είναι το μεγάλο πρόβλημα κάθε δημοκρατίας, και κάθε μεγαλείου, βέβαια, όπως μας έμαθε ο Φλωμπέρ στο Μπουβάρ και Πεκυσέ…». ΠΗΓΗ: Ερανιστής

Ας μου επιτραπεί εδώ το σχόλιο. Με αφορμή την περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη, που τα ΜΜΕ καλά μεν έκαναν και ασχολήθηκαν μαζί του, αποπροσανατόλισαν δε, σε μεγάλο βαθμό, τους πολίτες από σημαντικότερα προβλήματα που τους απασχολούν. Δεν χωρά αμφιβολία: ο κ. Λαζαρίδης, ως πολιτικός βλάκας είναι το «μεγάλο πρόβλημα κάθε δημοκρατίας». A.I.K.

Ιράν - Ελλάδα και «ο Βυζαντινός Δικέφαλος Αετός που κοιτά και προς την Ανατολή»

ΠΗΓΗ: Militaire News

Ω! Θεέ μου!!

ΠΗΓΗ: VINYL RECORDS 37

Οι δίσκοι βινυλίου θέλουν φροντίδα. Είναι σαν τα μικρά παιδιά. Είναι και σαν τις ωραίες γυναίκες, τις νεράιδες που λέει κι ο μοναχός Συμεω΄ν απ' το Περού, που δεν είναι για κατανάλωση αλλά για παραμυθία. Είναι και μουσικά κομματάκια που, στο φως και στο σκοτάδι, σε πάνε πίσω στο χρόνο, σε κάνουν βόλτες και περιπάτους. Όμως, έτσι όπως γυρίζουν και κυλάνε στο πλατό του πικάπ, τους κοιτάς και ψάχνεις... και συλλαβίζεις λέξεις που θα στολίσουν τωρινά σου όνειρα. Ευτυχώς που είναι Άνοιξη κι όχι Χειμώνας. Αναζητάς ηλιόλουστους ουρανούς και έναστρες λαμπερές νύχτες. Ιδιαίτερα νύχτες, γιατί όπως λέει κι αγαπημένος ποιητής «η νύχτα από μητέρα του σύμπαντος έχει γίνει». Α.Ι.Κ.

Παναγιώτης Κονδύλης (1943-1998): επίκαιρος, πάντοτε!!!

«Σε καμμιά περίπτωση, και πολύ περισσότερο στην περίπτωση της ελληνικής, δεν πρέπει να παραβλέπεται η εκτεταμένη αυτονομία του πολιτικού – κομματικού παιχνιδιού ως πελατειακής σχέσης μεταξύ πολιτικού και ψηφοφόρου, κατά την οποία ο μεν ψηφοφόρος παρέχει υποστήριξη προσδοκώντας προστασία, ενώ ο πολιτικός εκποιεί το κράτος στους ψηφοφόρους με αντάλλαγμα να το κατέχει ο ίδιος, δηλαδή να θεμελιώνει την ισχύ του στη δυνατότητα να διανέμει –αυτός, κι όχι κάποιος άλλος- προσοδοφόρες θέσεις και αξιώματα. Τούτη η αυτονομία του πολιτικού – κομματικού παιχνιδιού κάνει κατά κανόνα δευτερεύουσες ή και απλώς προσχηματικές τις “ιδεολογικές” κτλ., αντιθέσεις, ήτοι τις λεγόμενες αντιθέσεις “αρχών”· στο ιδεολογικό φάσμα ένας πολιτικός καταλαμβάνει ορισμένη θέση γιατί όλες οι υπόλοιπες είναι κατειλημμένες, και είναι πρόθυμος, αν το κρίνει συμφέρον, να εγκαταλείψει τη θέση που κατέλαβε αρχικά, αν κενωθεί άλλη. Μονάχα σ’ αυτήν την προοπτική μπορεί να εξηγηθεί ικανοποιητικά το χαρακτηριστικό για τη νεοελληνική πολιτική φαινόμενο της συνεχούς μετατόπισης πολιτικών σε διάφορες θέσεις του παραπάνω φάσματος. Πολύ λιγότερο μετατοπίστηκε η συγκεκριμένη πολιτική πράξη, δηλαδή η άσκηση της πολιτικής ως πελατειακής σχέσης. Η διόγκωση του κρατικού μηχανισμού για σκοπούς κομματικού οφέλους υπήρξε εκ ίσου έργο των “δεξιών” όσο και των “φιλελεύθερων” ή “δημοκρατικών” κομμάτων, όλα τα ελληνικά κόμματα υπήρξαν δηλαδή μ’ αυτήν την πολύ χειροπιαστή έννοια, κόμματα κρατιστικά, ανεξάρτητα απ’ το πώς αντιμετώπιζαν το κράτος στο επίπεδο των προγραμματικών τους αρχών».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ. (2007). Η παρακμή του αστικού πολιτισμού: Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή κι από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία. Αθήνα: Θεμέλιο, σσ. 22-23.

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

 

Gold - True: καθώς νυχτώνει...

ΠΗΓΗ:  Spandau Ballet (Official)

ΠΗΓΗ:  Spandau Ballet (Official)

IV

Για να περιμένω τη νύχτα εξάπλωσα
στη σκιά ενός δέντρου από παλμούς.

Το δέντρο είνα γυναίκα και μες στο φύλλωμά του
ακούω τη θάλασσα να κυλάει κάτω απ' το βράδυ.

Τρώω τους καρπούς του με τη γεύση του χρόνου,
καρπούς λησμονιάς και γνώσης.

Κάτω απ' το δέντρο κοιτάζονται και ψαύονται
εικόνες, ιδέες και λέξεις.

Με το σώμα επιστρέφουμε στην αρχή,
σπείρα ηρεμίας και κίνησης.

Γεύσης, θανάσιμη γνώση, παύση πεπερασμένη,
έχει αρχή και τέλος - και είναι άμετρη.

Η νύχτα μπαίνει κι η παλίρροιά της μας σκεπάζει·
επαναλαμβάνει η θάλασσα τις συλλαβές της, πια μαύρες.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ