Οἱ μέρες τοῦ ’31 πού ἔστρωσαν τόν δρόμο γιά τήν Κατοχή καί τό Ὁλοκαύτωμα στήν Θεσσαλονίκη

Εἶστε πράγματι, ὅπως λέει ὁ Ἐγγονόπουλος –καί ἔχετε ἐπαναλάβει σέ ἕτερη, περισσότερο πρόσφατη, συνέντευξή σας–, «νοσταλγοί μιᾶς πόλεως πού δέν ὑπάρχει πιά» παρά μόνο στήν λογοτεχνία;

Ὁ καθείς κουβαλάει μιάν φαντασιακή ἐκδοχή τῆς πόλης ἐντός του. Ἡ γειτονιά του, τά κρίσιμα μέρη, οἱ συναντήσεις, οἱ ἡλικίες, οἱ ἐμπειρίες, ἡ μυθοποίηση διά τῆς μνήμης. Ἐξ ἄλλου, κάθε πόλη ἀλλάζει κάθε στιγμή, τά πάντα ἐξελίσσονται καί μεταβάλλονται – ἄρα, ἀναπόφευκτα, ὅλοι μας εἴμαστε νοσταλγοί μιᾶς πόλεως πού δέν ὑπάρχει πιά καί πού ἀνέκαθεν ὑπῆρχε μέσα μας ἀποσπασματικά καί δυναμικά, ὡς ἀφαίρεση καί ὡς ὑποκειμενική πρόσληψη μιᾶς θρυμματισμένης ἀντανάκλασης.

Ἀπὸ τὴ συνέντευξη τοῦ Γιώργου Σκαμπαρδώνη στὴν Κατερίνα Λυμπεροπούλου. ΠΗΓΗ: ΕΣΤΙΑ

To Cut a Long Story Short!!!

ΠΗΓΗ: Spandau Ballet

«Όραμα Ελληνικό»

ΚΩΣΤΑΣ Ε. ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ. (1992). «Όραμα Ελληνικό», στο: Αυτοψία της Εποχής. Δοκίμια. Αθήνα: Οι Εκδόσεις των Φίλων, σσ. 191-196.

Μελαγχολική κομψότητα!!! BRYAN FERRY: δικαιωματικά ο απόλυτος «δανδής» της pop και rock μουσικής

ΠΗΓΗ: Bryan Ferry

Les Miserables

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΗ

Στην Ψωροκώσταινα η μπαρούφα πάει σύννεφο. Καταρχήν η τυφλή βία και το πλιάτσικο είναι αναπόσπαστο κομμάτι των μεταμοντέρνων ταραχών (στη Γαλλία, αλλά και στην Ελλάδα και αλλού), διότι ένα σημαντικό μέρος των «εξεγερμένων» αναπαράγουν την προσομοίωση της καταστροφής (κατά Μπρώντιγιαρ). Δεν έχουν καμία έγνοια για ιδεολογίες και συναισθηματισμούς. Θέλουν να καταστρέψουν τα καταναλωτικά είδη και να κονομήσουν. Ολοένα και περισσότεροι θα παίρνουν μέρος σε αυτή τη μηδενιστική τελετουργία.

Άλλο τόσο αλήθεια είναι και η αναισθησία των κυβερνώντων, αλλά και των αφελών-χαζοχαρούμενων (συνήθως αριστερών) ακτιβιστών που εκπλήσσονται με όλα αυτά. Είναι σαν τη φλοτίλλα που θα πήγαινε στη Γάζα, μέχρι που τους τουλουμιάσανε οι Ισραηλινοί. Οποία έκπληξις! Είναι και αυτή η πλευρά μέρος του ιδίου θέατρου του παραλόγου. Και μένουν κάποιοι σοβαροί (ολοένα και λιγότεροι) που ασφυκτιούν εν μέσω τόσης διάχυτης και ανίκητης βλακείας και μιζέριας. Το θεατρικό αυτό έχει ρόλους: τους αχάμπαρους κυβερνήτες, τους αστυνομικούς που βρίζουν την υπηρεσία και βαράνε, τους αφελείς ακτιβιστές που νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση, τους μάγκες περιθωριακούς (Γύφτους που θα’ λεγε και η Αφροδίτη και μετανάστες πρόσφυγες) που κλέβουν και κονομάνε στις πλατφόρμες, τους πολιτικάντηδες που πουλάνε πατριωτιλίκι και κόπτονται για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό (οι «και α και ου»), όταν οι κυβερνήσεις τους συντηρούν την ίδια την καταστροφή τους (βλέπε Ουκρανία και Ιράν).

Σκηνικά παρακμής. Η Ευρώπη εξελίσσεται σε ένα απέραντο νεκροταφείο-μουσείο. Πραγματικά, οι Ρώσσοι έχουν δίκαιο όταν τρολάρουν τους Γερμανούς, λέγοντας ότι δεν αξίζουν ούτε πόλεμο να κάνουν με αυτούς!

ΠΗΓΗ: manolisgvardis

Πολιτικής ηλιθιότητας απολογισμός

Η πολιτική πτώση των τωρινών ευρωπαίων ηγετίσκων είναι δεδομένη. Οι άνεμοί της σαρώνουν για καιρό το πολιτικό τοπίο ολάκερης της Ευρώπης και ως αποτέλεσμα έχουν ότι δεν αφήνουν το κλίμα στο άμεσο μέλλον να είναι καλύτερο. Κι είναι δεδομένο πια, με όσα αυτές τις μέρες ζούμε στην Ευρώπη —στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία— πως πουθενά αλλού δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη εφαρμογή ο μύθος των ασκών του Αιόλου. Οι ευρωπαίοι ηγετίσκοι τύπου Μακρόν, Μελόνι, Μερτς κ.ο.κ., στην προσπάθειά τους να προλάβουν τον καιρό, ξεπερνιούνται από αυτόν. Αυτοί, εξάλλου, ευθύνονται για το τελικό αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει και που οδηγεί στην πτώση τους. Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Μπαχαλάκηδες» - κατασταλτική βία

Η συστηματική αδράνεια των κρατικών μηχανισμών στην προστασία των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών —φαινόμενο εμφανές σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Αλβανία (συχνό φαινόμενο και στο Ελλαδιστάν)— αναδεικνύει τη λειτουργική εργαλειοποίηση της παραεξουσίας μέσω των λεγόμενων «μπαχαλάκηδων» και των βανδαλισμών τους. Οι πρακτικές αυτές τυγχάνουν υπερπροβολής από τα αδρώς οικονομικά επιχορηγούμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λειτουργώντας ως μέσο αποπροσανατολισμού. Πόσο δίκιο έχει, επομένως, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν όταν υποστηρίζει ότι το Κράτος περιφρουρεί με κάθε μέσο το μονοπώλιο της βίας, κατασκευάζοντας «αποδιοπομπαίους τράγους» (μαθητές, φοιτητές, γονείς, απλούς πολίτες) προκειμένου να νομιμοποιήσει τη δική του κατασταλτική κυριαρχία.

Και για να πάω λίγο τη σκέψη μας παραπέρα, φέρνω το παράδειγμα της πολιτικής σάτιρας που κάνει ο Μισέλ Ουελμπέκ στο βιβλίο του Εκμηδένιση, όπου ο συγγραφέας αποδομεί το γαλλικό πολιτικό σύστημα. Εδώ, πολιτικοί ηγέτες τύπου Μακρόν, παρουσιάζονται ως το απόλυτο προϊόν του σύγχρονου πολιτικού μάρκετινγκ και ως μία επικοινωνιακή φούσκα. Τραγικό παράδειγμα το χθεσινό διάγγελμά του... Α.Ι.Κ.