Σάββατο 14 Μαρτίου 2026

Αποκαλύφθηκε μετά από 25 χρόνια η ταυτότητα του Banksy


Το μυστήριο 25 ετών γύρω από τον Banksy λύθηκε επιτέλους. Μια εκτεταμένη έρευνα του Reuters που δημοσιεύθηκε σήμερα αποδεικνύει ότι ο διασημότερος ανώνυμος καλλιτέχνης στον κόσμο είναι ο Ρόμπιν Γκάνινγχαμ (Robin Gunningham), με καταγωγή από το Μπρίστολ. Δικαστικά έγγραφα από μια σύλληψη στη Νέα Υόρκη το 2000 περιέχουν τη χειρόγραφη ομολογία του, βάζοντας τέλος σε δεκαετίες εικασιών.

Η μεγάλη εξαπάτηση 25 χρόνων

Ο Banksy πέρασε δυόμισι δεκαετίες κρυμμένος σε κοινή θέα, χτίζοντας ένα εμπορικό σήμα τέχνης δισεκατομμυρίων δολαρίων γύρω από το μυστήριο της ταυτότητάς του. Σήμερα, οι δημοσιογράφοι του Reuters κατέστρεψαν αυτό το μυστικισμό με ιστορικά έγγραφα που, σύμφωνα με ειδικούς, αποδεικνύουν την πραγματική του ταυτότητα πέραν πάσης αμφιβολίας. Ο καλλιτέχνης του δρόμου, που κάποτε είχε πει ότι «κανείς δεν με άκουγε μέχρι που δεν ήξεραν ποιος είμαι», αντιμετωπίζει τώρα την τελική αποκάλυψη.
Η σύλληψη από την αστυνομία της Νέας Υόρκης το 2000 αποτελεί το ακράδαντο στοιχείο. Όταν συνελήφθη επειδή έκανε γκράφιτι σε μια διαφημιστική πινακίδα του Marc Jacobs στην οροφή ενός κτιρίου στο Μανχάταν, ο νεαρός Γκάνινγχαμ υπέγραψε μια χειρόγραφη ομολογία. Τα δικαστικά έγγραφα αναφέρουν επανειλημμένα το πραγματικό του όνομα. Αυτά τα στοιχεία, θαμμένα σε νομικά αρχεία για πάνω από δύο δεκαετίες, άλλαξαν πλέον τα πάντα.

Πώς οι ερευνητές «έσπασαν» τον κώδικα

Η έρευνα ξεκίνησε από την Ουκρανία, όπου ο Banksy ζωγράφισε επτά τοιχογραφίες στα τέλη του 2022. Δημοσιογράφοι του Reuters πήραν συνεντεύξεις από κατοίκους που είδαν τη δημιουργία των έργων από κοντά. Έδειξαν φωτογραφίες στους μάρτυρες, περιορίζοντας τους υποψηφίους από τις τρεις κύριες θεωρίες για την ταυτότητα του καλλιτέχνη.
Η ανατροπή ήρθε όταν ο Steve Lazarides, πρώην επί χρόνια μάνατζερ του Banksy, αποκάλυψε ότι ο Γκάνινγχαμ άλλαξε νόμιμα το όνομά του σε David Jones γύρω στο 2008 για να εξαφανιστεί εντελώς από τα δημόσια αρχεία. Τα αρχεία μετανάστευσης δείχνουν ότι ένας David Jones εισήλθε στην Ουκρανία την ακριβή ημερομηνία που έφτασαν οι φωτογράφοι, στις 28 Οκτωβρίου 2022, με την ίδια ημερομηνία γέννησης με τον Ρόμπιν Γκάνινγχαμ.

Γιατί ο Banksy πάλεψε τόσο σκληρά για να κρυφτεί

Η ανωνυμία μεταμόρφωσε τον Banksy από έναν βάνδαλο γκράφιτι σε ένα πολιτιστικό είδωλο αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων. Το έργο του «Το κορίτσι με το μπαλόνι» πωλήθηκε για 1,4 εκατομμύρια δολάρια και στη συνέχεια μεταπωλήθηκε για 25 εκατομμύρια, αφού αυτοκαταστράφηκε σε δημοπρασία του Sotheby’s το 2018. Χωρίς την αύρα του μυστηρίου, οι έμποροι τέχνης προειδοποιούν ότι η αξία των έργων του θα μπορούσε να υποχωρήσει κατακόρυφα.
Ο δικηγόρος του Banksy, Mark Stephens, κάλεσε το Reuters να μην δημοσιεύσει την έρευνα, υποστηρίζοντας ότι η προστασία της ανωνυμίας εξυπηρετεί ζωτικά κοινωνικά συμφέροντα. Ωστόσο, το Reuters κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το δημόσιο συμφέρον για μια προσωπικότητα με τόσο βαθιά παγκόσμια επιρροή υπερτερεί των αξιώσεων περί ιδιωτικότητας.

Ο άνθρωπος πίσω από τη μάσκα αρνείται να επιβεβαιώσει

Ο Banksy και η ομάδα του δεν διέψευσαν τα ευρήματα του Reuters, αλλά αρνήθηκαν να σχολιάσουν. Ο Γκάνινγχαμ διατηρεί απόλυτη σιωπή, αφήνοντας την τέχνη του να μιλάει αντί γι' αυτόν. Η πιο πρόσφατη τοιχογραφία του εμφανίστηκε στα Βασιλικά Δικαστήρια του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2025. Ο κριτικός τέχνης Robert Casterline δήλωσε στο Reuters ότι πιστεύει πως εντόπισε τον Γκάνινγχαμ στη δημοπρασία του 2018 να φοράει γυαλιά με κρυφή κάμερα, καταγράφοντας το περιστατικό με την καταστροφή του έργου του.

ΠΗΓΗ: msn

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026

Η σχέση μοντέρνας τέχνης και Εκκλησίας

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ


Ο Εσταυρωμένος στον ναό της Παναγίας του Ασί φιλοτεχνήθηκε από τη γλύπτρια Ζερμέν Ρισιέ το 1950, όμως τοποθετήθηκε οριστικά στη θέση του το 1969, εξαιτίας των αντιδράσεων ζηλωτών Καθολικών που χαρακτήριζαν το έργο «βλάσφημο», άποψη που είχε ενστερνιστεί και η Αγία Εδρα. (Φωτογραφία: Shutterstock).

Την περσινή χρονιά (13 Ιουνίου – 20 Σεπτεμβρίου 2025) πραγματοποιήθηκε στο Βατικανό έκθεση ζωγραφικής υπό τον τίτλο «Παύλος ΣΤ΄ και Ζακ Μαριταίν: η ανανέωση της ιερής τέχνης στη Γαλλία και Ιταλία (1945-1973)», με έργα των Ρουώ, Ματίς, Σαγκάλ, Σεβερίνι, Κόνγκντον, Ντενί, Μπερνάρ. Η έκθεση έχει πίσω της μακρά ιστορία. Το καλοκαίρι του 1924 ο ιερέας Τζιοβάννι Μπαττίστα Μοντίνι βρέθηκε για ένα μήνα στη Γαλλία, όπου είχε τη μεγάλη τύχη να γνωρίσει τον Μαριταίν, ο οποίος θα τον μυήσει στη μοντέρνα ζωγραφική. Η αισθητική και πνευματική συγκίνηση του εικοσιεπτάχρονου ιερέα (και μελλοντικού πάπα Παύλου ΣΤ΄) υπήρξε ισχυρή και αποδείχτηκε σταθερή και διαρκής, όπως διαρκής και σταθερός θα αποδειχτεί και ο πνευματικός δεσμός του με τον Μαριταίν (υπήρξε και ένας από τους πρώτους μεταφραστές έργων του στα ιταλικά). Τα χρονολογικά όρια της έκθεσης έχουν τη σημασία τους: το 1945 ο Μαριταίν ορίστηκε πρέσβης της Γαλλίας στην Αγία Έδρα και τον Ιούνιο του 1973 εγκαινιάστηκε στα Μουσεία του Βατικανού η Συλλογή Μοντέρνας Θρησκευτικής Τέχνης, με χίλια έργα αρχικά, η οποία σήμερα ξεπερνάει τις δέκα χιλιάδες. Η συνάντηση αυτή και η σχέση Μαριταίν και πάπα Παύλου ΣΤ΄ έπαιξε τον ρόλο της στη συμφιλίωση της Καθολικής Εκκλησίας με τη μοντέρνα ζωγραφική.
Ο μεγάλος πρωταγωνιστής πάντως αυτής της συμφιλίωσης υπήρξε ο δομινικανός Marie-Alain Couturier (1897-1954), ζωγράφος ο ίδιος, που διετέλεσε μεταξύ άλλων και συνδιευθυντής, σε δύο περιόδους, μαζί με τον επίσης δομινικανό Pie Regamey, του περιοδικού L’ Art sacré (1935-1969, με διαλείμματα). Ο π. Κουτυριέ πίστευε ότι η Εκκλησία δεν έπρεπε να μείνει έξω από το τεράστιο κίνημα της μοντέρνας τέχνης, ότι έπρεπε να έρθει σε επαφή μαζί του και να επανασυνδεθεί επιτέλους με τους μεγάλους δημιουργούς της εποχής. Τα κακόγουστα εμπορικά προϊόντα της σουλπικιανής θρησκευτικής παραγωγής, που είχαν γεμίσει τους Καθολικούς ναούς και τα Καθολικά ιδρύματα, τα θεωρούσε ντροπή και προσβολή της Εκκλησίας. Ο π. Κουτυριέ προσπάθησε να πραγματοποιήσει το όραμά του σε κάποιους επαρχιακούς ναούς της Γαλλίας, (Ασσύ/Assy, Βανς/Vence, Ωντινκούρ/Audincourt, Ρονσάν/Ronchamp). Θα πούμε δυο λόγια, για τις ανάγκες της συζήτησης, για την εικονογράφηση της εκκλησίας της Παναγίας, στο οροπέδιο του Ασσύ, μέσα στο σανατόριο του Σανσελλεμόζ/Sancellemoz, που έγινε με την αμέριστη συνδρομή του αββά Jean Devény. Την εκκλησία αυτή, εσωτερικά και εξωτερικά, κοσμούν έργα των Λεζέ, Ρουώ, Μποννάρ, Λυρσά, Σαγκάλ, Ματίς, Μπρακ, Λίπσιτς και άλλων. Από όλους αυτούς μόνο ο Ρουώ ήταν πιστός Καθολικός, ενώ ο Σαγκάλ και ο Λίπσιτς ήταν Εβραίοι, οι δε Λεζέ, Μπρακ και Λυρσά άθεοι ή κομμουνιστές, κάτι για το οποίο ο π. Κουτυριέ δέχτηκε σφοδρή κριτική. Έμεινε αμετακίνητος: δεν αναζητούσε πιστούς αλλά καλούς ζωγράφους, και πίστευε ότι ο καλός ζωγράφος είναι κυριολεκτικά εμπνευσμένος, οδηγείται δηλαδή από το Πνεύμα, το οποίο όπου θέλει πνει. Η εκκλησία αυτή απέκτησε παγκόσμια ακτινοβολία, και ο π. Κουτυριέ εξηγούσε ικανοποιημένος ότι αυτό δεν οφείλεται στο ότι τα έργα είναι αριστουργήματα, αλλά στο ότι γεννήθηκαν από τη σωστή ιδέα πως για να κρατηθεί στη ζωή η χριστιανική τέχνη, πρέπει, σε κάθε γενιά, η Εκκλησία να απευθύνεται στους σπουδαίους ζωγράφους που δημιουργούν γύρω της, γιατί η τέχνη ζει μοναχά από τους εν ζωή δημιουργούς της.
Ο ναός του Ασσύ πάντως θα μείνει στην εικαστική ιστορία του 20ού αιώνα, όχι τόσο για τα έργα των σπουδαίων ζωγράφων του, όσο για τον Εσταυρωμένο της γλύπτριας Germaine Richier (1902-1959). Ο π. Κουτυριέ της παράγγειλε το έργο, μαζί με τον π. Ντεβενύ, για να τοποθετηθεί στο ιερό, πίσω από την Τράπεζα, όπως και πράγματι έγινε, τον Ιούλιο του 1950, ενόψει των εγκαινίων του ναού. Στις αρχές του 1951 Καθολικοί ζηλωτές σηκώνουν πόλεμο κατά του έργου της Ρισιέ, το καταγγέλλουν ως βλάσφημο -χωρίς να το έχουν δει-, οι αντιδράσεις σιγά σιγά διογκώνονται, η Ρώμη και ο πάπας Πίος ΙΒ΄ συντάσσονται μαζί τους και το έργο αποσύρεται από τη εκκλησία στις 4 Απριλίου 1951. Δεν θα εξιστορήσουμε όλη την περιπέτεια του Εσταυρωμένου της Ρισιέ (βλ. σχετικά το βιβλίο της Laurence Durieu, Le Christ interdit, Fage, 2025), θα σημειώσουμε μόνο ότι ο Εσταυρωμένος επέστρεψε στη θέση του το Πάσχα του 1969, δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια μετά την αφαίρεσή του (και δέκα μετά τον θάνατο της γλύπτριας).
Παρά τις προσπάθειες του Μαριταίν και κυρίως του Κουτυριέ, που πάντως δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους, η συμφιλίωση της μοντέρνας ζωγραφικής με την Εκκλησία ήταν δύσκολη – και παραμένει. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η μοντέρνα τέχνη μπορεί, όσο και οποιαδήποτε άλλη, να είναι χριστιανική, να εκφράζει το πνεύμα του χριστιανισμού. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να είναι και εκκλησιαστική. Τι είναι αυτό που καθιστά ένα χριστιανικό έργο εκκλησιαστικό, τι το κάνει εικόνα (την αναστήλωση των οποίων πανηγυρίζουμε σήμερα); Η τεχνοτροπία του; Ασφαλώς όχι. Το θέμα του; Οπωσδήποτε, αλλά όχι αποκλειστικά. Η πίστη του δημιουργού του; Ούτε. Αυτό που καθιστά ένα έργο εκκλησιαστικό είναι ο προορισμός του, ότι δηλαδή προορίζεται για έναν ναό και για να υπηρετεί τα τελούμενα εκεί, να υπηρετεί τη λατρεία του Θεού, τη Λειτουργία και την προσευχή, να μπορεί δηλαδή η κοινότητα των πιστών να προσευχηθεί μπροστά σε αυτό, να παρακινείται από τη θέα του να προσευχηθεί. Ερήμην της αισθητικής αξίας του; Και ακόμη: ένα έργο, που με μια απόφαση κάποιων εκκλησιαστικών παραγόντων μπήκε σε έναν ναό, έγινε αυτομάτως εκκλησιαστική τέχνη; Ανάγκη να συνεχίσουμε τη συζήτηση.

ΠΗΓΕΣ:

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026

Το Kράτος και ο Πόλεμος

Του Τζόρτζιο Αγκάμπεν [μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος].

 

Αυτό που αποκαλούμε Κράτος είναι, σε τελική ανάλυση, μια μηχανή για τη διεξαγωγή πολέμων· και αργά ή γρήγορα, η καταστατική του αυτή κλίση καταλήγει να αναδύεται, επισκιάζοντας κάθε σκοπό — περισσότερο ή λιγότερο εποικοδομητικό — που μπορεί να αποδίδει στον εαυτό του για να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Αυτό είναι σήμερα ιδιαίτερα εμφανές. Ο Νετανιάχου, ο Ζελένσκι και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολουθούν πεισματικά, πάση θυσία, μια πολιτική πολέμου, για την οποία ασφαλώς μπορούν να διατυπωθούν σκοποί και δικαιολογίες· όμως το έσχατο κίνητρό της είναι ασυνείδητο και εδράζεται στην ίδια τη φύση του Κράτους ως πολεμικής μηχανής. Αυτό εξηγεί γιατί ο πόλεμος — όπως είναι πρόδηλο στην περίπτωση του Ζελένσκι και της Ευρώπης, αλλά και του Ισραήλ — συνεχίζεται επίμονα, ακόμη κι αν οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι οδηγούνται στην πιθανή τους αυτοκαταστροφή. Και είναι μάταιο να ελπίζουμε πως μια μηχανή πολέμου θα σταματήσει μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο. Θα προχωρήσει ως το τέλος, όποιο κι αν είναι το τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει.

ΠΗΓΗ:
Φρέαρ

Κυριακή 8 Μαρτίου 2026

8η Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΕΒΡΕΚΙΔΗ· Ψυχολόγου

Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε επισήμως ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1975, όμως η ουσία της δεν είναι επετειακή. Είναι ημέρα μνήμης, αναγνώρισης, αλλά και αναστοχασμού.
Θα ήθελα σήμερα να σταθούμε, όχι τόσο στα ιστορικά γεγονότα, όσο στην ψυχολογική διάσταση του τι σημαίνει να μεγαλώνει, να εργάζεται, να ζει μια γυναίκα μέσα σε ένα σύνολο προσδοκιών.
Αν ρωτήσουμε: «Είναι σήμερα οι γυναίκες ίσες με τους άνδρες;», η απάντηση σε νομικό επίπεδο είναι ναι. Όμως η ψυχολογία δεν εξετάζει μόνο τους νόμους. Εξετάζει τις εσωτερικές πεποιθήσεις, τις προσδοκίες, τους ρόλους που κληρονομούμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε.
Από πολύ νωρίς, τα κορίτσια και τα αγόρια λαμβάνουν διαφορετικά μηνύματα. Το κορίτσι συχνά ενθαρρύνεται να είναι «καλό», «ήσυχο», «υπεύθυνο», «φροντιστικό». Το αγόρι ενθαρρύνεται να είναι «δυνατό», «ανεξάρτητο», «να μην κλαίει». Αυτά τα μηνύματα δεν είναι απαραίτητα κακοπροαίρετα. Είναι πολιτισμικά. Είναι μεταβιβασμένα από γενιά σε γενιά. Όμως σταδιακά μετατρέπονται σε εσωτερικές φωνές.
Και εδώ αρχίζει η ψυχολογική διάσταση. Πολλές γυναίκες μεγαλώνουν με την εσωτερική απαίτηση να τα προλαβαίνουν όλα:
  • να είναι επαγγελματικά ικανές,
  • να είναι παρούσες στην οικογένεια,
  • να φροντίζουν τους άλλους,
  • να είναι συναισθηματικά διαθέσιμες,
  • να μην παραπονιούνται.
Αυτή η συνεχής προσπάθεια τελειότητας συχνά συνοδεύεται από ενοχή. Αν δουλεύω πολύ, νιώθω ότι παραμελώ την οικογένεια. Αν αφιερώνομαι στην οικογένεια, νιώθω ότι υστερώ επαγγελματικά. Η ενοχή γίνεται σχεδόν μόνιμος συνοδός.
Στην ψυχολογία μιλάμε για εσωτερικευμένα στερεότυπα. Δεν χρειάζεται πια κάποιος να μας επιβάλει έναν ρόλο — τον έχουμε ήδη ενσωματώσει. Και τότε η πίεση δεν έρχεται μόνο από την κοινωνία, αλλά και από μέσα μας. Η ενοχή είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο ελέγχου-χειραγώγησης, γιατί δεν χρειάζεται εξωτερικό επιτηρητή.
Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι ρόλοι περιορίζουν και τους άνδρες. Ο άνδρας που έχει μάθει ότι «δεν πρέπει να δείχνει αδυναμία» δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια. Δυσκολεύεται να μιλήσει για φόβο, θλίψη, ανασφάλεια. Μαθαίνει να αντέχει σιωπηλά. Έτσι, οι έμφυλοι ρόλοι δεν δημιουργούν μόνο ανισότητα· δημιουργούν και συναισθηματική απομόνωση.
Στην ενήλικη ζωή, ιδιαίτερα σε ανθρώπους που εργάζονται, έχουν οικογένεια, υποχρεώσεις, το βάρος των ρόλων γίνεται ακόμη πιο ορατό. Η γυναίκα συχνά καλείται να διαχειριστεί έναν «διπλό ρόλο»: εργασία και φροντίδα. Ακόμη κι όταν υπάρχει κατανομή ευθυνών, η ψυχική οργάνωση του σπιτιού — το να θυμάται, να προγραμματίζει, να προβλέπει — παραμένει συχνά πάνω της. Αυτό, ονομάζεται «νοητικό φορτίο», δεν είναι πάντα ορατό και προκαλεί εξάντληση. Και η χρόνια κούραση δεν είναι μόνο σωματική. Είναι και ψυχική.
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση, το άγχος, η αίσθηση ότι «δεν είμαι αρκετή», συχνά δεν προκύπτουν από προσωπική αδυναμία. Προκύπτουν από συσσωρευμένες απαιτήσεις.
Όμως η σημερινή ημέρα δεν είναι ημέρα κατηγορίας. Είναι ημέρα συνειδητοποίησης. Γιατί η αλλαγή δεν ξεκινά από τις μεγάλες δηλώσεις. Ξεκινά από μικρές μετατοπίσεις:
  • από τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε,
  • από το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας,
  • από το αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ατελής,
  • από το αν ακούμε χωρίς να κρίνουμε.
Η ισότητα δεν σημαίνει ομοιότητα. Δεν σημαίνει ότι άνδρες και γυναίκες είναι ίδιοι. Σημαίνει ότι έχουν ίση αξία και ίσες δυνατότητες επιλογής. Η πραγματική ψυχική υγεία συνδέεται με την ελευθερία επιλογής. Να μπορεί μια γυναίκα να επιλέξει καριέρα χωρίς ενοχή. Να μπορεί να επιλέξει μητρότητα χωρίς πίεση. Να μπορεί να επιλέξει να μην ακολουθήσει τα αναμενόμενα. Και αντίστοιχα, να μπορεί ένας άνδρας να είναι φροντιστικός, εκφραστικός, ευάλωτος, χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει την ταυτότητά του.
Η 8η Μαρτίου, λοιπόν, δεν αφορά μόνο στις γυναίκες. Αφορά στην ποιότητα των σχέσεων μας. Αφορά στο πώς συνυπάρχουμε. Η ισότητα δεν είναι ένας τελικός σταθμός. Είναι μια συνεχής διαδικασία επίγνωσης. Κάθε φορά που αναγνωρίζουμε ένα στερεότυπο και επιλέγουμε να μην το αναπαράγουμε, κάνουμε ένα μικρό βήμα. Και κάθε φορά που δίνουμε χώρο στον άλλον, γυναίκα ή άνδρα, να είναι ο εαυτός του χωρίς φόβο ή ντροπή, ενισχύουμε την ψυχική ανθεκτικότητα της κοινωνίας μας.


ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: LiFO

Σάββατο 7 Μαρτίου 2026

Ο πόλεμος στο Ιράν μας βοηθά να ξαναδούμε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΗ


Τώρα ο πόλεμος στο Ιράν. Χθες η Γάζα, προχθές η Γιουγκοσλαβία. Επιτέλους, πότε θα ξαναδούμε τα γεγονότα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και των «νικητών» της Δύσης; Αυτοί που ισοπέδωσαν τη Δρέσδη και κατέσφαξαν τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, θα μας πείσουν τώρα για το Ιράν. Αυτοί, οι επιλήσμονες- δαιμονισμένοι αχρείοι, που διέλυσαν το Ιράκ και την Συρία, θα μας πουν τι ακριβώς; Αυτό είναι το αίσχος του δυτικού πολιτισμού που θα λάβει την πρέπουσα απάντηση του, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Προσευχόμαστε όλοι για τα αθώα θύματα του δυτικού δαιμονισμού. Οι κάτι σαν Έλληνες κουράδες υποστηρικτές των σφαγέων, θα λάβουν κι αυτοί την απάντηση τους από τους Τούρκους, όταν έλθει η στιγμή. Τα σκουλήκια θα ποδοπατηθούν χωρίς έλεος!

ΠΗΓΗ: manolisgvardis

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

Για την αυριανή Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Αύριο, 6 Μαρτίου: Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού. Θα ακουστούν ξανά τα ίδια συνθήματα, στα σχολεία θα γίνουν οι γνωστές δράσεις και στο τέλος της ημέρας εκπαιδευτικοί, γονείς, εκπαιδευτικοί και ειδικοί ψυχολόγοι, μαζί με την Υπουργίνα Παιδείας, θα ευχηθούμε να σταματήσει η σχολική βία και ο εκφοβισμός. Από την επόμενη όμως ημέρα η βία στα σχολεία θα είναι ξανά παρούσα. Και ξανά θα λέμε το σύνθημα «Stop Bullying: Δώσε τέλος στο σχολικό εκφοβισμό. Έχεις τη δύναμη». Στο ερώτημα τι κάνουμε με τη σχολική βία, έχω πολλές φορές επισημάνει το εξής: σχεδόν δεν κάνουμε τίποτα! Είμαστε πολύ καλοί μόνο στις διαπιστώσεις. Αλλά στις παρεμβάσεις έχουμε μαύρα μεσάνυχτα! 
Στο σχολείο αδυνατούμε ή αρνούμαστε να συζητήσουμε για το πως θα οικοδομήσουμε ψυχές νέων ανθρώπων. Αδυνατούμε ή αρνούμαστε να συζητήσουμε με τους νέους. Λέμε πως συζητάμε για τους νέους κι όχι συζητάμε ΜΕ τους νέους. Ο διάλογος μαζί τους καταλήγει σε «κήρυγμα» για κανόνες και όρια. Κι εδώ είναι το τεράστιο λάθος μας. Λάθος όχι μόνο των εκπαιδευτικών αλλά και των γονέων. Με αποτέλεσμα, σε μια εκπαίδευση της αμάθειας, στο πιο ενοχλητικό ερώτημα «ποιόν κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας;» αποφεύγουμε να θέσουμε ακόμη ένα, πιο ενοχλητικό και πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα: «σε τί είδους παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο;»[*]
Στο σχολείο, ο διάλογος είναι ανύπαρκτος. Το ίδιο και στην οικογένεια. Κι όταν το σχολείο και η οικογένεια δεν μπορεί να κάνει διάλογο με τους μαθητές του και τα παιδιά του, οι ευθύνες είναι τεράστιες. Συνεπώς, μη μας ξενίζει το γεγονός έξαρσης της σχολικής βίας και του εκφοβισμού.
Το παρακάτω απόσπασμα, λυπάμαι, αλλά δείχνει την έλλειψη ενσυναίσθησης που οφείλουμε να έχουμε ως εκπαιδευτικοί προς τους νέους. Σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δεν μπορώ να πιστέψω ότι, πέραν της έλλειψης ενσυναίσθησης, δεν έχουμε και την παιδαγωγική επάρκεια. Οι έννοιες, πάντως, της ενσυναίσθησης, της αγάπης, της πειθαρχίας, των ορίων, των κανόνων και του διαλόγου δεν είναι διδακτές, όπως είναι οι διδασκόμενες έννοιες σε μαθήματα.
«Ένα θεμελιώδες σφάλμα των γονέων και λοιπών ενηλίκων (εκπαιδευτικών κ.ά.) προς τους εφήβους είναι ότι εκλαμβάνουν το διάλογο τεχνοκρατικά. Νομίζουν ότι ο διάλογος έγκειται σε τεχνικής φύσεως παρεμβάσεις, οπότε το πρόβλημα της έλλειψής του λύνεται με εξωτερική ρύθμιση, με κάποιες πρακτικές συμβουλές. Ότι κάποιος πρέπει να τους διδάξει πως να κάνουν διάλογο.
»Στην πραγματικότητα ο διάλογος με τους νέους είναι ό,τι και κάθε διάλογος με οποιονδήποτε άλλον: στάση ζωής, συμμετοχή καρδιάς, κινητοποίηση του συνόλου του ψυχικού κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διδάσκεται, όπως άλλωστε διδάσκεται και ο διάλογος της προσευχής. Σημαίνει όμως πως η διδασκαλία αυτή συνίσταται στο βαθμιαίο μετασχηματισμό της προσωπικότητάς μας προκειμένου να γίνει ικανή να συναντήσει τον άλλον. Ο διάλογος με τους εφήβους μάς μαθαίνει να υπάρχουμε εμείς σωστότερα.
»Οι έφηβοι χρειάζονται αφθονία αγάπης, χώρο φυσικό και συναισθηματικό, φίλους, παράδοση, όρια (ώστε να γίνουν υπεύθυνοι και να μάθουν να ζουν μέσα στην κοινωνία και στον πολιτισμό), διαθεσιμότητα των ενηλίκων. Δηλαδή βιωματική (και όχι μόνο διανοητική) αναγνώριση μέσα στη δική μας ψυχή της προσωπικότητάς τους και του ζωτικού χώρου που σιγά-σιγά καταλαμβάνει».
[*] Τα ερωτήματα από το έργο του Jaim Semprun (1997). L' Abîme se Repeuple, εκd. Encyclopédie des Nuisances· [στο: Ζαν Κλωντ Μισεά. (2002). Η εκπαίδευση της αμάθειας, μτφρ. Άγγελος Ελεφάντης. Αθήνα: Βιβλιόραμα, σ. 59].


π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ. (2008). Ταραγμένη Άνοιξη. Για μια κατανόηση της εφηβείας… Αθήνα: Αρχονταρίκι, σσ. 181-182.