Κρίση πίσω από την κρίση...

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Τι κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση; Ο «Μαζώ», η Βίσση κι ο Καρβέλας! Φευ! «Κέχοδεν η φορβάς εν τη άλω»· εις την καθαρεύουσαν: «εχέσθη η φορβάς εν αλωνίω» και στην νεοελληνική «χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι», όπως λέει ο σοφός λαός μας. Κυρίαρχη η υποκουλτούρα. Όσο για τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (δηλαδή αφασίας)… παπαγάλοι της εκάστοτε εξουσίας και παραεξουσίας. Το φαινόμενο αυτό, βέβαια, δεν είναι γραμμικό, αλλά εκδηλώνεται μέσα από συγκεκριμένες κοινωνικές, πολιτισμικές και θεσμικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (Μ. Σάββατο 30 Απριλίου - Κυριακή του Πάσχα 1 Μαΐου 2016).

Ψάχνοντας το αρχείο μου βρήκα το απόκομμα που αναρτώ. Γράφει για την υποδοχή που είχε στην Ελλάδα (24 Οκτωβρίου 1963) το Νόμπελ Λογοτεχνίας που πήρε ο Γιώργος Σεφέρης: «Μουγκαμάρα και φθόνος». Θα μου πει κάποιος, σήμερα δεν έχουμε όπως τότε σημαντικά πνευματικά γεγονότα για να τα προβάλλουμε. Δικαιολογία θα πω... Ο σχολιασμός της πνευματικής επικαιρότητας λείπει από τη δημόσια συζήτηση, όπως λείπει και το υψηλό πατριωτικό αίσθημα. Κι ενώ οι ιστορικοί κατακλυσμοί που φέρνει η πολιτική γεωγραφία Δύσης και Ανατολής, γεννούν ανισορροπίες και επανάκαμψη σκληρών κι ακραίων καθεστώτων, με κόστος για όλους μας, εμείς εκεί, στον «Μαζώ», τη Βίσση, τον Καρβέλα, στα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα απογευματινάδικα και το βράδυ στις τηλεπτικές σειρές αποχαύνωσης - αποβλάκωσης. Άραγε, τι θα γεννηθεί στο άμεσο μέλλον; Άγγελος ή τέρας;

Σκαρίμπας... «Μαζώ», Βίσση, Καρβέλας, Ρούμπιο

«Ο πειρασμός δε μου έλειψε, αλλά τον κατανίκησα. Επέρασε από το νου μου, σαν πουλί ξένων τόπων, η ιδέα να βάλω κι εγώ πίλον υψηλόν μετά παράσημου· έτσι θα φούσκωνα στο ψέμα τους πλησίον μου και τους παραπέρα…», γράφει σ' έναν φίλο του ο μακαρίτης Γιάννης Σκαρίμπας, αυτός ο Χαλκιδιώτης ανυπότακτος αιρετικός λογοτέχνης που, σε ολάκερο το έργο του, σατίριζε με καυστικότητα και οργή τον κοινωνικό και πολιτικό ξεπεσμό της νεοελληνικής πραγματικότητας.

Τον «πίλον υψηλόν μετά παράσημου» μας τον φοράνε κάθε μέρα οι παπαγάλοι των ΜΜΕ και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, επιστρατεύοντας τον «Μαζώ», τη Βίσση και τον Καρβέλα. Την ίδια ώρα, οι σημερινοί «αληθινοί γραικύλοι της πιο άδοξης παρακμής» βεβήλωσαν την Πνύκα με τον ασεβή κι αναίσχυντο Ρούμπιο και να μας υπενθυμίσει για ακόμη μια φορά πόσο εξαρτημένοι είμαστε από το αμερικάνικο imperium. Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: in.gr

«Κλείστε τα Σχολειά»

Διαβάζω στον Μίλτο Κουντουρά την ακόλουθη μαρτυρία: «Το κράτος, εξάλλου, ας θελήσει επιτέλους να σκεφτεί ότι δεν είναι επιχειρηματίας που το σχολείο είναι απλώς ένα μαγαζί του και ο εκπαιδευτικός ο υπάλληλος του μαγαζιού αυτού… Αν το κράτος εξακολουθήσει να κάνει εμπορικούς υπολογισμούς και να αναγκάζει τον εκπαιδευτικό έστω και μια στιγμή της μέρας του να ξοδεύει έξω από το σχολείο για τη διατροφή του, ε, τότε αλίμονο στα νιάτα που μπαίνουνε μέσα σε τέτοια εμπορικά καταστήματα».

Αυτά το 1923, στο μνημειώδες έργο του «Κλείστε τα Σχολειά». Τα ίδια και σήμερα: χρηματοοικονομική διαχείριση της εκπαίδευσης, δεξιότητες με το σχολείο «εργαστήριο» παραγωγής εξειδικευμένων εργαζομένων για την αγορά εργασίας, και δραματικές συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών· [Απίστευτες αλλά αληθινές ιστορίες αναπληρωτών εκπαιδευτικών...] Και του χρόνου πάντως, τέτοιο καιρό, τα ίδια θα διαπιστώνουμε και θα λέμε. Αλλά δεν θα πάψουμε να τολμάμε και να γράφουμε… Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Μίλτος Κουντουράς

«Όταν ακούς "τάξη", ανθρώπινο κρέας μυρίζει»

Αλλάζουμε περιοχή. Από το Ελλαδιστάν και την εκπαιδευτική πολιτική του πάμε στη Γαλλία: Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, βρίσκονται στους δρόμους ενάντια στους πολιτικούς εφιάλτες και τα φαντάσματά τους. Κι η ανάκληση της τάξης –«όταν ακούς "τάξη" ανθρώπινο κρέας μυρίζει» και «πιάσε το πρέπει από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι», λέει ο Ελύτης- για τους επαναστάτες νέους, ξεσηκώνει νέες αντιδράσεις. Πως να προστατεύσεις άραγε τα παιδιά από ηγέτες ψιλικαντζήδες; Πολύ εύκολα οι τελευταίοι γίνονται αδιάντροποι δια της βίας… Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΩΝ: ertnews.gr

«Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά»

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι.ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Χρόνια γίνεται η συζήτηση γύρω από την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, η οποία κυριαρχείται από βαρύγδουπους όρους: Ψηφιακός μετασχηματισμός, πλατφόρμες, αξιολογήσεις και εκσυγχρονισμός επιστρατεύονται καθημερινά στον δημόσιο λόγο. Πίσω όμως από τη λάμψη των νέων τεχνολογιών και τις υποσχέσεις για ένα «σχολείο του μέλλοντος», αναδύεται ένα καίριο ερώτημα: Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της παιδείας στον 21ο αιώνα;

Παρ’ όλη τη γνωστή επί χρόνια υπερκατανάλωση εύηχων λέξεων και επιδέξιων λογιδρίων υπουργών Παιδείας και στελεχών της εκπαίδευσης ότι «η εκπαίδευση στην πατρίδα μας πάει μπροστά», αυτή η υπερκατανάλωση γίνεται με στόχο το βάθεμα του πειθαρχημένου, ευέλικτου και αποδοτικού σχολείου, που θα παράγει πανέτοιμο μαθητικό δυναμικό, με χρηστικές δεξιότητες στην κυρίαρχη αγορά εργασίας. Αυτό, δυστυχώς, είναι το «νέο σχολείο»: μία «επιχείρηση» επενδυμένη με νέες τεχνολογίες και επικοινωνιακές τακτικές, με επίσημο υπουργικό λόγο περί επίδοσης και απόδοσης, αποτελεσματικότητας και ανταγωνιστικότητας, που επιδιώκει τη νομιμοποίηση ενός τεχνοκρατικού σχολείου. «Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά», βροντοφωνάζει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η παιδεία δεν μπορεί να μετριέται με όρους εκπαιδευτικού μάνατζερ, ούτε οι μαθητές να αντιμετωπίζονται ως μελλοντικά γρανάζια μιας παραγωγικής μηχανής. Το αληθινό σχολείο οφείλει να μορφώνει και όχι απλώς να καταρτίζει. Έχει χρέος να πλάθει ελεύθερες συνειδήσεις, ικανές να αμφισβητούν, να σκέφτονται κριτικά και να οραματίζονται έναν δικαιότερο κόσμο. Όσο η εκπαίδευση υποτάσσεται στους απάνθρωπους νόμους της αγοράς, η κραυγἠ του ποιητή Αναγνωστάκη θα παραμένει επίκαιρη, υπενθυμίζοντάς μας το χρέος μας ως εκπαιδευτικών απέναντι στη νέα γενιά.

Νίκος Βουλγαρέλης. Τέσσερα πρόσωπα, 1999. ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: paletaart – Χρώμα & Φώς

Do You Remember?

ΠΗΓΗ: Phil Collins

Είναι στα μάτια σου τα πορτοκαλί όνειρα!!!

ΠΗΓΗ: Phil Collins