Καὶ ξαφνικὰ ὅλοι οἱ «βολικοὶ» φιλόσοφοι συζητᾶνε γιὰ τὸν Στέλιο Ράμφο! Μὲ τὸ θάνατό του ΜΜΕ, ἠλεκτρονικὰ καὶ ἔντυπα, γράφουν γιὰ τὸν «φιλόσοφο» Ράμφο. Ἀμφιβάλλω ἂν οἱ περισσότεροι ἀπὸ δαύτους ἔχουν διαβάσει ἔστω κι ἕνα βιβλίο τοῦ ἐκλιπόντος. Μόνο ἀκούσματα, στὰ πεταχτά, θὰ ἔχουν γιὰ τὴν παρουσία του στὰ Γράμματα καὶ στὴν Πλατεῖα. Μέχρι στιγμῆς, τὸ μόνο καλὸ ἄρθρο ποὺ διάβασα εἶναι αὐτὸ τῆς ΕΣΤΙΑΣ. Ὅσο γιὰ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ Πατριαρχεῖα μας, οὔτε λέξη: «μούγκα στὴ στρούγκα». «Διόλου τυχαῖο. Πλήρωσε τὴ μεταστροφή του ὁ ἀείμνηστος», μοῦ ἔγραψε φίλος ἀπὸ τὴν πανέμορφη Κρήτη. Καὶ δὲν ἔχει ἄδικο. Α.Ι.Κ.
Ἀπό τήν ΕΣΤΙΑ
Μόλις ὁ Στέλιος Ράμφος ἐξέφρασε τήν διαφωνία του γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν τόν ἐξαφάνισαν ἀπό τά μέσα ἐνημερώσεως.
Ὅταν μιλοῦσε γιά τόν λαϊκισμό τοῦ ἔδιναν βῆμα – Ἡ δικαίωση τοῦ καημοῦ τοῦ ἑνός.
Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος εἶναι ἀντισυμβατικός. Τέτοιος ἦταν ὁ Στέλιος Ράμφος, ὁ ὁποῖος χθές ἀπεβίωσε. Γι’ αὐτό καί δέν ἦταν «βολικός». Καί εἶναι χαρακτηριστικό τό πῶς αὐτοί πού κάποτε τόν ἐξεθείαζαν ξαφνικά τόν ἐξαφάνισαν ἀπό τά μέσα ἐνημερώσεως. Δέν τοῦ συγχώρησαν τό ὅτι εἶχε ἰδίαν ἄποψιν καί γιά τήν Ἑλλάδα καί γιά τήν Ὀρθοδοξία καί γιά τήν σύνδεση μέ τό Βυζάντιο.
Αὐτό ὅμως πού ὑπῆρξε καθοριστικό ἦταν ἡ θέσις του κατά τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν καί τῆς υἱοθεσίας παιδιῶν ἀπό αὐτά. Τότε ἦταν πού τά ΜΜΕ τόν παραγκώνισαν. Ἐνῷ λίγα χρόνια πρίν τούς «βόλευε» νά συζητοῦν μαζί τοῦ περί λαϊκισμοῦ. Καί ὅλοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στό νά παραγκωνισθεῖ σπεύδουν σήμερα νά τόν ἐκθειάσουν, μετά θάνατον. Νά ἀρυσθοῦν κάτι ἀπό τήν πνευματικότητά του, μετά θάνατον. Τώρα πού δέν τούς εἶναι πλέον ἐνοχλητικός.
Ἡ ἀξία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου ὅμως δέν συναρτᾶται οὔτε μέ τήν παρουσία στίς τηλεοράσεις οὔτε μέ τήν ἀποδοχή του ἀπό ἕνα πολιτικό κατεστημένο. Εἶναι ἡ ἀξία τήν ὁποία ἀναγνωρίζει τό κοινό αἴσθημα. Τό κοινό ἀσυνείδητο. Ἡ ἄποψις τῶν ἁπλῶν ἀναγνωστῶν τῶν ἔργων του. Καί αὐτοί τοῦ ἀπέδωσαν τόν τίτλο τοῦ φιλοσόφου. Τίτλο τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος δέν ἀποδεχόταν, λέγοντας πώς εἶναι «φιλοφιλόσοφος». Μελετητής δηλαδή. Ἀέναος μελετητής. Ἀλλά ὁ πνευματικός ἄνθρωπος εἶναι αὐτό πού οἱ ἄλλοι ἀναγνωρίζουν στήν ζωή καί τήν σκέψη του. Καί ὡς ἐκ τούτου ὁ Στέλιος Ράμφος ἦταν διανοητής καί φιλόσοφος.
Ἡ ἐπιφανειακή προσέγγισις τοῦ ἔργου του ἀπό τούς πλείστους ἐξ ὅσων σήμερα τόν ἐκθειάζουν τούς εἶχε ὁδηγήσει νά ἐπικροτοῦν τόν ὀρθολογισμό τόν ὁποῖο ἐπρέσβευε, ἀλλά ὄχι καί τήν μελέτη τῆς πατερικῆς θεολογίας στήν ὁποία ἐντρυφοῦσε καί τήν ἀφιέρωσή του στήν βυζαντινή παράδοση.
Χαρακτηριστική ἦταν ἡ τοποθέτησίς του γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν, γιά τόν ὁποῖο εἶχε πεῖ: «Δέν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα πού χρειάζεται τόν καινούργιο νόμο γιά νά λυθεῖ ἀπό τήν στιγμή πού ὑπάρχει τό πραγματικά φιλελεύθερο μέτρο τῆς εὐέλικτης καί ἐναλλακτικῆς λύσης τοῦ συμφώνου ἐλευθέρας συμβιώσεως. Καί ἄν ὑπάρχει κάποιο κενό ἤ κάποια παράλειψη, ἄς διορθωθεῖ ἐπί τούτο. Ἑπομένως τό νομοσχέδιο περί γάμου τῶν ὁμοφύλων ζευγαριῶν περισσότερο δημιουργεῖ παρά λύνει προβλήματα».
Ὁ ἴδιος φιλοδόξησε νά ἐξηγήσει στούς Ἕλληνες ποιοί εἶναι, γιατί ἐπαναλαμβάνουν τά ἴδια λάθη, ἀπό ποῦ ἀντλοῦν τίς συλλογικές τους ἐμμονές καί γιατί ἐπιστρέφουν διαρκῶς στό παρελθόν, ἀντί νά ἀναλαμβάνουν τό παρόν καί νά δημιουργοῦν τό μέλλον τους. Καί αὐτή ἀκριβῶς ἡ φιλοδοξία–ἡ πεποίθησίς του ὅτι μποροῦσε νά ἑρμηνεύσει τούς δεσμούς πού συνδέουν τό Βυζάντιο, τήν οἰκογένεια, τήν Ἐκκλησία, τό κράτος, τήν πολιτική καί τό καθημερινό μας ἦθος– ὑπῆρξε ἡ πηγή τόσο τῆς τεράστιας ἐπιρροῆς ὅσο καί τῆς ἀμφισβητήσεώς του.
Ὁ Στέλιος Ράμφος ἔφυγε ἀπό τήν ζωή σέ ἡλικία 87 ἐτῶν, ἀφοῦ τό τελευταῖο διάστημα ἐνοσηλεύετο σέ κλινική τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ ἐκλιπών ἐγεννήθη τό 1939 στήν Ἀθήνα. Στά πρῶτα ἔτη τοῦ βίου του ἠσχολήθη μέ τήν ἰδεολογία τοῦ μαρξισμοῦ. Τό 1960 συμμετεῖχε στήν Νεολαία τῆς ΕΔΑ καί στό περιοδικό της, «Πανσπουδαστική», ἐνῷ τό 1963 διέρρηξε τούς δεσμούς του μέ τήν Ἀριστερά. Τό 1965, πρίν ὁλοκληρώσει τίς σπουδές του στήν Νομική Σχολή τῶν Ἀθηνῶν, ξεκίνησε σπουδές Φιλοσοφίας στό Παρίσι, στήν Βενσέν, σημερινό Πανεπιστήμιο Παρίσι 8, ὅπου τό διάστημα 1969 καί 1974 διετέλεσε καθηγητής Φιλοσοφίας.
Ὅταν ἦταν φοιτητής στό Παρίσι, γνώρισε τόν Κορνήλιο Καστοριάδη, ὁ ὁποῖος τόν ἐπηρέασε. Τό 1975 ἐπέστρεψε στήν Ἑλλάδα, ὅπου συνέχισε τό συγγραφικό ἔργο του. Μετά τήν ἐπιστροφή του, τό ὄνομά του συνεδέθη μέ τήν οἰκουμενικότητα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί τήν Ὀρθοδοξία.
Ἡ πλούσια βιβλιογραφία του ἀντικατοπτρίζει τίς πνευματικές ἀναζητήσεις του, τίς θέσεις καί τίς προτάσεις του ἀναφορικῶς μέ τήν οἰκουμενικότητα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, τούς συσχετισμούς τῆς συγχρόνου πνευματικῆς δημιουργίας μέ τήν ἑλληνορθόδοξο παράδοση.
