«Αυτός που βρίσκεται παντού»: Νέος δίσκος από τον κόσμο του Ρωμανού Μελωδού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ΕΤΗΟS παρουσιάζει:

ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ: «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ»

Συμμετέχουν:

Νάνα Μούσχouρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Ελευθερία Αρβανιτάκη Δήμητρα Γαλάνη,Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Δήμητρα Στογιάννη, Δημήτρης Καταλειφός, Κατερίνα Παπαδοπούλου, Σπύρος Σακκάς, Ζαχαρίας Καρούνης, π. Νεκτάριος Στογιάννης, ETHOS ENSEMBLE, ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ

Καλλιτεχνική Επιμέλεια – Σκηνοθεσία:

Θωμάς Κωνσταντίνου – Δήμητρα Στογιάννη.

Ακούστε τον δίσκο εδώ:

https://www.youtube.com/playlist?list=PLgMS3OpjStkQ-fx12hig4W4Z6olAgI_Oa

Ο ποιητικός κόσμος του Ρωμανού του Μελωδού βρίσκεται στο κέντρο του «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ», ενός έργου που προσεγγίζει το ποιητικό σύμπαν του «Σαίξπηρ του Βυζαντίου» με σύγχρονους μουσικούς και θεατρικούς όρους.

Η νέα αυτή δισκογραφική δουλειά, που φέρει την υπογραφή του Θωμά Κωνσταντίνου, της Δήμητρας Στογιάννη και της νέας τους εταιρείας ETHOS, έχει στον πυρήνα της τους ύμνους του εκφραστή της βυζαντινής ποιητικής παράδοσης και συγκεντρώνει πολύ σημαντικά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού και θεάτρου: Νάνα Μούσχουρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δήμητρα Γαλάνη, Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μάρθα Φριντζήλα, Δημήτρη Καταλειφό, Σπύρο Σακκά, Ζαχαρία Καρούνη, Σωκράτη Σινόπουλο, ETHOS ENSEMBLE και Θυγατέρες.

Ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο «Πίνδαρος της ρυθμικής ποίησης», όπως τον αποκάλεσαν, και ο σημαντικότερος, ίσως, υμνογράφος, δεν ανήκει μόνο στη θρησκευτική παράδοση, αλλά στη μεγάλη ιστορία της ελληνικής ποίησης. Είναι ένας δημιουργός με σπάνια δραματική ένταση, βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής και ξεχωριστή δύναμη να μετατρέπει τα πρόσωπα σε ζωντανές παρουσίες. Ο Οδυσσέας Ελύτης τον ανέδειξε ως πρωτεύοντα ποιητή του ελληνικού σύμπαντος, ο Κώστας Βάρναλης διέκρινε στους στίχους του το επαναστατικό τους σθένος και ο Νίκος Καρούζος τον προσέγγισε δημιουργικά, μεταφράζοντάς τον.

Μετά το HOLY WEEK, που συντρόφευσε χιλιάδες ακροατές το Πάσχα της καραντίνας του 2020, ο Θωμάς Κωνσταντίνου επανέρχεται στο ποιητικό και μουσικό σύμπαν της Μεγάλης Εβδομάδας με το «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ». Βασισμένο στο έργο του Ρωμανού και σε ποιητική απόδοση στα νέα ελληνικά από τον π. Ανανία Κουστένη, το νέο αυτό έργο ξεδιπλώνεται σε επτά πράξεις, ακολουθώντας την πορεία από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα έως το Πάθος και την Ανάσταση, μέσα από spoken songs, αφηγήσεις και πρωτότυπες μουσικές. Η σύνθεσή του κινείται ανάμεσα στο βυζαντινό και ανατολικό ηχόχρωμα και στην προκλασική δυτική μουσική, αποκτώντας έναν χαρακτήρα σύγχρονο, ανοιχτό και βαθιά σκηνικό.

Στο έργο, ιδιαίτερη θέση έχουν οι γυναικείες φωνές και οι γυναικείες μορφές του Ρωμανού. Η Παναγία, οι Μυροφόρες, οι γυναίκες που κινούν τη δράση και φέρουν το συναίσθημα, τη μνήμη και την απώλεια, περνούν στο κέντρο της αφήγησης. Το «Μοιρολόι» ερμηνεύουν η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Δήμητρα Γαλάνη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Κατερίνα Παπαδοπούλου και οι Θυγατέρες, με σολίστ τον Σωκράτη Σινόπουλο στην πολίτικη λύρα, ενώ ο Γιώργος Νταλάρας ερμηνεύει το τραγούδι «Ψυχή μου». Η συμμετοχή της Νάνας Μούσχουρη προσθέτει στο έργο μια διάσταση ιστορική και συμβολική, φέρνοντας σε κοινό τόπο διαφορετικές γενιές και διαφορετικά εκφραστικά βάρη.

Το «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ» δεν προτείνει μια μουσειακή επιστροφή στο παρελθόν. Προτείνει έναν νέο τρόπο να ακούσουμε τον Ρωμανό: ως ποιητή της γλώσσας, του δράματος και της ανθρώπινης εμπειρίας. Ως έναν δημιουργό που εξακολουθεί να αφορά όχι μόνο την πίστη, αλλά και τη δύναμη του λόγου, της μουσικής και του θεάτρου.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Ποιητική απόδοση ύμνων στα νέα ελληνικά: γέροντας Ανανίας Κουστένης.

Πρωτότυπη μουσική, διασκευές, διεύθυνση ορχήστρας: Θωμάς Κωνσταντίνου.

Καλλιτεχνική επιμέλεια, concept και σκηνοθεσία: Θωμάς Κωνσταντίνου-Δήμητρα Στογιάννη.

Concept στα tracks 10, 12 και 18: Ζαχαρίας Καρούνης.

ΑΦΗΓΗΣΗ:

Νάνα Μούσχouρη, Χάρις Αλεξίου, Ελευθερία Αρβανιτάκη Δήμητρα Γαλάνη,Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Δήμητρα Στογιάννη, Δημήτρης Καταλειφός, Σπύρος Σακκάς, Ζαχαρίας Καρούνης, π. Νεκτάριος Στογιάννης.

Το τραγούδι «Ψυχή μου» ερμηνεύει ο Γιώργος Νταλάρας.

Το «Μοιρολόι» της Παναγιάς ερμηνεύουν: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δήμητρα Γαλάνη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Κατερίνα Παπαδοπούλου και οι Θυγατέρες.

Το «Σήμερον Κρεμάται επί ξύλου» από τον μονόλογο της Παναγίας ερμηνεύει ο Ζαχαρίας Καρούνης.

Σολίστ: Σωκράτης Σινόπουλος, πολίτικη λύρα.

ETHOS ENSEMBLE:

Θωμάς Κωνσταντίνου – ούτι, έγχορδα, Γιάννης Πλαγιαννάκος – κοντραμπάσο Στέφανος Δορμπαράκης – κανονάκι – φωνητικά Δέσποινα Σπανού – τσέλο, Μανούσος Κλαπάκης – κρουστά.

Θυγατέρες: Φωνητική ερμηνεία μελοποιημένων ύμνων.

Δέσποινα Ιεραπετρίτη , Κωνσταντίνα Πάτση, Αθανασία Σπανού. Βασιλική Σπανού, Φαίη Χρήστου.

Φωνητικά: Αναστασία Κώστα, Γιάννης Κώστας.

Voice overs: Μαρλέν Σαϊτη , Elif Sanchez.

Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στα Sierra Studios.

Ηχοληψία – μίξη ήχου: Γιώργος Καρυώτης.

Master: Χρήστος Ζορμπάς.

Η φωνή της Νάνας Μούσχουρη ηχογραφήθηκε στα Downtown studios της Γενεύης από τον Benoit Ravanel.

Επιμέλεια ηχογράφησης: Lucien Di Napoli.

Η φωνή του Γιώργου Νταλάρα ηχογραφήθηκε στα Odeon Studios από τον Ηλία Λάκκα.

Pre & Post Production: Θωμάς Κωνσταντίνου.

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ορφέας Αντουλινάκης.

Βοηθός παραγωγής: Φαίη Χρήστου.

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Μαρία Τσολάκη.

Παραγωγή: ETHOS

ΠΗΓΗ: ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR

Να πούμε καλό βράδυ!!!

 

ΠΗΓΗ: Deep Purple Official

«Η μόνη σαφής ανάμνηση που έχω είναι μια ηχογράφηση του “Child in Time”, πειρατική, απ’ το Ντούισμπουργκ το 1970, ο ήχος των Klipschorn ήταν πραγματικά εξαιρετικός, αισθητικά ήταν ίσως η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, θέλω να το επισημάνω σε περίπτωση που μπορεί να χρησιμεύσει σε τίποτα η ομορφιά, τέλος πάντων πρέπει να το παίξουμε τριάντα ή σαράντα φορές, κάθε φορά μαγεμένοι απ’ τον Ίαν Γκίλαν που, με φόντο την ήρεμη αυτοκυριαρχία του Τζον Λορντ, περνούσε πατώντας κυριολεκτικά απ’ την ομιλία στο τραγούδι, μετά το τραγούδι στο ουρλιαχτό και ξανά πίσω στην ομιλία, αμέσως μετά ακολουθούσε το σόλο του Ίαν Πέις, είναι αλήθεια πως ο Τζον Λορντ το υποστήριζε με τον συνήθη συνδυασμό του αποτελεσματικότητας και μεγαλοπρέπειας, πάντως το σόλο του Ίαν Πέις ήταν σκέτη απόλαυση, μάλλον το ομορφότερο σόλο στην ιστορία του ροκ, μετά επέστρεφε ο Γκίλαν και τελείωνε το δεύτερο μέρος της θυσίας, ο Ίαν Γκίλαν πετούσε ξανά στο τραγούδι στο καθαρό ουρλιαχτό, και δυστυχώς λίγο μετά το κομμάτι τελείωνε και δεν είχαμε παρά να ξαναβάλουμε τη βελόνα στην αρχή για να συνεχίσουμε να ζούμε αιώνια έτσι, αιώνια δεν ξέρω, ήταν μάλλον αυταπάτη αλλά ωραία αυταπάτη, θυμάμαι είχα πάει με τον Αιμερίκ σε μια συναυλία των Ντιπ Περλπ στο Παλαί ντε Σπορ, ωραία συναυλία ήταν πάντως όχι τόσο καλή όσο αυτή στο Ντούισμπουργκ, ήμασταν γέροι, οι στιγμές τώρα θα γίνονταν σπάνιες, όλα αυτά όμως θα μας ξανάρχονταν τη στιγμή του θανάτου μας, του δικού του όπως και του δικού μου, σε μένα θα ήταν και η Καμίγ, πιθανόν και η Κέιτ, δεν ξέρω πως τα κατάφερα να γυρίσω πίσω, θυμάμαι πως είχα πάρει μαζί μου ένα κομμάτι χωριάτικο λουκάνικο και το μασούλαγα για ώρα, στο τιμόνι της Μερσεντές μου, χωρίς να νιώθω στ’ αλήθεια τη γεύση του».

ΜΙΣΕΛ ΟΥΕΛΜΠΕΚ. (2019). Σεροτονίνη, μτφρ. Γιώργος Καράμπελας. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, σσ. 207-208.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Η πιο όμορφη ώρα - Γρηγόρης Αυξεντίου: ο Σταυραητός του Μαχαιρά· 3 Μαρτίου 1957

ΠΗΓΗ: EducationalTVGreece

ΠΗΓΗ: 4E TV

25 Μαρτίου 1821 - 1η Απριλίου 1955!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η πασίγνωστη φωτογραφία που τράβηξε ο Γιώργος Σεφέρης όταν επισκέφτηκε την Κύπρο, στο χωριό Άλωνα της Πιτσιλιάς.

«ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ» Η σκυτάλη της λευτεριάς από γενιά σε γενιά έφτασε στο 1955!

Από την 9η Ιουλίου του 1821 και το Ολοκαύτωμα του Ιερομάρτυρα, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού που έπραξε το καθήκον του απέναντι στην Ιστορία, την Ρωμηοσύνη της Κύπρου για να ποτιστεί και να ανθίσει το δέντρο της λευτεριάς του Ελληνισμού έως την 1η Απριλίου 1955, ώσπου να πει κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου το δικό του:

«Λάβετε, φάγετε… τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου»…

«Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα

πού σ’ εἶχα γιά καμάρι

κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό

τή θέση σου νά πάρει!»

Με αυτούς τους αυτοσχέδιους στίχους να απαγγείλει ο τραγικός πατέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου καθώς αντικρίζει αγέρωχα τό απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογυιού του.

Εβδομηνταένα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο με αίτημα την Ένωση με την Ελλάδα και ο Κύπριος λόγιος Κυριάκος Χαραλαμπίδης με αφορμή την ιστορική επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ έτσι μίλησε για τον μυθικό άθλο του Κυπριακού Ελληνισμού:

1η Απριλίου 1955. Ο Απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. Κάποια ιστορική στιγμή ο Κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την Ιστορία στο Μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος. Έτσι λοιπόν αλήθευε η ζωή μας: με την ιστορική μυθοποίηση και το θαυμαστό, που διήγειρε μαγνητικά την ένθεη φύση του ανθρώπου.

Το ζήσαμε λοιπόν το παραμύθι μας. Το ζήσαμε με απόλυτο ρεαλισμό, με αίματα και θυσίες. Κι όταν στο τέλος βγήκαμε στο φως, «κομμένοι και σφαγμένοι κι ανεγνώριστοι», μας δόθηκε ένα κράτος μπανταρισμένο κι ανισόρροπο. Όπως κι αν έχει, με τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1955-1959, οι Κύπριοι ανέβασαν τα ψυχικά ποσοστά και τις πνευματικές ποιότητές τους.

Δεν εξετάζω λάθη πρωταγωνιστών. Οφείλουμε να διαχωρίζουμε την αγνότητα του οράματος, το μεγαλείο της θυσίας και το σκίρτημα ενός ολόκληρου λαού από τις όποιες επιπλοκές και τους καταστρεπτικούς ιούς του επαναστατικού κινήματος, που εκφυλίζεται καθώς μετεξελίσσεται σε εμφύλιο σπαραγμό.

Η ιστορία των λαών είναι γεμάτη από τέτοιες ακαλαίσθητες παλινωδίες. Πέρα από κάθε ιστορική αποτίμηση και ζύγιασμα πολιτικό, πέρα από ισολογισμούς και εκθέσεις για τα κέρδη και τις ζημίες, υπάρχει μια αλήθεια που μας υπερβαίνει: το αίμα που χύθηκε καθιστά τα πράγματα αυτοδύναμα - τους δίνει το δικαίωμα να υπάρχουν ανεξάρτητα από τη δικιά μας κρίση.

Γεννήθηκα στην Κύπρο και η πολιτική μου ταυτότητα σημειώνει «Κύπριος». Αλλά η πνευματική μου ταυτότητα, που δεν αναγράφεται παρά στην καρδιά, την ψυχή και το πνεύμα, διασαλπίζει ό,τι ελληνικό συνεπαίρνει και ανυψώνει την υπόστασή μου.

Ο Ελληνισμός από τη φύση του έχει πολλά κέντρα, πολλές εστίες και -γιατί όχι- πολλές αλήθειες που συχνά ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Όμως όλα συνθέτουν αυτό που είναι ο κόσμος ο ελληνικός, πέρα από τη γεωγραφική οριοθέτηση του κράτους...

Όλες οι αναρτήσεις του Γερομοριά για την ΕΟΚΑ και τους ηρωικούς μάρτυρες του αντιαποικιακού αγώνα ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

Το χαστούκι του Ισραήλ στη Μελόνι περνά από το Βατικανό

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΗΣ - ΒΥΡΩΝ ΔΑΒΟΣ

Δεν της έφθανε της νεοφασίστριας πρωθυπουργού Τζόρτζιας Μελόνι το πικρό ποτήρι που ήπιε από τη βαριά ήττα στο δημοψήφισμα για την κατακρεούργηση του ιταλικού Συντάγματος ήλθε και μία δεύτερη ταπείνωση, τούτη τη φορά από οικεία βέλη. Ο αλαζονικός τρόπος με τον οποίον ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου απαγόρευσε την είσοδο στον Ναό της Ανάστασης στην Ιερουσαλήμ στον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών στους Αγίους Τόπους Καρδινάλιο Πιερμπατίστα Πιτσαμπάλα, να μεταβεί για να τελέσει την λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων μόλις με άλλους δύο ιερείς -πολύ λιγότερη συνοδεία από τους 50 επισκέπτες που όριζε η διαταγή για την ασφάλεια- ήταν μία υπενθύμιση orbi et urbi πως είναι εκείνος ο κύριος της Μέσης Ανατολής κι ότι εκείνος καθοδηγεί τις εξελίξεις, μη διακρίνοντας εχθρούς ή φίλους. Και παράλληλα, αποδεικνύει προς άπαντες πλέον ότι ο ισραηλινός φονταμενταλισμός και σουπρεματισμός, που η κυβέρνησή του διαρρήδην αντιπροσωπεύει, δεν συγχωρεί, θυμάται κι μνησίκακα εκδικείται όποτε έλθει η κατάλληλη στιγμή.

Ακόμη και η τελική υπαναχώρηση απέναντι στην απαγόρευση για «λόγους ασφαλείας» επιτρέποντας στη συνέχεια την είσοδο του Πιτσαμπάλα στον Ναό της Ανάστασης, ως πράξη «μεγαθυμίας», εκφράζει την κομπαστική συγκατάβαση του κυρίαρχου των εξελίξεων και ποσώς ότι είναι μία πράξη καλής θέλησης. Ο Νετανιάχου με το «καψώνι» στον Πιτσαμπάλα τράβηξε το αυτί, πρώτα στον ίδιον τον «ατίθασο» καρδινάλιο και το Βατικανό, για τις θέσεις τους κατά της γενοκτονίας στη Γάζα και σε δεύτερο επίπεδο στην ίδια τη Μελόνι, η οποία τόλμησε να υποτονθορίσει μαζί με τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, κάτι ενάντια στη θανατική ποινή στο Ισραήλ.

Ένα ισραηλινό χαστούκι στη Μελόνι

Η τεράστια και υπεροπτική αυτή προσβολή του Ισραήλ προς την Εκκλησία της Ρώμης ανάγκασε την ομογάλακτη του Νετανιάχου, Τζόρτζια Μελόνι σε μια βασανιστική, αλλά αναγκαία, αναδίπλωση. Το γεγονός ότι μετά και την αντίδραση του Βατικανού ψέλλισε κάτι περί «τεράστιας προσβολής» μαρτυρά πως η εξωτερική πολιτική που ακολουθούσε η ιταλική κυβέρνηση μέχρι τώρα, αυτή η αδιατάρακτη, πεισματική και ακλόνητη συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καταλήγει θαμμένη κάτω από τα ερείπια μιας τελικής διαπίστωσης.

Η τελευταία, κυνική και φονική, επίθεση των Ντόναλντ Τραμπ και Νετανιάχου, που έχουν διαμορφώσει μη διαχειρίσιμες συνέπειες στην Ευρώπη κι ειδικότερα στη συνοδοιπόρο τους Ιταλία, έχουν αρχίσει να προκαλούν και τεράστια πολιτική ζημιά στην ιταλική κυβέρνηση. Τούτο φάνηκε σαφώς και στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά και στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις που έβγαλαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις ιταλικές πόλεις στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον πόλεμο. Χώρια η γκρίνια που έχει αρχίσει να κυριαρχεί σε όλην την κοινωνία της χώρας για την ακρίβεια που χρειάζεται αυτή να πληρώσει, προκειμένου να υλοποιήσει τα μακάβρια σχέδιά του για τη Μέση Ανατολή ο Νετανιάχου και για το λόμπι του πετρελαίου ο Τραμπ.

Η απαγόρευση στον Πιτσαμπάλα μοιάζει να κόβει τον ιδιαίτερο εκείνο δεσμό που είχαν συστήσει οι δύο νεοφασίστες ηγέτες, που είχε παγιωθεί όταν μετά την ιταμή επίθεση της Χαμάς στις 8 Οκτωβρίου 2023 στο Παλάτσο Κίτζι είχε υψωθεί το άστρο του Δαυίδ. Και όταν η Ιταλία μετατρεπόταν σε ησυχαστήριο κι αναρρωτήριο για τους αδειούχους Ισραηλινούς μακελάρηδες της Γάζας, ώστε μετά ξεκούραστοι να συνεχίσουν το θανατηφόρο έργο τους. Πλέον, η εξωτερική πολιτική της Μελόνι, η οποία πληρώνει το γεγονός ότι δεν έσπευσε από την αρχή, όπως η πρόθυμη Ελλάδα να συνδράμει με τα ραντάρ των πλοίων της–που υποτίθεται ότι θα ‘υπερασπίζονταν’ την Κύπρο–την αεράμυνα και τις επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο, τίθεται σε ευθεία αμφισβήτηση.

Ποια είναι η πραγματική αιτία της απαγόρευσης στον Πιτσαμπάλα

Η απαγορευθείσα λειτουργία την Καθολική Κυριακή των Βαΐων δεν ήταν η κανονική πομπή που συνήθως γίνεται στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ -και ταυτόχρονα το ίδιο πρωί και στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου. Η «παράλογη» αστυνομική απαγόρευση, όπως τη χαρακτήρισε το Λατινικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε δημόσια διαμαρτυρία του που παραβαίνει τον προσήκοντα «σεβασμό του Status Quo» έχει ακριβώς τούτη την έννοια. Να θέσει σε δοκιμασία πάλι αυτό το «Status Quo» -δηλ. την κεκτημένη ελευθερία στη λατρείας για όλους Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους- και ταυτόχρονα αυτοδιαχείριση των αντίστοιχων θρησκευτικών τόπων εντός και στα όρια της Παλιάς Πόλης. Όπως είχε γίνει και τον Ιούνιο του 1967, όταν ο Ισραηλινός στρατηγός Μοσέ Νταγιάν εισήλασε από την Πύλη της Γιάφα, καταλαμβάνοντας το ιορδανικό τμήμα της Ιερουσαλήμ.

Τούτη η ελευθερία μέσα στις επόμενες δεκαετίες όλο και συρρικνωνόταν: από την απαγόρευση προσευχής τις Παρασκευές στην Πλατεία των Τεμενών για τους νεαρούς Μουσουλμάνους άνδρες, «για λόγους ασφαλείας και προς αποφυγή αντι-ισραηλινών διαδηλώσεων». Η ισραηλινή αστυνομία σταδιακά απέκλειε τους από 25 ετών και κάτω, μετά τους από 30, ύστερα από 40 και 45 ετών και κάτω και πλέον η αστυνομία είναι μονίμως πάνω στην πλατεία. Παράλληλα επετράπη η είσοδος σε ολοένα και πιο πολυάριθμες και επιθετικές ομάδες Εβραίων εποίκων, αφαιρώντας κάθε δικαίωμα απαγόρευσης από το Waqf, το μουσουλμανικό συμβούλιο που θα έπρεπε, βάσει του Status Quo, να επιβλέπει την Πλατεία των Τεμενών. Επικεφαλής των εποίκων ήταν για πολύ καιρό ένας νεαρός τότε δικηγόρος, ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, ο οποίος στην τελευταία κυβέρνηση Νετανιάχου έγινε υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας και είναι ο πολιτικός υπεύθυνος της ισραηλινής αστυνομίας, η εξουσία της οποίας στην Παλαιά Πόλη -όπου κατοικούν ακόμη μέλη όλων των κοινοτήτων έχει ενισχυθεί.

Μάλιστα, πρόσφατα η αρμενική κοινότητα στην Παλαιά Πόλη έμεινε απροστάτευτη απέναντι στις επιδρομές Εβραίων εποίκων που διεκδικούσαν την αρχαία κατοχή ορισμένων κτιρίων. Αλλά και τα χριστιανικά σχολεία πλήττονται αυτές τις ημέρες από τον φονταμενταλισμό του Μπεν Γκβιρ, που απαγόρευσε την είσοδο σε δασκάλους που κατοικούσαν εκτός του Δήμου και μετακινούνταν από τη Δυτική Όχθη, εξαναγκάζοντας μαθητές κι εκπαιδευτικούς να κάνουν μία μακρά και δραματική απεργία.

Ο ισραηλινός φονταμενταλισμός εναντίον του Βατικανού

Η φονταμενταλιστική τάση, κυρίαρχη μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση, των Μπεν Γβιρ, Σμότριτς και Νετανιάχου, που επικαλείται βιβλικές ρήσεις για να δικαιολογήσει τη δίψα της να περάσει εν στόματι μαχαίρας τους λαούς της περιοχής, δεν συμπαθεί φωνές που τους εναντιώνονται. Όπως εκείνα που είχε προφέρει ο Πιτσαμπάλα ή ο νέος Πάπας Λέων ΙΔ’. Εκείνος που, τις προηγούμενες ημέρες, δέχθηκε στο Βατικανό σε ακρόαση τους επικεφαλής του Γιαντ Βασέμ (του Μνημείου του Ολοκαυτώματος). Εκείνον που αυτές τις μέρες δήλωσε πως ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές όσων κάνουν πόλεμο και έχουν χέρια που στάζουν αίμα. Το «στοπ» στον Πιτσαμπάλα συμβαδίζει με τις επαναλαμβανόμενες «εισβολές» εξτρεμιστών υπουργών στην πλατεία των Μουσουλμανικών Τεμενών στην Ιερουσαλήμ, ειδικά μετά τις 7 Οκτωβρίου.

Βέβαια με το Λατινικό Πατριαρχείο και τη Φραγκισκανική Κουστωδία της Αγίας Γης (της οποίας ο Πιτσαμπάλα ηγήθηκε από το 2004 έως το 2016), το Ισραήλ διατηρούσε πάντα περίπλοκες σχέσεις. Ιδίως μετά την πλήρη κατάληψη της Ιερουσαλήμ στον πόλεμο του 1967. Η μεγαλύτερη ένταση χρονολογείται από το 2002, κατά τη διάρκεια της «δεύτερης Ιντιφάντα» στα παλαιστινιακά εδάφη -όταν πρωθυπουργός του Ισραήλ ήταν ο ακροδεξιός Αριέλ Σαρόν κι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ήταν μεν βουλευτής του Λικούντ, αλλά είχε διατελέσει ήδη πρωθυπουργός από το 1996 έως το 1999. Τα τανκς του ισραηλινού στρατού (IDF) πολιορκούσαν για 40 ημέρες τη Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, όπου είχαν βρει καταφύγιο περίπου δέκα Παλαιστίνιοι μαχητές. Η Αγία Έδρα τους υπερασπίστηκε μέχρι που απομακρύνθηκαν χάρις σε μια συμφωνία.

Η ουσιαστική κατρακύλα του Ισραήλ στον θρησκόληπτο φονταμεντολισμό ξεκινά το 2009 μετά την κατακλυσμιαία επάνοδο του Νετανιάχου στην εξουσία και την όλο και μεγαλύτερη κυβερνητική του συνεργασία με τα υπερορθόδοξα κόμματα. Η αύξουσα επεκτατική πολιτική του, με τον πολλαπλασιασμό του εποικισμού στη Δυτική Όχθη και την ακραία καταστολή, που επιτρέπει στους φονταμενταλιστές να αυθαιρετούν και να εφαρμόζουν τακτικές παρόμοιες με την ισλαμιστική μισαλλοδοξία και τρομοκρατία. Σε βαθμό που η «ιδεολόγος» των εποίκων δηλώνει πως «θα κατοικήσουμε έως και τη Γάζα».

Το Ισραήλ του Νετανιάχου (και τούτο το περιγράφει καθαρά όχι κανένας άλλος, αλλά ο έγκριτος Ισραηλινός οικονομολόγος Εράν Γιασίβ -τον οποίο κανείς βεβαίως δεν μπορεί να ψέξει κανείς για προκαταλήψεις κατά της Ιερουσαλήμ ή για εύνοια προς την Τεχεράνη- σε άρθρο του για τα «δύο Ισραήλ» στο περιοδικό Foreign Affairs, αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο στον ίδιο τον εχθρό κατά του οποίου ο ακροδεξιός ηγέτης έχει ξεκινήσει την τελική αναμέτρηση.

ΠΗΓΗ: Κοσμοδρόμιο

Η ιρανική κοινωνία πέρα από προπαγανδιστικά στερεότυπα

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΙΖΑΝΙΑ

Τα τελευταία χρόνια με τους αλλεπάλληλους πολέμους, έχουν ξεφυτρώσει στα τηλεοπτικά κανάλια και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς πολλοί αυτοσχέδιοι διεθνολόγοι. Δύσκολα κρύβουν ότι οι πόλεμοι αποτελούν μια ευκαιρία να εμφανιστούν σε κάποιο κανάλι ή ραδιόφωνο. Αλλά και τα ΜΜΕ τους προτιμάνε, διότι εξασφαλίζουν ότι θα ανταλλάσσουν σοβαροφανώς προπαγανδιστικά στερεότυπα.

Ο κανόνας αυτής της ευτελούς φλυαρίας συνίσταται σε μια εκκωφαντική άγνοια για το Ιράν. Ωστόσο, ο καθένας μπορεί να μάθει και είναι αρκετά εύκολο να σχηματίσει μια κάποια γνώση για όσα έχουν γίνει σε αυτή τη χώρα, κατά τη διάρκεια των σαράντα εφτά χρόνων από την Επανάστασή της: Aρκεί να αφήσει για λίγο την αποβλάκωση στα κοινωνικά δίκτυα και να διαβάσει τα στοιχεία των ποικίλων υπηρεσιών του ΟΗΕ (ΠΟΥ, UΝESCO, Οργανισμός για το Διεθνές Εμπόριο και την Ανάπτυξη κ.ά.), αλλά και στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ιδού λοιπόν, σε πολύ αδρές γραμμές, κάποια δεδομένα αρχίζοντας από το βασικότερο, τον πληθυσμό.

Το 1976, δηλαδή τον τελευταίο χρόνο πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης, ο πληθυσμός του Ιράν ανερχόταν σε σαράντα εκατομμύρια και έως σήμερα έφτασε τα ενενήντα δύο. Πρόκειται για ένα τεράστιο δημογραφικό άλμα, μια πληθυσμιακή επανάσταση. Πως κατάφερε το επαναστατικό κράτος να στηρίξει αυτό το δημογραφικό επίτευγμα των Ιρανών πολιτών, ενώ οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε σοβαρή δημογραφική κρίση; Αυτή η δημογραφική έκρηξη στο Ιράν σημαίνει πολυσχιδή απελευθέρωση της κοινωνίας, αλλά και ποικιλόμορφη κρατική στήριξη του πληθυσμού.

Από τα τρία πρώτα χρόνια στην εξουσία, η επαναστατική κυβέρνηση του Ιράν πολλαπλασίασε τη χρηματοδότηση για την προστασία της υγείας του πληθυσμού. Έτσι, η νέα ιρανική εξουσία δημιούργησε σε λίγο χρόνο κέντρα υγείας σε όλα τα χωριά και τις συνοικίες. Από τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας διαπιστώνουμε τη ραγδαία βελτίωση της υγείας του πληθυσμού. Για παράδειγμα, το 1975 ο κρίσιμος δείκτης της βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι τους δώδεκα πρώτους μήνες της ζωής) βρισκόταν στους 145 θανάτους βρεφών για κάθε χίλιες γεννήσεις, ενώ σήμερα έχει πέσει σε μόλις έξι.

Ο άλλος κρίσιμος δείκτης, δηλαδή το μέσο προσδόκιμο ζωής, αυξήθηκε από τα 55 έτη το 1975 στα 77 σήμερα. Ενδεικτικό στοιχείο είναι ο εμβολιασμός ενάντια στη φυματίωση, που μάστιζε τον πληθυσμό του Ιράν επί δεκαετίες και πλέον. Την περίοδο της δικτατορίας του Σάχη έως το 1976, ο πληθυσμός ήταν εμβολιασμένος ενάντια στη φυματίωση μόλις κατά 8% – προφανώς τα ευκατάστατα κοινωνικά στρώματα. Ενώ στα δέκα πρώτα χρόνια του επαναστατικού κράτους, το ποσοστό εμβολιασμού έφτασε το 95%. Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τον τύφο και άλλες θανατηφόρες ασθένειες.

Τα ίδια εντυπωσιακά αποτελέσματα ισχύουν για την ευμάρεια. Ενδεικτικά, η μέση αγοραστική ικανότητα των Ιρανών αυξήθηκε 3,5 φορές, δηλαδή ταχύτερα από την αύξηση του πληθυσμού, κάτι το οποίο προϋποθέτει επενδύσεις. Πράγματι, η επαναστατική κυβέρνηση τριπλασίασε τις άμεσες επενδύσεις στη βιομηχανία και τη βιοτεχνία και διένειμε γαίες σε ακτήμονες και μικρούς αγρότες, τις οποίες εθνικοποίησε αφήνοντας, ωστόσο, ελεύθερη την κλίμακα της γαιοκτησίας.

Στην ηλεκτρική ενέργεια έριξε ιδιαίτερο βάρος, όπου κατά μέσο όρο από έξι χιλιάδες κιλοβατώρες τον χρόνο κατ’ άτομο έφτασε το 2022 στις 40.000 κιλοβατώρες, μαζί με την βιομηχανική κατανάλωση. Σήμερα, εκτός της πυρηνικής ενέργειας, το Ιράν διαθέτει 480 ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες με φυσικό αέριο, τις οποίες προσπαθούν να καταστρέψουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί.

Η εκπαίδευση των Ιρανών

Ωστόσο, ποια είναι η ποιότητα, ήτοι το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού του Ιράν; Στο Ιράν, το 1975, δηλαδή δύο χρόνια πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης, οι αναλφάβητοι ανέρχονταν κατά μέσο όρο στο 63% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, με τις γυναίκες να ξεπερνάνε αισθητά αυτό το ποσοστό. Στη διάρκεια των χρόνων που μεσολάβησαν έως σήμερα, η Επανάσταση κατόρθωσε να μειώσει τον αναλφαβητισμό στο 8% του πληθυσμού, κάτι το οποίο αποτελεί αναμφίβολα μεγάλο επίτευγμα (την ίδια στιγμή το 21% των Αμερικανών και Αμερικανίδων είναι επισήμως καταμετρημένοι ως αναλφάβητοι).

Σήμερα στο Ιράν, το 98% του πληθυσμού αντίστοιχων ηλικιών και των δύο φύλων φοιτά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το 92% συνεχίζει στο γυμνάσιο και το 81% στο Λύκειο. Επίσης, το 45% του πληθυσμού του Ιράν κατέχει κάποιο δίπλωμα μεταλυκειακής εκπαίδευσης, από τους οποίους το 25% πανεπιστημιακό πτυχίο. Από τον συνολικό πληθυσμό, που αντιστοιχεί στις ηλικίες μεταξύ 18 και 24 ετών σήμερα, το 62% φοιτά σε τριτοβάθμια ιδρύματα, από το οποίο το 48% είναι γυναίκες. Από το σύνολο των φοιτητών και φοιτητριών, το 42% σπουδάζει φυσικές επιστήμες, μαθηματικά, τεχνολογία και ειδικότητες μηχανικών (στις ΗΠΑ μόλις το 16% και στην Ελλάδα το 29%) και από αυτό το υποσύνολο του ιρανικού φοιτητικού πληθυσμού το 32% είναι γυναίκες.

Η παραδοσιοκρατία στο Ιράν

Θα μπορούσα να επεκταθώ σε πολλά άλλα δεδομένα, όπως στην αποδεδειγμένη διεθνή αξία αρκετών από τα 248 δημόσια ΑΕΙ του Ιράν, από τα οποία τα περισσότερα ιδρύθηκαν μετά την Επανάσταση και τα οποία σήμερα βομβαρδίζουν οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί. Συνοπτικά, σύμφωνα με την κατάταξη των χωρών από το ΟΗΕ για τη συνολική τους ανάπτυξη, το Ιράν, παρότι σε ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό από τα κράτη της Δύσης, εντάσσεται στην ανώτερη μεσαία κλίμακα.

Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε πως σε αυτή τη χώρα υπάρχουν προβλήματα με τα ατελή πολιτικά δικαιώματα αντρών και γυναικών (αλλά και οι Άραβες κάτοικοι του Ισραήλ δεν έχουν καν δικαιώματα), καθώς και μια επίμονη παραδοσιοκρατία σε βάρος όχι γενικά όλων των γυναικών, αλλά εκείνων που απαιτούν υψηλότερες ατομικές ελευθερίες.

Όπως μας μαθαίνει ο Ιρανό-αρμένιος ιστορικός Ervand Abrahamian, το πολιτικό εκκρεμές στο Ιράν ήδη πριν από την Επανάσταση κινείται διαρκώς μεταξύ μιας παραδοσιοκρατίας με ισχυρά κοινωνικά ερείσματα, που όμως αναγκάζεται μετά την Επανάσταση να κάνει παραχωρήσεις στο πιο ριζοσπαστικό πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα και αντίστροφα.

Σήμερα, ωστόσο, οι Ιρανοί και οι Ιρανές πρέπει να έχουν την ηθική και κάθε άλλη υποστήριξή μας, διότι πολεμώντας για την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας τους, πολεμάνε και για εμάς ενάντια στον πρωθυπουργό του Ισραήλ (που είναι επισήμως χαρακτηρισμένος ως εγκληματίας πολέμου από Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ (φερόμενο ως εμπλεκόμενο στην υπόθεση Τζέφρι Έπστιν), ο οποίος, μάλιστα, ξεκίνησε αυτό τον πόλεμο δολοφονώντας 160 μαθήτριες του Δημοτικού, ένα σαφές έγκλημα πολέμου.

ΠΗΓΗ: SLpress

Η Παιδεία υπό κατάρρευση

Γράφει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο θάνατος καθηγήτριας σε Γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης από εγκεφαλικό επεισόδιο σχολιάστηκε έντονα πανελληνίως, καθώς μήνα προηγουμένως αυτή είχε υποβάλει αναφορά για να γνωστοποιήσει στην προϊσταμένη της αρχή και στο αρμόδιο υπουργείο ότι η συμπεριφορά κάποιων μαθητών της στο πρόσωπό της ήταν απαράδεκτη. Την είχαν στοχοποιήσει και εκδήλωναν με διάφορους τρόπους την αυθάδειά τους αλλά και την επιθετικότητα εναντίον της. Στα νέα ελληνικά αυτή η συμπεριφορά καλείται μπούλιγκ. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης βρήκαν τροφή, για κάποιο διάστημα και εκδηλώθηκε αντιπαράθεση καθώς αντέδρασαν οι γονείς των μαθητών, που κατηγορούνται επιρρίπτοντας ευθύνη στην καθηγήτρια για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι των μαθητών της. Τώρα βέβαια και «κατόπιν εορτής» διατάχτηκε ένορκη διοικητική εξέταση μάλλον χωρίς νόημα πλέον.

Το συμβάν δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία και δεν θα σταθούμε στο αν τον θάνατο προκάλεσε η υπερβολική πίεση που δεχόταν η καθηγήτρια από μέρους μαθητών. Η παιδεία στη χώρα μας νοσεί βαρύτατα, αν δεν είναι πλέον κλινικά νεκρή. Τον Οκτώβριο του 2022 καθηγητής σε Επαγγελματικό Λύκειο είχε υποβάλει την παραίτησή του συνοδεύοντάς την από αιτιολογική έκθεση, η οποία θα έπρεπε να προβληματίσει βαθύτατα τους αρμοδίους, ώστε να λάβουν, επί τέλους, μέτρα. Μεταφέρω αποσπάσματα από την εν λόγω έκθεση.

«Από τη πρώτη στιγμή δε χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εμπειρία για να καταλάβει κάποιος πως η κυριαρχία των μαθητών είναι απόλυτη και αρνητική. Είναι φανερό από τη περικυκλωμένη με επιδεικτικά καπνίζοντες μαθητές αίθουσα καθηγητών. Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο το προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις. Μαθητές περιφέρονται παντού όλες τις ώρες και μπαινοβγαίνουν στο σχολείο μιας και η πόρτα δε κλείνει ποτέ. Την ώρα του μαθήματος μπορεί να ακουστούν έντονες συντονισμένες κραυγές και να γίνει κάποιο φιλικό "ντου" από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα. Ο τρόπος επικοινωνίας τόσο μεταξύ των μαθητών αλλά και όσο και απέναντι στους καθηγητές μπορεί στη καλύτερη περίπτωση να αξιολογηθεί ως "αγενής". Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα - έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ – τοκ με "κατορθώματα" από την εξουσία που έχουν επιβάλει οι πλέον παραβατικοί, στο σχολικό χώρο, παράδειγμα για άλλους μαθητές άλλων σχολείων… Ούτε λίγο ούτε πολύ θυμίζει περισσότερο σχολική δομή υπό μόνιμη μαθητική κατάληψη. Ακόμα όμως κι αν δεν τα προσέξεις όλα αυτά, οι ίδιοι οι μαθητές σου ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιος κάνει κουμάντο εκεί μέσα και ποια είναι τα δικά σου καθήκοντα και υποχρεώσεις, αν θέλεις να επιβιώσεις στο βασίλειο τους. Ως καινούργιος λοιπόν, έπρεπε να μου "σπάσει ο τσαμπουκάς εξ αρχής" και να καταλάβω που βρίσκομαι. Έτσι κατά τηn πρώτη εμφάνιση μου στο μοναδικό τμήμα Α΄ τάξης αντιμετώπισα μια συνεννοημένα εξωφρενική κατάσταση. Μαθήτριες, εκ περιτροπής έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές ουρλιαχτά και κινητά».

Σε άλλο σημείο της έκθεσης έγραφε: «Ενώ καθόμουν στο γραφείο των καθηγητών ήρθε απειλητικός εξωσχολικός "νταής" και προσπάθησε να με εκφοβίσει. Φώναζε "ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά" ή κάτι παρόμοιο. Του είπα "εγώ είμαι". Μου λέει "βγες έξω" και βγήκα. Μου λέει "εσύ έβγαλες έξω τη κοπέλα μου;' και ήρθε και κόλλησε στη κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου». Επρόκειτο για "εξωσχολικό ενήλικα και σεσημασμένο, γνωστό στην αστυνομία και πρώην μαθητή του "σχολείου". Ο νταής απομακρύνθηκε βρίζοντας το Λυκειάρχη και το σχολείο αλλά παρέμεινε στο χώρο του σχολείου όπου να σημειώσω, βρίσκεται καθημερινά». Και σε άλλο πρόσθετε: «Στη συνέχεια είχα μάθημα για πρώτη φορά στο Β΄ Πληροφορικής το χειρότερο κατά γενική ομολογία, όπως επεσήμανα προηγουμένως, τμήμα του ΕΠΑΛ. Τα παιδιά αυτά είχαν αφηνιάσει. Θα έλεγα πως πρόκειται για τον πυρήνα της "παραβατικής κυβέρνησης" που έχουν εγκαταστήσει. Ο τρόπος που έληξε το επεισόδιο με τον εξωσχολικό δεν τους είχε iκανοποιήσει. Με απειλούσαν για το αμάξι μου και μου ‘λέγαν πως με περιμένει ο εξωσχολικός να με δείρει. Ταυτόχρονα κοπανούσαν θρανία, καρέκλες και κυρίως στρίγγλιζαν όλοι μαζί, πράματα που κάνουν σχεδόν κάθε μέρα. Έφυγα από το τμήμα. Ήταν προφανές πως ΄θέλαν να με κάνουν να χάσω τη ψυχραιμία μου να κάνω κάποια λάθος κίνηση για να μου ορμήσουν, να με βιντεοσκοπήσουν και φυσικά βάση νομοθεσίας θα την πλήρωνα μόνο εγώ».

Όλα αυτά είναι γνωστά σε γονείς, σε εκπαιδευτικούς αλλά και στο αρμόδιο Υπουργείο. Δυστυχώς δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Τα παιδιά μας έχουν αγριέψει και η ευθύνη βαρύνει όλους μας, οι οποίοι με περισσή υποκρισία φορούμε παρωπίδες, για να τονίζουμε στη συνέχεια ότι δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Από τα σχολεία έχει αφαιρεθεί ο σκοπός της παιδείας, που είναι η καλλιέργεια ήθους και φρονήματος. Κατά τη μεταπολίτευση στοχοποιήθηκε η πατροπαράδοτη εκπαίδευση με τον χαρακτηρισμό αυταρχική και προβλήθηκε από κύκλους «προοδευτικών» εκπαιδευτικών η «αντιαυταρχική». Όχι πως όλα, μέχρι τότε, ήταν ιδανικά. Σαφώς και υπήρξαν εκπαιδευτικοί, που αναίτια ή με ασήμαντη αφορμή ξεσπούσαν κατά μαθητών. Αλλά οι άτακτοι δεν ρύθμιζαν τότε τον τρόπο διεξαγωγής του μαθήματος. Υπήρχε σεβασμός έναντι των εκπαιδευτικών, που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν συνείδηση του καθήκοντός τους.

Το ιδεολόγημα του «δικαιωματισμού», που διαχύθηκε στην κοινωνία, άλλαξε τη δομή της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας. Οι γονείς έχοντας υιοθετήσει αρρωστημένες αντιλήψεις περί διαπαιδαγώγησης των παιδιών, δεν θέλουν πλέον να ακούσουν ότι παιδί τους δέχθηκε παρατήρηση. Θεωρούν μεγάλη προσβολή να κληθούν στο σχολείο για ενημέρωση επί της συμπεριφοράς του. Και όχι μόνο υπερασπίζονται με θράσος τον «κανακάρη» τους, αλλά και φθάνουν κάποιοι στο σημείο να απειλούν τον εκπαιδευτικό, που έκανε την παρατήρηση σ’ αυτόν.

Η Πολιτεία, η οποία παρέλαβε πλέον τη σκυτάλη από τους «προοδευτικούς» εκπαιδευτικούς, με εγκυκλίους απαιτεί οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί στη συμπεριφορά τους. Δεν τους καλύπτει ακόμη και σε περιπτώσεις, που έχουν καταφανώς δίκαιο, όταν θρασείς γονείς ζητούν την τιμωρία αυτού που προσέβαλε τον «κανακάρη» τους. Και καθώς τα κοινωνικά ήθη έχουν μεταβληθεί προς το χειρότερο πολλοί εκπαιδευτικοί σιωπούν, ανεχόμενοι την κατάσταση, η οποία επιδεινώνεται από έτος σε έτος, με το σκεπτικό: «Γιατί να μπλέξω; Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Και το κακό εντείνεται και διαχέεται από τις σχολικές αίθουσες, όπου η τρομοκράτηση λόγω και έργω των ασθενεστέρων μαθητών, στην κοινωνία. «Συμμορίες» ανηλίκων με σουγιάδες και άλλα φονικά εργαλεία δρουν τα βραδινά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Και μετά από κάθε συμβάν οι «εισαγγελείς» της μικρής οθόνης εξαπολύουν μύδρους κατά παντός υπευθύνου εξαιρώντας τους εαυτούς τους! Η Πολιτεία δείχνει να θορυβείται και διαβεβαιώνει ότι θα λάβει μέτρα, αλλά δεν έχει την πρόθεση καθώς γνωρίζει ότι τάχιστα θα λησμονηθεί το θλιβερό συμβάν. Ίσως να είναι πλέον αργά να λάβει υπό τις συνθήκες που έχουν επικρατήσει.

Καλό είναι να συνειδητοποιήσουν πρώτοι οι γονείς ότι η υπεράσπιση ατάκτων τέκνων τους θα έχει πρωταρχικά συνέπειες στους ίδιους. Καλό είναι να συνειδητοποιήσουν οι οπαδοί της «αντιαυταρχικής» εκπαίδευσης εκπαιδευτικοί ότι έχουν μεγάλη ευθύνη για το κατάντημα, καθώς και η Πολιτεία, που υιοθέτησε τις απόψεις τους.

Όλοι μαζί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν αγώνα για την προσωπική τους αξιοπρέπεια. Δεν αρκούν οι κινητοποιήσεις για αύξηση του όντος γλίσχρου μισθού, ένδειξη απαξίωσής τους από μέρους της Πολιτείας και της κατάργησης του «θεσμού» των αναπληρωτών. Μεγάλη μερίδα του κοινωνικού συνόλου διατηρεί τον σεβασμό στο πρόσωπό τους και αναγνωρίζει το έργο τους. Αυτοί θα τους στηρίξουν στον αγώνα. Καιρός για δράση, ώστε να επανέλθει η παιδεία στα σχολεία της χώρας.

ΠΗΓΗ: Αντίφωνο