«Κλείστε τα Σχολειά»

Διαβάζω στον Μίλτο Κουντουρά την ακόλουθη μαρτυρία: «Το κράτος, εξάλλου, ας θελήσει επιτέλους να σκεφτεί ότι δεν είναι επιχειρηματίας που το σχολείο είναι απλώς ένα μαγαζί του και ο εκπαιδευτικός ο υπάλληλος του μαγαζιού αυτού… Αν το κράτος εξακολουθήσει να κάνει εμπορικούς υπολογισμούς και να αναγκάζει τον εκπαιδευτικό έστω και μια στιγμή της μέρας του να ξοδεύει έξω από το σχολείο για τη διατροφή του, ε, τότε αλίμονο στα νιάτα που μπαίνουνε μέσα σε τέτοια εμπορικά καταστήματα».

Αυτά το 1923, στο μνημειώδες έργο του «Κλείστε τα Σχολειά». Τα ίδια και σήμερα: χρηματοοικονομική διαχείριση της εκπαίδευσης, δεξιότητες με το σχολείο «εργαστήριο» παραγωγής εξειδικευμένων εργαζομένων για την αγορά εργασίας, και δραματικές συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών· [Απίστευτες αλλά αληθινές ιστορίες αναπληρωτών εκπαιδευτικών...] Και του χρόνου πάντως, τέτοιο καιρό, τα ίδια θα διαπιστώνουμε και θα λέμε. Αλλά δεν θα πάψουμε να τολμάμε και να γράφουμε… Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Μίλτος Κουντουράς

«Όταν ακούς "τάξη", ανθρώπινο κρέας μυρίζει»

Αλλάζουμε περιοχή. Από το Ελλαδιστάν και την εκπαιδευτική πολιτική του πάμε στη Γαλλία: Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, βρίσκονται στους δρόμους ενάντια στους πολιτικούς εφιάλτες και τα φαντάσματά τους. Κι η ανάκληση της τάξης –«όταν ακούς "τάξη" ανθρώπινο κρέας μυρίζει» και «πιάσε το πρέπει από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι», λέει ο Ελύτης- για τους επαναστάτες νέους, ξεσηκώνει νέες αντιδράσεις. Πως να προστατεύσεις άραγε τα παιδιά από ηγέτες ψιλικαντζήδες; Πολύ εύκολα οι τελευταίοι γίνονται αδιάντροποι δια της βίας… Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΩΝ: ertnews.gr

«Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά»

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι.ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Χρόνια γίνεται η συζήτηση γύρω από την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, η οποία κυριαρχείται από βαρύγδουπους όρους: Ψηφιακός μετασχηματισμός, πλατφόρμες, αξιολογήσεις και εκσυγχρονισμός επιστρατεύονται καθημερινά στον δημόσιο λόγο. Πίσω όμως από τη λάμψη των νέων τεχνολογιών και τις υποσχέσεις για ένα «σχολείο του μέλλοντος», αναδύεται ένα καίριο ερώτημα: Ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της παιδείας στον 21ο αιώνα;

Παρ’ όλη τη γνωστή επί χρόνια υπερκατανάλωση εύηχων λέξεων και επιδέξιων λογιδρίων υπουργών Παιδείας και στελεχών της εκπαίδευσης ότι «η εκπαίδευση στην πατρίδα μας πάει μπροστά», αυτή η υπερκατανάλωση γίνεται με στόχο το βάθεμα του πειθαρχημένου, ευέλικτου και αποδοτικού σχολείου, που θα παράγει πανέτοιμο μαθητικό δυναμικό, με χρηστικές δεξιότητες στην κυρίαρχη αγορά εργασίας. Αυτό, δυστυχώς, είναι το «νέο σχολείο»: μία «επιχείρηση» επενδυμένη με νέες τεχνολογίες και επικοινωνιακές τακτικές, με επίσημο υπουργικό λόγο περί επίδοσης και απόδοσης, αποτελεσματικότητας και ανταγωνιστικότητας, που επιδιώκει τη νομιμοποίηση ενός τεχνοκρατικού σχολείου. «Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά», βροντοφωνάζει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η παιδεία δεν μπορεί να μετριέται με όρους εκπαιδευτικού μάνατζερ, ούτε οι μαθητές να αντιμετωπίζονται ως μελλοντικά γρανάζια μιας παραγωγικής μηχανής. Το αληθινό σχολείο οφείλει να μορφώνει και όχι απλώς να καταρτίζει. Έχει χρέος να πλάθει ελεύθερες συνειδήσεις, ικανές να αμφισβητούν, να σκέφτονται κριτικά και να οραματίζονται έναν δικαιότερο κόσμο. Όσο η εκπαίδευση υποτάσσεται στους απάνθρωπους νόμους της αγοράς, η κραυγἠ του ποιητή Αναγνωστάκη θα παραμένει επίκαιρη, υπενθυμίζοντάς μας το χρέος μας ως εκπαιδευτικών απέναντι στη νέα γενιά.

Νίκος Βουλγαρέλης. Τέσσερα πρόσωπα, 1999. ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: paletaart – Χρώμα & Φώς

Do You Remember?

ΠΗΓΗ: Phil Collins

Είναι στα μάτια σου τα πορτοκαλί όνειρα!!!

ΠΗΓΗ: Phil Collins

Γιάννης Ιωαννίδης | Απόσπασμα από την ομιλία του στην «Εστία» #Εστία #150 Χρόνια

ΠΗΓΗ: Efimeris Estia

«Ο Διάβολος στο Celluloid: Εξορκισμοί, Πνευματικός Κόσμος και άλλα Άνθη του Κακού στις ταινίες Υπερφυσικού Τρόμου» ~ Δημήτρης Ουλής

Διαβάζω συχνά βιβλία και άρθρα του Δημήτρη Ουλή. Η θεολογική γλώσσα, η κοινωνική ανθρωπολογία, η φιλοσοφία, η τέχνη, η σύγχρονη κουλτούρα και η πραγματικότητα, με τα οποία καταπιάνεται στα βιβλία του ο κ. Ουλής στον άξονα του σύγχρονου θεολογικού λόγου, δίνουν στον αναγνώστη την ευκαιρία να αναμετρηθεί μαζί του χωρίς στερεότυπα. Τρανταχτό παράδειγμα το βιβλίο του «Ο Διάβολος στο Celluloid: Εξορκισμοί, Πνευματικός Κόσμος και άλλα Άνθη του Κακού στις ταινίες Υπερφυσικού Τρόμου» που κυκλοφόρησε το 2021 από τις εκδόσεις Αρμός. Πρόκειται για μια εκτενή μελέτη 470 σελίδων, η οποία αποτελεί καρπό πολυετούς έρευνας και προσωπικής αγάπης του συγγραφέα για το σινεμά τρόμου. 

Θρησκειολογία και ένα συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος μπορεί να λειτουργήσουν ως έναυσμα για ένα γόνιμο διάλογο πάνω στις έννοιες: Θεός, Εκκλησία, πίστη, μεταφυσική αγωνία και στον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη ποπ κουλτούρα αποτυπώνει αυτούς τους προβληματισμούς; Νομίζω πως ΝΑΙ! Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ: Θεού γεώργιον