Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

Για την έμπτερη παράσταση του Ιωάννη Προδρόμου

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Η έμπτερη (με φτερά) παράσταση του Ιωάννη Προδρόμου για την οποία ο Ζήσιμος Λορεντζάτος υποστήριζε ότι στην εικονογραφία πρώτη φορά παρουσιάζεται στην εποχή της Τουρκοκρατίας, «για να καθιερώσει μυστικά το γενικό αίτημα της ελευθερίας», συγκινούσε ιδιαίτερα τον Φώτη Κόντογλου. Στο τρίτο τόμο των έργων με τίτλο Πονεμένη Ρωμιοσύνη, γράφει πως στα «χρόνια της λεγόμενης παρακμής, αγράμματοι καλόγεροι και λαϊκοί ζωγράφοι φτιάξανε εικονογραφικούς τύπους, όπως τους λένε, πολύ σπουδαίους και σύμβολα πιο βαθιά από πολλά που ‘χανε δημιουργηθεί πρωτύτερα. Για παράδειγμα φέρνω τον άγιο Ιωάννη Πρόδρομο, που τον παρασταίνουνε σαν ξωτικό όρνιο, μαύρο και με ψιλά ποδάρια, με κεφάλι αναμαλλιασμένο, σα ληστή ή αρματολό, με κάτι φοβερές φτερούγες. Στέκεται ανάμεσα σε δύο άγριες ράχες από στουρνατόπετρα, έχοντας γερμένο το κορμί του κατά μπρος. Με το ‘να χέρι του ανασηκωμένο ψηλά, μιλάει στο Χριστό, που προβάλλει μέσ’ από τον ουρανό. Στα ποδάρια του, μέσα σε μια λεκάνη, είναι κομμένο κεφάλι του· και κείνο δείχνοντας του Χριστού, του λέγει το παράπονό του, γραμμένο σ’ ένα χαρτί που κρατάει από τ’ άλλο χέρι: “Βλέπεις Γυιέ του Θεού, τι παθαίνουνε όσοι ελέγχουνε τα σφάλματα εκείνων που δεν παραδέχουνται τα λάθη τους! Κοίταξε το κεφάλι μου, ο Ηρώδης μού το ‘κοψε για σένα!” Αυτό το παράξενο φτερωτό πλάσμα σε καρφώνει στον τόπο. Κατά την ιδέα μου, σπάνια άνθρωπος φτιάχνει δημιουργήματα με τέτοιο βάθος».
Όμως, αυτή η πληροφορία και ερμηνεία είναι εσφαλμένη. Γι’ αυτή κάνει λόγο ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, στο βιβλίο του: Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως άγγελος. Οι θεολογικές προϋποθέσεις της φτερωτής απεικόνισής του, εκδόσεις Δόμος, Αθήνα 1992. Αξίζει κανείς να το διαβάσει ούτως ώστε να έχει ολοκληρωμένη εικόνα όχι μόνο για το πότε στις εικονογραφικές παραστάσεις ο Ιωάννης ο Πρόδρομος παρουσιάζεται με φτερά αλλά και βάση ποιας αγιογραφικής και πατερικής παράδοσης απεικονίζεται με αυτόν τον τρόπο.
Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι δυσεύρετο και εξαντλημένο από τον εκδότη, τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Δόμο. Ωστόσο, ο αναγνώστης μπορεί να το βρει και να το διαβάσει στην Ορθόδοξη Θεολογική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος


Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στον Άγιο Νικόλαο Ορφανό. Θεσσαλονίκη.

Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2021

Ποια Εκκλησία;

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ 

Διακόσια χρόνια ελεύθερου βίου κι η Ελλαδική Εκκλησία, δέσμια των «εκκλησιαστικών σωματείων - οργανώσεων». Ακόμη «βυαυαροκρατούμενη», να διδάσκει ειδωλοποιημένο τον Χριστιανισμό. Πολλά «Καταφύγια Ιδεών» θα μπορούσαν και σήμερα να γραφούν. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, «πρέπον ούν έστι, μη μόνον καλείσθαι Χριστιανούς, αλλά και είναι» (Ιγνάτιος Αντιοχείας, Προς Μαγνησιείς), ήλπιζαν και συνεχίζουν, βέβαια, να ελπίζουν πως η πανδημία του COVID 19, θα έφερνε την Εκκλησία αντιμέτωπη με τον ίδιο τον εαυτό της. Δυστυχώς, αυτό δεν έχει γίνει, κι ούτε πρόκειται να γίνει. Οι σημερινές εικόνες της Γιορτής των Φώτων φοβίζουν με τις υπερβολικότητες. Ταυτόχρονα, όμως, φοβίζει και η σιωπή των υπευθύνων. Τι κατάντια! Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε! Παντού κραυγές και οιμωγές χριστιανομαθημένων «πιστών», αλλά κραυγές και οιμωγές άσπονδων κατηγόρων της Εκκλησίας. Νιώθω πως ο κυρ Αλέξανδρος της Σκιάθου (ο Παπαδιαμάντης ΜΑΣ), στο ποίημά του «Στον Πρόδρομον του Κάστρου» αντισταθμίζει τις κραυγές και τις οιμωγές των χριστιανομαθημένων «πιστών», με την ταραχή και το χτυποκάρδι όσων ελαχίστων και κατάμονων απέμειναν πράγματι πιστοί για του «λόγου το ασφαλές»: 

«Κατόπι στην αρμάθα των γραιών,
στην αλυσίδα των νυφάδων, στων παιδιών το σύννεφο
ήθελα να τρέξω κ’ εγώ,
να περπατήσω ώρες και να φτάσω.

Να έλθω να τ’ αφιερώσω στον ναόν σου,
“Απ’ όλους <τους> πειρασμούς και τα δαιμόνια
από τούς πυρετούς καί τα τελώνια
ω, φύλαττε την ποίμνην σου, Κυρίου Πρόδρομε”. 

Πινάκι καί τρυβλίον στολισμένο,
δεν έχω να σου φέρω, δεν σου έφερα,
μ ̓ ολίγους στίχους μόνον το λευκόν χαρτί εκέντησα.
Θεράπευσε κ’ εμέ τον δούλον σου
από τον πυρετόν, Κυρίου Πρόδρομε». 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ. (1998). «Στον Πρόδρομον του Κάστρου», στο: Άπαντα, τ. 5ος, κριτική έκδοση Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Αθήνα: Δόμος, σ. 40.

Το Φως το Απρόσιτο

στ΄ «Θέλω να Σου παραχωρήσω τ’ αξίωμα του Βαπτιστή. 
                      Γιατί αυτό Σου πρέπει. 
Αφού εγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από Εσένα. 
Έρχεσαι όμως Συ σε μένα και προλαβαίνεις και ζητάς 
                     όσα να Σου ζητήσω θέλω. 
Από άνθρωπο τι ζητάς, Φιλάνθρωπε; Γιατί το κεφάλι Σου 
βάζεις κάτω απ’ το χέρι μου; Αφού δεν μπορεί φωτιά 
                     να βαστάη. 
Δεν ξέρει το φτωχό Πλούσιο δανείζη. 
Τον Δυνατό τ’ αδύνατο δεν Τον συναγωνίζεται. 
Στους κριματισμένους θα χρειαστή που τόχουν ανάγκη. 
Εσύ όντως είσαι 
το Φως το Απρόσιτο» 

ΡΩΜΑΝΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ. (2011). «Εις Άγια Θεοφάνεια», στο: Ύμνοι, τ. Α΄. Απόδοση στα Νέα Ελληνικά Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης, Αθήνα: Χ. Μπούρας, σ. 101. 


Βάπτιση· συνάντηση Ιησού και Προδρόμου, φ. 221r. ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΔΑΣ. (2001). Το εικονογραφημένο χειρόγραφο αρ. 2 της Μονής Αγίου Παντελεήμονος (Άγιον Όρος). Συμβολή στη μελέτη των Βυζαντινών Ευαγγελίων. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών, πιν. 14.