Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Ο γενικός ξεσηκωμός των νέων σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και πόλεις, σε καιρούς γενικευμένης αστάθειας και πολλαπλών κρίσεων, αποκτά ένα σημαντικό ιστορικό στίγμα: την εναντίωση σε πολιτικές που κλονίζουν την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων πολιτών στους πολιτικούς που κυβερνούν τα κράτη τους. Καιρός είναι, μέσα σ’ ένα κλίμα απόλυτης κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, με κυρίαρχη τη βαρβαρότητα της κομματοκρατίας, τον τρόμο και τους καταδιωγμούς, με την κρατική βία να είναι παρούσα, το κλίμα εξαγρίωσης να θεωρείται δικαιολογημένο. Και να μη λησμονούμε την ακρογωνιαία αλήθεια: η αυθεντική Δημοκρατία βρίσκεται εκεί που εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τον λαό, κι όχι εκεί που δόλιοι μηχανισμοί ψηφοφορίας αρνούνται την ελευθερία, την ισόστητα, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Η Hannah Arendt, στο κλασικό έργο της Περί Βίας, με μοναδικό θα ‘λεγα τρόπο, αναλύει τη σχέση μεταξύ εξουσίας, δύναμης και βίας, βλ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ. (2020). «Η Χάννα Άρεντ για τη βία και την εξουσία». Στο The Books’ Journal. 107/30-35. Ένα από τα πιο σημαντικά αποσπάσματα του βιβλίου είναι το εξής: «Δύναμη και βία είναι πράγματα αντίθετα· όταν η μία επικρατεί απόλυτα, η άλλη απουσιάζει. Η βία εμφανίζεται εκεί όπου η δύναμη κινδυνεύει, αλλά αν αφεθεί να ακολουθήσει τη δική της πορεία, καταλήγει στην εξαφάνιση της δύναμης. [...] Η βία μπορεί να καταστρέψει την εξουσία· είναι απολύτως ανίκανη να τη δημιουργήσει».
Η προσφυγή των σημερινών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων στη βία ενάντια στους λαούς τους δεν είναι δείγμα ισχύος, αλλά σαφής ένδειξη ότι έχουν χάσει την πολιτική τους νομιμοποίηση και τη δύναμη να πείθουν.
ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
