Το περιστατικό με την εμπρηστική επίθεση σε κατοικίες στελεχών της κυβερνώσας παράταξης, αναμφίβολα, είναι καταδικαστέο· όπως και η κομματική του εκμετάλλευση. Η τελευταία... αναμενόμενη. Εκλογές έρχονται, ψήφοι αγρεύονται. Πολιτικάντηδες ολκής. Α.Ι.Κ.
«Η “πολιτική”, με την τρέχουσα έννοια του όρου, ήταν ανέκαθεν περίεργο επάγγελμα. Απαιτούσε πάντοτε τον συνδυασμό των ενδεδειγμένων, ανάλογα με το είδος του καθεστώτος, ικανοτήτων και προσόντων ώστε να επιτευχθεί, η “αναρρίχηση στην εξουσία”, από τη μια, και από την άλλη των ικανοτήτων και των προσόντων που ενδείκνυνται για τη σωστή χρήση της εξουσίας. Η ρητορική δεινότητα, η απομνημόνευση των φυσιογνωμιών, η ικανότητα δημιουργίας φίλων και οπαδών, διαίρεσης και αποδυνάμωσης των αντιπάλων δεν έχουν τίποτα να κάνουν καθαυτές, με το νομοθετικό δαιμόνιο, το διοικητικό ταλέντο, τη διεύθυνση του πολέμου ή της εξωτερικής πολιτικής, όπως ακριβώς σ’ ένα απολυταρχικό πολίτευμα η τέχνη της κολακείας του μονάρχη δεν έχει σχέση με την τέχνη του κυβερνάν. Είναι παρ’ όλα αυτά σαφές ότι κανένα καθεστώς δεν μπορεί να επιζήσει αν οι μηχανισμοί και τα εργαλεία επιλογής του πολιτικού του προσωπικού δεν καταφέρνουν, με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο, να συνδυάσουν αυτά τα δυο απαιτούμενα».
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ. (2000). Η άνοδος της ασημαντότητας, μτφρ. Κώστας Κουρεμένος. Αθήνα: Ύψιλον, σσ. 17-18.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου