Η συστηματική αδράνεια των κρατικών μηχανισμών στην προστασία των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών —φαινόμενο εμφανές σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Αλβανία (συχνό φαινόμενο και στο Ελλαδιστάν)— αναδεικνύει τη λειτουργική εργαλειοποίηση των λεγόμενων «μπαχαλάκηδων» και των βανδαλισμών τους. Οι πρακτικές αυτές τυγχάνουν υπερπροβολής από τα αδρώς οικονομικά επιχορηγούμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, λειτουργώντας ως μέσο αποπροσανατολισμού. Πόσο δίκιο έχει, επομένως, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν όταν υποστηρίζει ότι το Κράτος περιφρουρεί με κάθε μέσο το μονοπώλιο της βίας, κατασκευάζοντας «αποδιοπομπαίους τράγους» (μαθητές, φοιτητές, γονείς, απλούς πολίτες) προκειμένου να νομιμοποιήσει τη δική του κατασταλτική κυριαρχία.
Και για να πάω λίγο τη σκέψη μας παραπέρα, φέρνω το παράδειγμα της πολιτικής σάτιρας που κάνει ο Μισέλ Ουελμπέκ στο βιβλίο του Εκμηδένιση, όπου ο συγγραφέας αποδομεί το γαλλικό πολιτικό σύστημα. Εδώ, πολιτικοί ηγέτες τύπου Μακρόν, παρουσιάζονται ως το απόλυτο προϊόν του σύγχρονου πολιτικού μάρκετινγκ και ως μία επικοινωνιακή φούσκα. Τραγικό παράδειγμα το χθεσινό διάγγελμά του... Α.Ι.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου