Διαβάζω τις ευχές στελεχών της εκπαίδευσης και Ενώσεων & Κηδεμόνων προς τους υποψήφιους μαθητές των Πανελλαδικών Εξετάσεων και αναρωτιέμαι σε τι είδους παιδιά απευθύνονται. Νομίζουν πως τα ευχολόγιά τους έχουν ουσιαστικό παιδαγωγικό περιεχόμενο; Ας είμαστε ειλικρινείς: αυταπατώνται όσοι πιστεύουν πως τα «κηρύγματά τους» πιάνουν τόπο στις ψυχές των υποψηφίων. Κανένα «κήρυγμα» δεν κάνει λόγο για μόρφωση και παιδεία των υποψηφίων που, ύστερα από δωδεκαετή εκπαίδευση, ονειρεύονται σπουδές και πανεπιστήμια για να αλλάξει κάτι στη ζωή τους. «Εκείνο που είναι το σημαντικότερο σαυτή τη μόρφωση είναι να σχηματίζουν τα παιδιά γενικές ιδέες που να συντρέχουν όλες σένα σύστημα, σε μια θεωρία της ζωής και του κόσμου. Βέβαια η ζωή θα συμπληρώσει, ημπορεί και ναλλάξει μερικές απ’ αυτές, μα η παιδεία η φιλοσοφική πρέπει αυτό να δώσει». «Ψιλά γράμματα», θα μου πείτε, αυτά που έλεγε ο Δημήτρης Γληνός. Κι όμως, αυτά έχουν προτεραιότητα. Γιατί; Διότι «η εκπαίδευσις είναι οργάνωσις υπηρετική της ζωής. Το non scole sed vitae discimus έπρεπε να παραμένη πάντοτε το υπέρτατον δόγμα εν τη παιδεία», ξανά ο Γληνός· [διατηρώ την ορθογραφία του συγγραφέα]. Τώρα τι είναι το «non scole sed vitae discimus»; Εξηγώ: «Δεν μαθαίνουμε για το σχολείο, αλλά για τη ζωή». «Ψιλά γράμματα»… για λίγους μόνο… Ευτυχώς. Α.Ι.Κ.
Βασίλειος Χατζής. Ιβίσκος. ΠΗΓΗ: paletaart – Χρώμα & Φώς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου