Η ελληνική εκπαίδευση για τα καλά έχει μπει στο καλούπι του σύγχρονου διδακτικού περιβάλλοντος. Οι δάσκαλοι -χρησιμοποιώ τον όρο με την ευρύτερη έννοια- έχουν γίνει πολύ καλοί μάνατζερ του γνωστικού τους αντικειμένου: η διδασκαλία τους για να είναι επιτυχής πρέπει να αναπτύσσει μια ολόκληρη ακολουθία τεχνικών διδασκαλίας, που στόχο έχουν να ενθουσιάσουν τους μαθητές, οι οποίοι σαν καλοί πελάτες μιας «εκπαιδευτικής αγοράς», θα αποκτήσουν μόνο δεξιότητες και όχι γνώσεις. Μαθητές με απλά λόγια καταναλωτές πληροφοριών με επικοινωνιακή διάσταση. Πληροφορίες – τεχνολογία (τώρα AI) – δεξιότητες, είναι προϊόντα που πωλούνται στη σχολική τάξη. Υπάρχει επιστροφή σ’ αυτό που ‘λεγε ο Χρήστος Γιανναράς; «Η επαφή με τους ακροατές αρχίζει πάντοτε οπτικά, ίσως και με ένα χαμόγελο. Το δώρο για τον ομιλητή είναι να εξελιχθεί η επαφή σε αμεσότητα κοινωνίας». Α.Ι.Κ.
Ανδρέας Βουρλούμης. Παιδί με πράσινο πουλόβερ, 1956. ΠΗΓΗ: paletaart – Χρώμα & Φώς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου