Το σχολείο... σύστημα

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Την πρώτη μέρα στο σχολείο, ο τηλεοπτικός φακός πέφτει πάνω σε μαθητές τάξεων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Στην ερώτηση της δημοσιογράφου σε μικρούς μαθητές αν τους αρέσει το σχολείο, η απάντηση είναι αποστομωτική: ΟΧΙ. Ενώ στους μαθητές Λυκείου, ιδιαίτερα της τελευταίας τάξης, για το πως θα προετοιμαστούν για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, κι εδώ η απάντηση είναι αποστομωτική: ΑΓΧΟΣ και ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ. Αναρωτιέμαι αν ποτέ αυτές οι απαντήσεις έχουν απασχολήσει εκπαιδευτικούς και γονείς. Κι εδώ τίθενται καίρια ερωτήματα: Ποια βοήθεια προσφέρει το σχολείο στους μαθητές για να βρουν νόημα και σκοπό στη ζωή τους; Κι εδώ η απάντηση είναι: καμιά. Οι σκοποί που μπαίνουν στα εισαγωγικά κεφάλαια των διδακτικών βιβλίων αγνοούνται συστηματικά στην πράξη από τους εκπαιδευτικούς. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: η δομή του σχολείου αντιστρατεύεται κάθε ανώτερο σκοπό, τα δε διδακτικά βιβλία, παρά τις πολλές αλλαγές που τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σε αυτά, δεν διδάσκονται έχοντας ως βάση ανώτερους σκοπούς. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα παρακάμπτει ή αγνοεί τα απλά, αλλά σημαντικά ερωτήματα των μαθητών: Γιατί ζω; Τι σημαίνει να είσαι, να γίνεσαι άνθρωπος; Γιατί μορφώνομαι; Σε αυτά τα ερωτήματα, δυστυχώς, οι μαθητές μας αφήνονται αβοήθητοι.

Περικλής Λύτρας, Το κοριτσάκι στην αυλή. ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: paletaart – Χρώμα & Φώς