«Είναι γνωστή η ιστορία του Γιάνους Κόρτσακ (1878-1942), του πολωνοεβραίου παιδιάτρου και παιδαγωγού, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει διακόσια ορφανά της Βαρσοβίας των οποίων είχε την φροντίδα και, ενώ μπορούσε ο ίδιος να σωθεί, προτίμησε να τα ακολουθήσει ως το θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από τότε αλλά και παλαιότερα, ίσως και πάντα, το μεγάλο αίτημα και στοίχημα στη σχέση των παιδιών με τους ενήλικες ήταν η παρουσία μας δίπλα τους. Σήμερα, σε άλλες εποχές και πραγματικότητες, η έννοια της ουσιαστικής παρουσίας των δασκάλων άλλαξε κέλυφος, αλλά εξακολουθεί να παραμένει πυρηνικό θέμα, με άλλα λόγια ο καρπός και το κουκούτσι της σχέσης.
» Σίγουρα δεν είναι κάτι άγνωστο και ανήκουστο πως η συμβίωση και η συνεξέλιξη ανάμεσα σε δασκάλους και μαθητές έχει συγκεκριμένα προαπαιτούμενα, όπως το βίωμα και την αίσθηση της παρουσίας, δηλαδή αν αυτοί οι άνθρωποι που στέκονται κάθε μέρα δίπλα τους ή και απέναντί τους διασφαλίζουν την υπόσταση του σχολείου και τη βεβαιότητα πως όλο αυτό υπάρχει χάριν μιας αλήθειας ή τουλάχιστον έχει την αγαθή προαίρεση να φτάσει κάποτε σε αυτή. Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντα έτσι, άλλωστε συμβαίνει συχνά να αγαπάμε βιβλία, κείμενα και όχι πρόσωπα. Κάποτε μάλιστα οι φορείς των κειμένων παραμένουν εις το διηνεκές της μνήμης μας ασυμπάθητοι, ενώ τα κείμενα που μας κοινώνησαν αποδείχτηκαν δομικά υλικά, της προσωπικότητάς μας όπως και της εσωτερικής μας γαλήνης ή ταραχής».
ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ. (2011). «Η λογοτεχνία ως ψίθυρος», στο: Τάξη + Αταξία: Οι νέοι φωνάζουν. Εισαγωγή - Επιμέλεια Μάριος Κουκουνάρας - Λιάγκης. Αθήνα: Ακρίτας, σσ. 130-131.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου