Με «υπεροψίαν και μέθην»

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Τα πολλαπλά βιβλία, που με «υπεροψίαν και μέθην» -αχ, Καβάφη πόσο επίκαρος είσαι: οι εξουσιαστές «Φερνάζιδες» εκπροσώποι του ΥΠΑΙΘΑ, δεν χάνουν την ευκαιρία να αποστομώνουν τους «φθονερούς επικριτάς τους»- και πολύν κομπασμόν, τελικά δημοσιεύθηκαν στην Μελίσπη, προτείνω από εφέτος πιλοτικά να τα διδάξουμε. Έχομε τα ψηφιακά μέσα: διαδραστικούς πίνακες, αλλά έχομε και την ΑΙ. Είναι μια ευκαιρία για να διαπιστώσουμε αν, κι αυτή η μεγαλόπνοη μεταρρύθμιση, αποδώσει τους πολυπόθητους καρπούς για ανάπτυξη της κριτικής σκέψης των μαθητών μας. Μόνο που, ό,τι μελετάμε κι ό,τι διδάσκουμε το κάνουμε με ολόκληρο το σώμα μας: πάθος, συναίσθηματα, επιθυμίες, φόβοι, αμφιβολίες, παιδαγωγική αγάπη, υπομονή... όλα αυτά συνιστούν κριτική σκέψη. Κι όπως πολύ σωστά υποστηρίζει ο Paulo Freire: «ποτέ δεν μελετάμε, δεν μαθαίνουμε, δεν διδάσκουμε ή δεν γνωρίζουμε μόνο με την κριτική σκέψη». Ίδωμεν.

Νικόλαος Γύζης, Επτά σπουδές παιδιών, 1886-1988. ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: paletaart – Χρώμα & Φώς