Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ.
Στον «Ντέμιαν» του Έρμαν Έσσε ο νεαρός Έμιλ Σίνκλαιρ παλεύει να βρει την ταυτότητά του, όπως και τα σημερινά παιδιά που ζουν γύρω μας, είναι κοντά σε εμάς τους δασκάλους, κάθε μέρα στο σχολείο. Από την πρώτη σελίδα, ο αξεπέραστος Έρμαν Έσσε παρασύρει τον αναγνώστη σ’ έναν κόσμο δυαδικότητας, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στο καλό και το κακό. Ο Έμιλ Σίνκλαιρ ξεκινά ένα ταξίδι προς την ωριμότητα αλλά, κυρίως, επικεντρώνεται στην κατανόηση του εαυτού του και του κόσμου. Έχω τη γνώμη πως ο «Ντέμιαν» θα ‘πρεπε να διδάσκεται στο σχολείο. Ίσως αποτελούσε κι ένα ισχυρότατο όπλο κατά της σχολικής βίας, για την οποία ξαναλέω σχεδόν δεν κάνουμε τίποτα, παρά μόνο διαπιστώσεις. Το έχω ξαναγράψει: η βία στα σχολεία μας είναι παρούσα, σ’ όλες τις πτυχές της, παρότι τη συζητάμε σε επιμορφωτικά σεμινάρια. Όμως, δεν φτάνει η επιμόρφωση ή η παραμόρφωση. Ούτε οι διαπιστώσεις ότι στα σχολεία η βία είναι κυρίαρχο φαινόμενο, δεν έχει καμιά απουσία, δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη. Είναι καιρός να δούμε πως στα σχολεία μας θα εφαρμόσουμε τον ύψιστο παιδαγωγικό σκοπό: την αναζήτηση του εαυτού κάθε μαθητή. Αυτή με τον «Ντέμιαν», μας την προσφέρει ο Έσσε.
Για διάβασμα συνιστώ την πρώτη έκδοση, σε μετάφραση του Μένη Κουμαντερέα, του οποίου τα προλεγόμενα παραθέτω ευθύς αμέσως.
ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ. (1983). Ντέμιαν. Αθήνα: Γαλαξίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου