Οι Πέρσες είναι ένας λαός με έντονο το αίσθημα του κράτους. Η Περσική Αυτοκρατορία δεν υπήρχε συνεχώς. Καταστρεφόταν επανειλημμένα από κατακτητές από τη δύση, την ανατολή και τον νότο, αλλά κάθε φορά αναγεννιόταν σε μια νέα μορφή, αλλάζοντας το όνομά της, τη δυναστεία και τη θρησκεία της. Οι Αχαιμενίδες εφάρμοζαν τον θρησκευτικό πλουραλισμό, οι Σασσανίδες επέβαλαν τον Ζωροαστρισμό και οι Σαμανίδες έχτισαν ένα ανεξάρτητο Ιράν στα θεμέλια του Σουνιτικού Ισλάμ. Τελικά, στις αρχές του 16ου αιώνα, η σιιτική εκδοχή του Ισλάμ ιδρύθηκε σε περσικό έδαφος από τον σάχη Ισμαήλ, έναν μεγάλο ποιητή και πολεμιστή του οποίου η ζωή έμοιαζε με μυθιστόρημα περιπέτειας – με βάναυσες μάχες, θαυματουργές διασώσεις και προφητικά όνειρα.
Ωστόσο, μέχρι το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, κανένα περσικό κράτος δεν είχε συγκρουστεί ποτέ με ένα εβραϊκό. Οι Αχαιμενίδες ίδρυσαν την αυτοκρατορία τους ενώ οι Εβραίοι βρίσκονταν σε βαβυλωνιακή αιχμαλωσία και τους έκαναν μεγάλη χάρη επιτρέποντάς τους να επιστρέψουν στην Παλαιστίνη. Η Επανάσταση των Μακκαβαίων, η οποία αποκατέστησε την κρατική υπόσταση στον εβραϊκό λαό, έλαβε χώρα κατά την ελληνιστική εποχή, όταν δεν υπήρχε ανεξάρτητη Περσία. Στη συνέχεια, το εβραϊκό κράτος συνήψε μια περίπλοκη σχέση με τη Ρώμη, η οποία έληξε με τον Ιουδαϊκό Πόλεμο και τη Διασπορά, η οποία διήρκεσε σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια.
Η ιστορία των σχέσεων μεταξύ των Περσών και της εβραϊκής διασποράς δεν χαρακτηρίζεται από διωγμούς όπως αυτοί που βίωσαν, για παράδειγμα, στην Ισπανία υπό τον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα. Φυσικά, οι Εβραίοι δεν ένιωθαν πάντα άνετα στην Περσία. Υπήρξαν πογκρόμ και προσπάθειες να εξαναγκαστούν οι Εβραίοι να ασπαστούν το Ισλάμ, ειδικά κατά την σιιτική περίοδο. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, υπάρχει μια εβραϊκή κοινότητα στο Ιράν.
Γενικά, οι Πέρσες, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους του Μεσαίωνα και της σύγχρονης εποχής, δεν ξεχώριζαν τους Εβραίους μεταξύ άλλων λαών. Αλλά για τους Εβραίους, οι σχέσεις με τους Πέρσες αποτελούν μέρος της ιερής ιστορίας τους. Αναφέρομαι στο Βιβλίο της Εσθήρ της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο περιγράφει μια αρχετυπική κατάσταση: κυκλοφόρησαν φήμες για ένα επικείμενο εβραϊκό πογκρόμ, που ώθησαν τους Εβραίους να εξαπολύσουν ένα προληπτικό χτύπημα εναντίον των αντισημιτών.
Αυτό το πρότυπο, που αντικατοπτρίζεται στην εορτή του Πουρίμ (των κλήρων), έχουν επανειλημμένα επικαλεστεί τόσο οι Εβραίοι όσο και οι αντίπαλοί τους. Ανακαλείται επίσης σε σχέση με τον τρέχοντα πόλεμο μεταξύ Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον του Ιράν. Υπάρχει όμως μια απόχρωση. Στο Βιβλίο της Εσθήρ (Παλαιά Διαθήκη), η ανώτατη εξουσία της Περσίας, που εκπροσωπείται από τον σάχη Αρταξέρξη, αντιμετωπίζεται θετικά. Ο κακός είναι ο αυλικός του, ο Αμάν. Έτσι, ούτε το περσικό κράτος ούτε ο περσικός λαός θεωρούνται υπεύθυνοι σε αυτό το κείμενο, στο πνεύμα του Ευαγγελίου «Το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επὶ τα τέκνα ημών». (Ματθ.27).
ΠΗΓΕΣ:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου