«Ο συγγραφέας δεν πρέπει να ερμηνεύει. Μπορεί όμως ν’ αφηγηθεί γιατί και πως το έγραψε».
«Πιστεύω ότι για ν’ αφηγηθείς πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να κατασκευάσεις έναν κόσμο, όσο το δυνατόν πιο εμπλουτισμένο ως τις έσχατες λεπτομέρειες».
«Ρυθμός, ανάσα, επιτίμιο… Για ποιον, για εμένα; Όχι βέβαια· για τον αναγνώστη. Γράφουμε σκεπτόμενοι κάποιον αναγνώστη. Κατά τον ίδιο τρόπο ο ζωγράφος ζωγραφίζει σκεπτόμενος τον θεατή του πίνακα».
ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ. (1985). Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου, μτφρ. Έφη Καλλιφατίδη, Αθήνα: Γνώση, σσ. 15, 25, 45.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου