ΠΗΓΗ: EducationalTVGreece
Τετάρτη 1 Απριλίου 2026
25 Μαρτίου 1821 - 1η Απριλίου 1955!
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ
Η πασίγνωστη φωτογραφία που τράβηξε ο Γιώργος Σεφέρης όταν επισκέφτηκε την Κύπρο, στο χωριό Άλωνα της Πιτσιλιάς.
«ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ» Η σκυτάλη της λευτεριάς από γενιά σε γενιά έφτασε στο 1955!
Από την 9η Ιουλίου του 1821 και το Ολοκαύτωμα του Ιερομάρτυρα, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού που έπραξε το καθήκον του απέναντι στην Ιστορία, την Ρωμηοσύνη της Κύπρου για να ποτιστεί και να ανθίσει το δέντρο της λευτεριάς του Ελληνισμού έως την 1η Απριλίου 1955, ώσπου να πει κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου το δικό του:
«Λάβετε, φάγετε… τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου»…
«Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα
πού σ’ εἶχα γιά καμάρι
κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό
τή θέση σου νά πάρει!»
Με αυτούς τους αυτοσχέδιους στίχους να απαγγείλει ο τραγικός πατέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου καθώς αντικρίζει αγέρωχα τό απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογυιού του.
Εβδομηνταένα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο με αίτημα την Ένωση με την Ελλάδα και ο Κύπριος λόγιος Κυριάκος Χαραλαμπίδης με αφορμή την ιστορική επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ έτσι μίλησε για τον μυθικό άθλο του Κυπριακού Ελληνισμού:
1η Απριλίου 1955. Ο Απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. Κάποια ιστορική στιγμή ο Κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την Ιστορία στο Μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος. Έτσι λοιπόν αλήθευε η ζωή μας: με την ιστορική μυθοποίηση και το θαυμαστό, που διήγειρε μαγνητικά την ένθεη φύση του ανθρώπου.Το ζήσαμε λοιπόν το παραμύθι μας. Το ζήσαμε με απόλυτο ρεαλισμό, με αίματα και θυσίες. Κι όταν στο τέλος βγήκαμε στο φως, «κομμένοι και σφαγμένοι κι ανεγνώριστοι», μας δόθηκε ένα κράτος μπανταρισμένο κι ανισόρροπο. Όπως κι αν έχει, με τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1955-1959, οι Κύπριοι ανέβασαν τα ψυχικά ποσοστά και τις πνευματικές ποιότητές τους.Δεν εξετάζω λάθη πρωταγωνιστών. Οφείλουμε να διαχωρίζουμε την αγνότητα του οράματος, το μεγαλείο της θυσίας και το σκίρτημα ενός ολόκληρου λαού από τις όποιες επιπλοκές και τους καταστρεπτικούς ιούς του επαναστατικού κινήματος, που εκφυλίζεται καθώς μετεξελίσσεται σε εμφύλιο σπαραγμό.Η ιστορία των λαών είναι γεμάτη από τέτοιες ακαλαίσθητες παλινωδίες. Πέρα από κάθε ιστορική αποτίμηση και ζύγιασμα πολιτικό, πέρα από ισολογισμούς και εκθέσεις για τα κέρδη και τις ζημίες, υπάρχει μια αλήθεια που μας υπερβαίνει: το αίμα που χύθηκε καθιστά τα πράγματα αυτοδύναμα - τους δίνει το δικαίωμα να υπάρχουν ανεξάρτητα από τη δικιά μας κρίση.Γεννήθηκα στην Κύπρο και η πολιτική μου ταυτότητα σημειώνει «Κύπριος». Αλλά η πνευματική μου ταυτότητα, που δεν αναγράφεται παρά στην καρδιά, την ψυχή και το πνεύμα, διασαλπίζει ό,τι ελληνικό συνεπαίρνει και ανυψώνει την υπόστασή μου.Ο Ελληνισμός από τη φύση του έχει πολλά κέντρα, πολλές εστίες και -γιατί όχι- πολλές αλήθειες που συχνά ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Όμως όλα συνθέτουν αυτό που είναι ο κόσμος ο ελληνικός, πέρα από τη γεωγραφική οριοθέτηση του κράτους...
ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ
Το χαστούκι του Ισραήλ στη Μελόνι περνά από το Βατικανό
Γράφει ο ΓΙΩΡΓΗΣ - ΒΥΡΩΝ ΔΑΒΟΣ
Δεν της έφθανε της νεοφασίστριας πρωθυπουργού Τζόρτζιας Μελόνι το πικρό ποτήρι που ήπιε από τη βαριά ήττα στο δημοψήφισμα για την κατακρεούργηση του ιταλικού Συντάγματος ήλθε και μία δεύτερη ταπείνωση, τούτη τη φορά από οικεία βέλη. Ο αλαζονικός τρόπος με τον οποίον ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου απαγόρευσε την είσοδο στον Ναό της Ανάστασης στην Ιερουσαλήμ στον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών στους Αγίους Τόπους Καρδινάλιο Πιερμπατίστα Πιτσαμπάλα, να μεταβεί για να τελέσει την λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων μόλις με άλλους δύο ιερείς -πολύ λιγότερη συνοδεία από τους 50 επισκέπτες που όριζε η διαταγή για την ασφάλεια- ήταν μία υπενθύμιση orbi et urbi πως είναι εκείνος ο κύριος της Μέσης Ανατολής κι ότι εκείνος καθοδηγεί τις εξελίξεις, μη διακρίνοντας εχθρούς ή φίλους. Και παράλληλα, αποδεικνύει προς άπαντες πλέον ότι ο ισραηλινός φονταμενταλισμός και σουπρεματισμός, που η κυβέρνησή του διαρρήδην αντιπροσωπεύει, δεν συγχωρεί, θυμάται κι μνησίκακα εκδικείται όποτε έλθει η κατάλληλη στιγμή.
Ακόμη και η τελική υπαναχώρηση απέναντι στην απαγόρευση για «λόγους ασφαλείας» επιτρέποντας στη συνέχεια την είσοδο του Πιτσαμπάλα στον Ναό της Ανάστασης, ως πράξη «μεγαθυμίας», εκφράζει την κομπαστική συγκατάβαση του κυρίαρχου των εξελίξεων και ποσώς ότι είναι μία πράξη καλής θέλησης. Ο Νετανιάχου με το «καψώνι» στον Πιτσαμπάλα τράβηξε το αυτί, πρώτα στον ίδιον τον «ατίθασο» καρδινάλιο και το Βατικανό, για τις θέσεις τους κατά της γενοκτονίας στη Γάζα και σε δεύτερο επίπεδο στην ίδια τη Μελόνι, η οποία τόλμησε να υποτονθορίσει μαζί με τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, κάτι ενάντια στη θανατική ποινή στο Ισραήλ.
Ένα ισραηλινό χαστούκι στη Μελόνι
Η τεράστια και υπεροπτική αυτή προσβολή του Ισραήλ προς την Εκκλησία της Ρώμης ανάγκασε την ομογάλακτη του Νετανιάχου, Τζόρτζια Μελόνι σε μια βασανιστική, αλλά αναγκαία, αναδίπλωση. Το γεγονός ότι μετά και την αντίδραση του Βατικανού ψέλλισε κάτι περί «τεράστιας προσβολής» μαρτυρά πως η εξωτερική πολιτική που ακολουθούσε η ιταλική κυβέρνηση μέχρι τώρα, αυτή η αδιατάρακτη, πεισματική και ακλόνητη συμμαχία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καταλήγει θαμμένη κάτω από τα ερείπια μιας τελικής διαπίστωσης.
Η τελευταία, κυνική και φονική, επίθεση των Ντόναλντ Τραμπ και Νετανιάχου, που έχουν διαμορφώσει μη διαχειρίσιμες συνέπειες στην Ευρώπη κι ειδικότερα στη συνοδοιπόρο τους Ιταλία, έχουν αρχίσει να προκαλούν και τεράστια πολιτική ζημιά στην ιταλική κυβέρνηση. Τούτο φάνηκε σαφώς και στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά και στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις που έβγαλαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλες τις ιταλικές πόλεις στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον πόλεμο. Χώρια η γκρίνια που έχει αρχίσει να κυριαρχεί σε όλην την κοινωνία της χώρας για την ακρίβεια που χρειάζεται αυτή να πληρώσει, προκειμένου να υλοποιήσει τα μακάβρια σχέδιά του για τη Μέση Ανατολή ο Νετανιάχου και για το λόμπι του πετρελαίου ο Τραμπ.
Η απαγόρευση στον Πιτσαμπάλα μοιάζει να κόβει τον ιδιαίτερο εκείνο δεσμό που είχαν συστήσει οι δύο νεοφασίστες ηγέτες, που είχε παγιωθεί όταν μετά την ιταμή επίθεση της Χαμάς στις 8 Οκτωβρίου 2023 στο Παλάτσο Κίτζι είχε υψωθεί το άστρο του Δαυίδ. Και όταν η Ιταλία μετατρεπόταν σε ησυχαστήριο κι αναρρωτήριο για τους αδειούχους Ισραηλινούς μακελάρηδες της Γάζας, ώστε μετά ξεκούραστοι να συνεχίσουν το θανατηφόρο έργο τους. Πλέον, η εξωτερική πολιτική της Μελόνι, η οποία πληρώνει το γεγονός ότι δεν έσπευσε από την αρχή, όπως η πρόθυμη Ελλάδα να συνδράμει με τα ραντάρ των πλοίων της–που υποτίθεται ότι θα ‘υπερασπίζονταν’ την Κύπρο–την αεράμυνα και τις επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο, τίθεται σε ευθεία αμφισβήτηση.
Ποια είναι η πραγματική αιτία της απαγόρευσης στον Πιτσαμπάλα
Η απαγορευθείσα λειτουργία την Καθολική Κυριακή των Βαΐων δεν ήταν η κανονική πομπή που συνήθως γίνεται στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ -και ταυτόχρονα το ίδιο πρωί και στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου. Η «παράλογη» αστυνομική απαγόρευση, όπως τη χαρακτήρισε το Λατινικό Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε δημόσια διαμαρτυρία του που παραβαίνει τον προσήκοντα «σεβασμό του Status Quo» έχει ακριβώς τούτη την έννοια. Να θέσει σε δοκιμασία πάλι αυτό το «Status Quo» -δηλ. την κεκτημένη ελευθερία στη λατρείας για όλους Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους- και ταυτόχρονα αυτοδιαχείριση των αντίστοιχων θρησκευτικών τόπων εντός και στα όρια της Παλιάς Πόλης. Όπως είχε γίνει και τον Ιούνιο του 1967, όταν ο Ισραηλινός στρατηγός Μοσέ Νταγιάν εισήλασε από την Πύλη της Γιάφα, καταλαμβάνοντας το ιορδανικό τμήμα της Ιερουσαλήμ.
Τούτη η ελευθερία μέσα στις επόμενες δεκαετίες όλο και συρρικνωνόταν: από την απαγόρευση προσευχής τις Παρασκευές στην Πλατεία των Τεμενών για τους νεαρούς Μουσουλμάνους άνδρες, «για λόγους ασφαλείας και προς αποφυγή αντι-ισραηλινών διαδηλώσεων». Η ισραηλινή αστυνομία σταδιακά απέκλειε τους από 25 ετών και κάτω, μετά τους από 30, ύστερα από 40 και 45 ετών και κάτω και πλέον η αστυνομία είναι μονίμως πάνω στην πλατεία. Παράλληλα επετράπη η είσοδος σε ολοένα και πιο πολυάριθμες και επιθετικές ομάδες Εβραίων εποίκων, αφαιρώντας κάθε δικαίωμα απαγόρευσης από το Waqf, το μουσουλμανικό συμβούλιο που θα έπρεπε, βάσει του Status Quo, να επιβλέπει την Πλατεία των Τεμενών. Επικεφαλής των εποίκων ήταν για πολύ καιρό ένας νεαρός τότε δικηγόρος, ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, ο οποίος στην τελευταία κυβέρνηση Νετανιάχου έγινε υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας και είναι ο πολιτικός υπεύθυνος της ισραηλινής αστυνομίας, η εξουσία της οποίας στην Παλαιά Πόλη -όπου κατοικούν ακόμη μέλη όλων των κοινοτήτων έχει ενισχυθεί.
Μάλιστα, πρόσφατα η αρμενική κοινότητα στην Παλαιά Πόλη έμεινε απροστάτευτη απέναντι στις επιδρομές Εβραίων εποίκων που διεκδικούσαν την αρχαία κατοχή ορισμένων κτιρίων. Αλλά και τα χριστιανικά σχολεία πλήττονται αυτές τις ημέρες από τον φονταμενταλισμό του Μπεν Γκβιρ, που απαγόρευσε την είσοδο σε δασκάλους που κατοικούσαν εκτός του Δήμου και μετακινούνταν από τη Δυτική Όχθη, εξαναγκάζοντας μαθητές κι εκπαιδευτικούς να κάνουν μία μακρά και δραματική απεργία.
Ο ισραηλινός φονταμενταλισμός εναντίον του Βατικανού
Η φονταμενταλιστική τάση, κυρίαρχη μέσα στην ισραηλινή κυβέρνηση, των Μπεν Γβιρ, Σμότριτς και Νετανιάχου, που επικαλείται βιβλικές ρήσεις για να δικαιολογήσει τη δίψα της να περάσει εν στόματι μαχαίρας τους λαούς της περιοχής, δεν συμπαθεί φωνές που τους εναντιώνονται. Όπως εκείνα που είχε προφέρει ο Πιτσαμπάλα ή ο νέος Πάπας Λέων ΙΔ’. Εκείνος που, τις προηγούμενες ημέρες, δέχθηκε στο Βατικανό σε ακρόαση τους επικεφαλής του Γιαντ Βασέμ (του Μνημείου του Ολοκαυτώματος). Εκείνον που αυτές τις μέρες δήλωσε πως ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές όσων κάνουν πόλεμο και έχουν χέρια που στάζουν αίμα. Το «στοπ» στον Πιτσαμπάλα συμβαδίζει με τις επαναλαμβανόμενες «εισβολές» εξτρεμιστών υπουργών στην πλατεία των Μουσουλμανικών Τεμενών στην Ιερουσαλήμ, ειδικά μετά τις 7 Οκτωβρίου.
Βέβαια με το Λατινικό Πατριαρχείο και τη Φραγκισκανική Κουστωδία της Αγίας Γης (της οποίας ο Πιτσαμπάλα ηγήθηκε από το 2004 έως το 2016), το Ισραήλ διατηρούσε πάντα περίπλοκες σχέσεις. Ιδίως μετά την πλήρη κατάληψη της Ιερουσαλήμ στον πόλεμο του 1967. Η μεγαλύτερη ένταση χρονολογείται από το 2002, κατά τη διάρκεια της «δεύτερης Ιντιφάντα» στα παλαιστινιακά εδάφη -όταν πρωθυπουργός του Ισραήλ ήταν ο ακροδεξιός Αριέλ Σαρόν κι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου ήταν μεν βουλευτής του Λικούντ, αλλά είχε διατελέσει ήδη πρωθυπουργός από το 1996 έως το 1999. Τα τανκς του ισραηλινού στρατού (IDF) πολιορκούσαν για 40 ημέρες τη Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, όπου είχαν βρει καταφύγιο περίπου δέκα Παλαιστίνιοι μαχητές. Η Αγία Έδρα τους υπερασπίστηκε μέχρι που απομακρύνθηκαν χάρις σε μια συμφωνία.
Η ουσιαστική κατρακύλα του Ισραήλ στον θρησκόληπτο φονταμεντολισμό ξεκινά το 2009 μετά την κατακλυσμιαία επάνοδο του Νετανιάχου στην εξουσία και την όλο και μεγαλύτερη κυβερνητική του συνεργασία με τα υπερορθόδοξα κόμματα. Η αύξουσα επεκτατική πολιτική του, με τον πολλαπλασιασμό του εποικισμού στη Δυτική Όχθη και την ακραία καταστολή, που επιτρέπει στους φονταμενταλιστές να αυθαιρετούν και να εφαρμόζουν τακτικές παρόμοιες με την ισλαμιστική μισαλλοδοξία και τρομοκρατία. Σε βαθμό που η «ιδεολόγος» των εποίκων δηλώνει πως «θα κατοικήσουμε έως και τη Γάζα».
Το Ισραήλ του Νετανιάχου (και τούτο το περιγράφει καθαρά όχι κανένας άλλος, αλλά ο έγκριτος Ισραηλινός οικονομολόγος Εράν Γιασίβ -τον οποίο κανείς βεβαίως δεν μπορεί να ψέξει κανείς για προκαταλήψεις κατά της Ιερουσαλήμ ή για εύνοια προς την Τεχεράνη- σε άρθρο του για τα «δύο Ισραήλ» στο περιοδικό Foreign Affairs, αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο στον ίδιο τον εχθρό κατά του οποίου ο ακροδεξιός ηγέτης έχει ξεκινήσει την τελική αναμέτρηση.
ΠΗΓΗ: Κοσμοδρόμιο
Η ιρανική κοινωνία πέρα από προπαγανδιστικά στερεότυπα
Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΙΖΑΝΙΑ
Τα τελευταία χρόνια με τους αλλεπάλληλους πολέμους, έχουν ξεφυτρώσει στα τηλεοπτικά κανάλια και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς πολλοί αυτοσχέδιοι διεθνολόγοι. Δύσκολα κρύβουν ότι οι πόλεμοι αποτελούν μια ευκαιρία να εμφανιστούν σε κάποιο κανάλι ή ραδιόφωνο. Αλλά και τα ΜΜΕ τους προτιμάνε, διότι εξασφαλίζουν ότι θα ανταλλάσσουν σοβαροφανώς προπαγανδιστικά στερεότυπα.
Ο κανόνας αυτής της ευτελούς φλυαρίας συνίσταται σε μια εκκωφαντική άγνοια για το Ιράν. Ωστόσο, ο καθένας μπορεί να μάθει και είναι αρκετά εύκολο να σχηματίσει μια κάποια γνώση για όσα έχουν γίνει σε αυτή τη χώρα, κατά τη διάρκεια των σαράντα εφτά χρόνων από την Επανάστασή της: Aρκεί να αφήσει για λίγο την αποβλάκωση στα κοινωνικά δίκτυα και να διαβάσει τα στοιχεία των ποικίλων υπηρεσιών του ΟΗΕ (ΠΟΥ, UΝESCO, Οργανισμός για το Διεθνές Εμπόριο και την Ανάπτυξη κ.ά.), αλλά και στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ιδού λοιπόν, σε πολύ αδρές γραμμές, κάποια δεδομένα αρχίζοντας από το βασικότερο, τον πληθυσμό.
Το 1976, δηλαδή τον τελευταίο χρόνο πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης, ο πληθυσμός του Ιράν ανερχόταν σε σαράντα εκατομμύρια και έως σήμερα έφτασε τα ενενήντα δύο. Πρόκειται για ένα τεράστιο δημογραφικό άλμα, μια πληθυσμιακή επανάσταση. Πως κατάφερε το επαναστατικό κράτος να στηρίξει αυτό το δημογραφικό επίτευγμα των Ιρανών πολιτών, ενώ οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε σοβαρή δημογραφική κρίση; Αυτή η δημογραφική έκρηξη στο Ιράν σημαίνει πολυσχιδή απελευθέρωση της κοινωνίας, αλλά και ποικιλόμορφη κρατική στήριξη του πληθυσμού.
Από τα τρία πρώτα χρόνια στην εξουσία, η επαναστατική κυβέρνηση του Ιράν πολλαπλασίασε τη χρηματοδότηση για την προστασία της υγείας του πληθυσμού. Έτσι, η νέα ιρανική εξουσία δημιούργησε σε λίγο χρόνο κέντρα υγείας σε όλα τα χωριά και τις συνοικίες. Από τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας διαπιστώνουμε τη ραγδαία βελτίωση της υγείας του πληθυσμού. Για παράδειγμα, το 1975 ο κρίσιμος δείκτης της βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι τους δώδεκα πρώτους μήνες της ζωής) βρισκόταν στους 145 θανάτους βρεφών για κάθε χίλιες γεννήσεις, ενώ σήμερα έχει πέσει σε μόλις έξι.
Ο άλλος κρίσιμος δείκτης, δηλαδή το μέσο προσδόκιμο ζωής, αυξήθηκε από τα 55 έτη το 1975 στα 77 σήμερα. Ενδεικτικό στοιχείο είναι ο εμβολιασμός ενάντια στη φυματίωση, που μάστιζε τον πληθυσμό του Ιράν επί δεκαετίες και πλέον. Την περίοδο της δικτατορίας του Σάχη έως το 1976, ο πληθυσμός ήταν εμβολιασμένος ενάντια στη φυματίωση μόλις κατά 8% – προφανώς τα ευκατάστατα κοινωνικά στρώματα. Ενώ στα δέκα πρώτα χρόνια του επαναστατικού κράτους, το ποσοστό εμβολιασμού έφτασε το 95%. Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τον τύφο και άλλες θανατηφόρες ασθένειες.
Τα ίδια εντυπωσιακά αποτελέσματα ισχύουν για την ευμάρεια. Ενδεικτικά, η μέση αγοραστική ικανότητα των Ιρανών αυξήθηκε 3,5 φορές, δηλαδή ταχύτερα από την αύξηση του πληθυσμού, κάτι το οποίο προϋποθέτει επενδύσεις. Πράγματι, η επαναστατική κυβέρνηση τριπλασίασε τις άμεσες επενδύσεις στη βιομηχανία και τη βιοτεχνία και διένειμε γαίες σε ακτήμονες και μικρούς αγρότες, τις οποίες εθνικοποίησε αφήνοντας, ωστόσο, ελεύθερη την κλίμακα της γαιοκτησίας.
Στην ηλεκτρική ενέργεια έριξε ιδιαίτερο βάρος, όπου κατά μέσο όρο από έξι χιλιάδες κιλοβατώρες τον χρόνο κατ’ άτομο έφτασε το 2022 στις 40.000 κιλοβατώρες, μαζί με την βιομηχανική κατανάλωση. Σήμερα, εκτός της πυρηνικής ενέργειας, το Ιράν διαθέτει 480 ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες με φυσικό αέριο, τις οποίες προσπαθούν να καταστρέψουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί.
Η εκπαίδευση των Ιρανών
Ωστόσο, ποια είναι η ποιότητα, ήτοι το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού του Ιράν; Στο Ιράν, το 1975, δηλαδή δύο χρόνια πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης, οι αναλφάβητοι ανέρχονταν κατά μέσο όρο στο 63% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, με τις γυναίκες να ξεπερνάνε αισθητά αυτό το ποσοστό. Στη διάρκεια των χρόνων που μεσολάβησαν έως σήμερα, η Επανάσταση κατόρθωσε να μειώσει τον αναλφαβητισμό στο 8% του πληθυσμού, κάτι το οποίο αποτελεί αναμφίβολα μεγάλο επίτευγμα (την ίδια στιγμή το 21% των Αμερικανών και Αμερικανίδων είναι επισήμως καταμετρημένοι ως αναλφάβητοι).
Σήμερα στο Ιράν, το 98% του πληθυσμού αντίστοιχων ηλικιών και των δύο φύλων φοιτά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το 92% συνεχίζει στο γυμνάσιο και το 81% στο Λύκειο. Επίσης, το 45% του πληθυσμού του Ιράν κατέχει κάποιο δίπλωμα μεταλυκειακής εκπαίδευσης, από τους οποίους το 25% πανεπιστημιακό πτυχίο. Από τον συνολικό πληθυσμό, που αντιστοιχεί στις ηλικίες μεταξύ 18 και 24 ετών σήμερα, το 62% φοιτά σε τριτοβάθμια ιδρύματα, από το οποίο το 48% είναι γυναίκες. Από το σύνολο των φοιτητών και φοιτητριών, το 42% σπουδάζει φυσικές επιστήμες, μαθηματικά, τεχνολογία και ειδικότητες μηχανικών (στις ΗΠΑ μόλις το 16% και στην Ελλάδα το 29%) και από αυτό το υποσύνολο του ιρανικού φοιτητικού πληθυσμού το 32% είναι γυναίκες.
Η παραδοσιοκρατία στο Ιράν
Θα μπορούσα να επεκταθώ σε πολλά άλλα δεδομένα, όπως στην αποδεδειγμένη διεθνή αξία αρκετών από τα 248 δημόσια ΑΕΙ του Ιράν, από τα οποία τα περισσότερα ιδρύθηκαν μετά την Επανάσταση και τα οποία σήμερα βομβαρδίζουν οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί. Συνοπτικά, σύμφωνα με την κατάταξη των χωρών από το ΟΗΕ για τη συνολική τους ανάπτυξη, το Ιράν, παρότι σε ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό από τα κράτη της Δύσης, εντάσσεται στην ανώτερη μεσαία κλίμακα.
Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε πως σε αυτή τη χώρα υπάρχουν προβλήματα με τα ατελή πολιτικά δικαιώματα αντρών και γυναικών (αλλά και οι Άραβες κάτοικοι του Ισραήλ δεν έχουν καν δικαιώματα), καθώς και μια επίμονη παραδοσιοκρατία σε βάρος όχι γενικά όλων των γυναικών, αλλά εκείνων που απαιτούν υψηλότερες ατομικές ελευθερίες.
Όπως μας μαθαίνει ο Ιρανό-αρμένιος ιστορικός Ervand Abrahamian, το πολιτικό εκκρεμές στο Ιράν ήδη πριν από την Επανάσταση κινείται διαρκώς μεταξύ μιας παραδοσιοκρατίας με ισχυρά κοινωνικά ερείσματα, που όμως αναγκάζεται μετά την Επανάσταση να κάνει παραχωρήσεις στο πιο ριζοσπαστικό πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα και αντίστροφα.
Σήμερα, ωστόσο, οι Ιρανοί και οι Ιρανές πρέπει να έχουν την ηθική και κάθε άλλη υποστήριξή μας, διότι πολεμώντας για την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας τους, πολεμάνε και για εμάς ενάντια στον πρωθυπουργό του Ισραήλ (που είναι επισήμως χαρακτηρισμένος ως εγκληματίας πολέμου από Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο) και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ (φερόμενο ως εμπλεκόμενο στην υπόθεση Τζέφρι Έπστιν), ο οποίος, μάλιστα, ξεκίνησε αυτό τον πόλεμο δολοφονώντας 160 μαθήτριες του Δημοτικού, ένα σαφές έγκλημα πολέμου.
ΠΗΓΗ: SLpress
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)