Καλό απόγευμα!

 

Ο Ξένος, ο Άλλος, ο Διαφορετικός: Ταυτότητα και Ετερότητα στη Λογοτεχνία

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Σε Μαθητικό Συνέδριο με θέμα την ετερότητα και τη διαφορετικότητα στη Λογοτεχνία συμμετείχε το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, το οποίο οργάνωσε το Τμήμα Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, σε συνεργασία με το ΕΛ.Ι.Δ.Ε.Κ. (Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας). Το συνέδριο εντασσόταν στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος με τίτλο: «Ο Ξένος, ο Άλλος, ο Διαφορετικός: Ταυτότητα και Ετερότητα στη Λογοτεχνία». Σ’ αυτό το πρόγραμμα το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης συμμετείχε δύο χρόνια, με δύο εκπαιδευτικούς, την Μαρία Ζερβού, συνταξιοδοτηθείσα εδώ και ένα έτος φιλόλογο, στην οποία οφείλεται και η συμμετοχή σχολείου μας σ’ αυτό, και τον  Αθανάσιο Ι. Καλαμάτα, θεολόγο. Μια από τις δράσεις του προγράμματος διεξήχθη πέρυσι (28 Ιουνίου 2022) στην Αίθουσα Τελετών του σχολείου μας, με ημερίδα στην οποία μίλησαν ο Ευριπίδης Γαραντούδης, (καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας ΕΚΠΑ· υπεύθυνος του προγράμματος), η Δώρα Μέντη (ΕΔΙΠ Τμήματος Φιλολογίας ΕΚΠΑ), η Μαρία Ζερβού (φιλόλογος), ο Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας (θεολόγος), η Μυρσίνη Στέκα (εκπαιδευτικός σε Ξενώνα Εκπαίδευσης Ανηλίκων Προσφύγων) και ο Διονύσης Παύλου (εκπαιδευτικός, Συντονιστής Εκπαίδευσης Προσφύγων ΚΥΤ Λέσβου)· εδώ το Πρόγραμμα της Ημερίδας.

Η ολοκλήρωση του ερευνητικού προγράμματος έγινε φέτος, στις 26 Οκτωβρίου, με τη διεξαγωγή του Μαθητικού Συνεδρίου, στο Αμφιθέατρο της Βιβλιοθήκης της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Σ’ αυτό συμμετείχαν 24 σχολεία από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Ιωάννινα, την Καλαμάτα, τη Λέσβο, τη Ρόδο, την Κω, την Νίσυρο, την Τήνο και την Κάλυμνο. Δύο μαθήτριες του σχολείου μας παρουσίασαν εργασία με θέμα: «Η θρησκευτική ετερότητα σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες», με υπεύθυνο καθηγητή τον Αθανάσιο Ι. Καλαμάτα. Η εργασία προέκυψε από διδακτικό σενάριο που συνεχίζεται να υλοποιείται στο μάθημα των Θρησκευτικών στη Β΄ Λυκείου και στόχος του είναι οι μαθητές/τριες να αναγνωρίσουν την αξία του ανθρώπινου προσώπου από οποιαδήποτε θρησκευτική παράδοση κι αν προέρχεται· με βάση το εξής πρόταγμα: για «γίνουμε περισσότερο ο εαυτός μας», απαιτείται πάνω απ’ όλα να «διευρύνουμε την ύπαρξή μας», να ανοιχθούμε προς τον Άλλο, όσο κι αυτός ο Άλλος είναι διαφορετικός από εμάς.

Στο Μαθητικό Συνέδριο από μαθητές/τριες και τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς παρουσιάστηκαν λίαν πρωτότυπες εργασίες, που αφορούσαν την ετερότητα και τη διαφορετικότητα, μέσα από οπτικές της λογοτεχνίας, των κοινωνικών ανισοτήτων, του θεάτρου, των φυλακών, του κινηματογράφου, της ζωγραφικής, της συμπερίληψης, των προσφύγων – μεταναστών και των έμφυλων ταυτοτήτων.

 

Εδώ το Πρόγραμμα του Μαθητικού Συνεδρίου.

ΜΑΓΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ Α΄: Μια αυτοαναίρεση

 

Χριστιανισμός και Πόλεμος

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Στον θεολογικό και εκκλησιαστικό χώρο ο μακαριστός Κωνσταντίνος Καλλίνικος είναι γνωστός από τρία κλασικά έργα του, τα εξής: Ο Χριστιανικό Ναός και τα τελούμενα εν αυτώ (εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 1969), Υπόμνημα εις τον Ιερόν Ψαλτήρα (εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1993) και Τα Θεμέλια της Πίστεως (εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1996). Στα τρία παραπάνω μείζονα έργα του εντάσσονται και ελάσσονα. Ένα από αυτά είναι το Χριστιανισμός και Πόλεμος (εκδόσεις Η Περιστερά. Κασ. Μ. Γρηγόρη, Εν Αθήναις 1963), το οποίο είναι επίκαιρο λόγω των πολεμικών συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία. Ειδικότερα για τον πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, το βιβλιαράκι του μακαριστού Κων. Καλλινίκου, σε έκταση 68 σελίδων, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Μια ματιά στα περιεχόμενά του δείχνει γιατί ο πόλεμος, για την χριστιανική πίστη, άλλοτε είναι αναγκαίος κι άλλοτε προέρχεται από το εγωιστικό συμφέρον και τον συλλογικό εγωκεντρισμό ενάντια στο αντίδοτό του, που άλλο δεν είναι από την ειρήνη. Ο μακαριστός Κων. Καλλίνικος κάνει ενδιαφέρουσες αναφορές για όλες τις φάσεις της ιουδαϊκής και χριστιανικής ιστορίας: τον πόλεμο στον παλαιό Ισραήλ, τον πόλεμο και τον Ιησού Χριστού, τον πόλεμο και τον αληθινό χριστιανό, τον πόλεμο και το χριστιανικό κράτος, τον πόλεμο και τον χριστιανικό κλήρο, τον πόλεμο και τη θεία πρόνοια, τον πόλεμο και το χριστιανικό αντίδοτο. Αξίζει κανείς να σταθεί στην εξής διαπίστωσή του (γραμμένη με λογοτεχνικό ύφος) και θα αναγνωρίσει τη σημασία που σήμερα έχει το εν λόγω μικρό βιβλίο του: «Μικρά και μεγάλα έθνη είναι εις τον κόσμον εξ ίσου χρήσιμα, αντί δε να είναι το εν τύπτον και το άλλο τυπτόμενον, πολύ προτιμότερον να συνεργάζωνται συναμφότερα εις το κοινόν της κοινής προόδου σιδηρουργείον. Επειδή αγαπώ την οικογένειάν μου, δεν έπειται εκ τούτου κατά σισηράν ανάγκην ότι οφείλω να μισώ την γειτονίαν μου. Και επειδή εις τα στήθη μου ενεφύτευσεν ο Θεός προσκόλλησιν προς το πάτριόν μου έδαφος και πόθον προς τη ιδιαιτέραν εύκλειάν του, δεν σημαίνει ότι πρέπει εγώ να εμβλέπω εχθρούς εις πάντας τους κατοικούντας εδάφη αλλότρια. Ό,τι άλλως τε χαρακτηρίζει τον Χριστιανικόν πατριωτισμόν, είναι το ενδιαφέρον του προς έντασιν, κυρίως ειπείν, όχι προς έκτασιν. Δεν είναι τα μεγάλα όρια, τα οποία κάμνουν τους μεγάλους λαούς, ως δεν είναι τα πελώρια αναστήματα τα εξασφαλίζοντα εις τα άτομα την υγείαν και ευημερίαν». Ο σταυρός της ειρήνης είναι σταυρός της αγάπης των λαών, με την ευχή από τον μακαριστό Κων. Καλλίνικο να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο: «Η πάλη των λαών θα είναι πάλη ιδεών και όχι πάλη σαρκίων. Και θα κατανοηθή τότε ότι ο επικρατήσεως βιολογικός νόμος στάδιόν του δεν είναι ανάγκη αναπότρεπτος να έχη το πεδίον της μάχης, αλλά την σχολήν, την εστίαν, το εργοαστάσιον, το σωματείον, την Εκκλησίαν, το σώζειν και όχι το απολλύειν, το κτίζειν μίαν πόλιν και όχι το βομβαρδίζειν αυτήν, το αντεπεξέρχεσθαι κατά το νηχθημερινών του βίου δυσκολιών, το καταρτίζειν χαρακτήρας, το οικοδομείν τους άλλους δια του οικείου παραδείγματος, το ανιχνεύειν τα αιώνια προβλήματα, το ζην εν τω κόσμω και όμως νικάν δια της αυταρκείας τον κόσμον, το υπερισχύειν τέλος κατά του παλαιού ημών ανθρώπου, όστις είναι ο δεινότερος των εχθρών ημών».

Ο Κωνσταντίνος Κούρκουλας, στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, βιογραφώντας τον μακαριστό Κων. Καλλίνικο γράφει ότι, υπήρξε «σπάνιος κληρικός, σπάνιος λόγιος, σπάνιος άνθρωπος»· ότι «αφήκε με την ζωήν του υπογραμμόν δια τους κληρικούς μας και ιδιαιτέρως δια τον έγγαμον εφημεριακόν κλήρον εις τα τάξεις του οποίου υπηρέτησεν».

Ωστόσο, ο μακαριστός αυτός σπάνιος κληρικός είχε και λογοτεχνική προσφορά· διακρίνονταν για το ρητορικό ταλέντο του. Ο ιεροκήρυξ Λάμπρος Ζάχαρης στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια γράφει ότι στα 1937 εξετύπωσε τη συλλογή ποιημάτων: «Δάφναι και Μυρσίναι», ποίηση ρομαντική, με μεταφυσικές τάσεις: «...Δροσιά ζητεί του κάμπου το λουλούδι. / Αγέρι το πουλί το σκλαβωμένο. / Τη θάλασσα η βάρκα. Και τραγούδι / πολεμικό το άτι το δεμένο. / ο ξένος την πατρίδα επιθυμεί / και Σε, ω Άπειρο, ο νους μου λαχταρεί».

Για την προσωπικότητα και το έργο του μακαριστού Κων. Καλλινίκου σημαντική είναι η μελέτη του Παναγιώτη Γ. Φούγια, Κωνσταντίνος Ν. Καλλίνικος. Μέγας Οικονόμος και Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 2009.

«Ψυχήν αντί ψυχής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού…»

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

«Αντίποινα», αυτή είναι η λέξη των ημερών. Μια λέξη που τη χρησιμοποιούμε πάντα στον πληθυντικό, παρότι απέκτησε και ενικό σε συγγραφείς μεταγενέστερους των κλασικών, «το αντίποινον». Γιατί η ανταπόδοση, η αντιπληρωμή, είναι ανέκαθεν πιο βαριά από το αρχικό πλήγμα. Στα αντίποινα δεν υπάρχουν όρια. Επί ναζιστικής επέλασης, οι χιτλερικοί όριζαν την αναλογία της εκδίκησής τους κατά το θανάσιμο στιγμιαίο κέφι τους: για κάθε Γερμανό που σκότωναν οι αντάρτες, εκτελούσαν (ή πυρπολούσαν) δέκα, είκοσι ή και πενήντα αντιστασιακούς ή άμαχους.

Και στις μέρες μας όμως βλέπουμε την τρομακτική δυσαναλογία της εκδίκησης. Μετά τις 11.9.2001 οι τιμωρητικές εκστρατείες εκθεμελίωσαν χώρες και τσάκισαν λαούς, που αντιμετωπίστηκαν βάσει του δόγματος περί συλλογικής ευθύνης, ο δε περίφημος «δυτικός πολιτισμός των δικαιωμάτων» στιγματίστηκε εσαεί από το Γκουαντάναμο. Όσο για τα αντίποινα του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, η βομβαρδιστική «υπερβολή» ήταν και είναι τόσο τυφλή που αναγκάζει τον ΟΗΕ και διεθνείς ανεξάρτητες οργανώσεις να εγκαλούν τον ισραηλινό στρατό για εγκλήματα πολέμου. Μήπως η ίδια η ύπαρξη της μεγαλύτερης υπαίθριας φυλακής στην ιστορία της ανθρωπότητας, της Γάζας, δεν καταγγέλλεται ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τα φωτεινά μυαλά που ποτέ δεν έλειψαν στο Ισραήλ;

Στον χριστιανισμό της Ορθοδοξίας, και τουλάχιστον στην ελληνική εκδοχή του, η Παλαιά Διαθήκη δεν έχει το κύρος που απολαύει στον χριστιανισμό της Δύσης. Μόνο το «Άσμα Ασμάτων», οι «Ψαλμοί» και ο «Εκκλησιαστής» είναι κάπως γνωστά. Κατά τα λοιπά, εκπαιδευόμαστε από τις ταινίες εποχής που παίζουν τα κανάλια κάθε Μεγάλη Εβδομάδα. Αν όμως γνωρίζαμε έστω τα βιβλία των Μακκαβαίων, και τη βαρβαρότητα που επιφύλαξαν οι Σελευκίδες επίγονοι του Μεγαλέξανδρου στους Εβραίους, ίσως κομπιάζαμε κάπως την επόμενη φορά που θα διατεινόμασταν πως «οι Έλληνες απλώς εκπολίτιζαν, δεν καταπίεζαν, ούτε ύβριζαν τις θρησκείες των υποτελών λαών».

Και τον «νόμο των αντιποίνων», από την Καινή Διαθήκη τον ξέρουμε. Ξέρουμε δηλαδή την αναίρεσή του από τον Χριστό, όχι από την καθιέρωσή του στο «Δευτερονόμιον». «Ηκούσατε ότι ερρέθη», καταγράφει ο Ματθαίος την επί του Όρους ομιλία του Ιησού, «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος. Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρώ· αλλ’ όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην». Ας δούμε την καινή εντολή και στη μετάφρασή της από τη Βιβλική Εταιρία, μήπως πάψει να είναι κενή νοήματος μέσα μας: «Έχετε ακούσει πως δόθηκε η εντολή: “ν’ ανταποδίδεις μάτι για μάτι και δόντι για δόντι”. Εγώ όμως σας λέω να μην αντιστέκεστε στον κακό άνθρωπο· αλλά αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξιό μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο».

Δεν έπραξε ακριβώς αυτό ο ερίτιμος δήμαρχος Βόλου Αχιλλέας Μπέος τις προάλλες; Εξηγείται. Έτσι αργά που διαβάζει, γιατί «είναι ένας από μας», έχει κολλήσει στο «Δευτερονόμιον». Εκεί δόθηκε η εντολή που απορρίπτει ο Χριστός. Και δόθηκε πολύ βαρύτερη· θανάσιμη. Αντιγράφω: «Ου φείσεται ο οφθαλμός σου επ᾿ αυτώ· ψυχήν αντί ψυχής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείρα αντί χειρός, πόδα αντί ποδός». Και στη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρίας: «Κανένα δε θα λυπάστε. Θ’ ανταποδίδετε ζωή αντί ζωής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, χέρι αντί χεριού και πόδι αντί ποδιού».

Η Παλαιά Διαθήκη υπήρξε η κύρια πηγή της τρίτης αβρααμικής θρησκείας, του ισλαμισμού, και ιδίως τα πέντε πρώτα βιβλία της, η Πεντάτευχος, η «περιέχουσα το φως και την οδηγία» σύμφωνα με τον ιδρυτή της μουσουλμανικής θρησκείας. Μιλάει ο Θεός στο «Κοράνιο» που συνέγραψε ο Μωάμεθ πάνω σε φύλλα φοινικιάς και σε πέτρες: «Εν τω Κώδικι τούτω [δηλαδή τον μωσαϊκό νόμο] εντελλόμεθα αυτοίς ψυχήν αντί ψυχής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, ρίνα αντί ρινός, ους αντί ωτός, και οδόντα οδόντος. Αι πληγαί τιμωρηθήσονται διά του νόμου του αντιποίνου». Θα ξεπληρώνουμε τα πλήγματα που δεχόμαστε με τον νόμο των αντιποίνων…

Στη μετάφραση του Κορανίου «εκ του αραβικού κειμένου» (Αθήνα, 1886), ο Γεράσιμος Ι. Πεντάκης επιλέγει μια γλώσσα σαν των Ογδοήκοντα. Μας βοηθάει έτσι να δούμε ευθύς αμέσως ότι το ιερό βιβλίο του Ισλάμ αντιγράφει σχεδόν κατά γράμμα και οπωσδήποτε κατά πνεύμα το ιερό βιβλίο του εβραϊσμού αλλά και όσων χριστιανών συνεχίζουν να λατρεύουν έναν Θεό Τιμωρό. Η βία που καταγγέλλουμε ως ίδιον του ισλαμισμού και του «Κορανίου» είναι ριζωμένη στη βία της Παλαιάς Διαθήκης. Διαβάζουμε στο «Κοράνιο»: «Ιδού οποία έσται η αμοιβή των μαχομένων κατά του Θεού και του αποστόλου αυτού. Ούτοι διασπείροντες κακά επί της γης, θα φονεύωνται, θα σταυρώνται, θα αποκόπτωνται αυτών αι χείρες και οι πόδες, θα εξορίζωνται της χώρας αυτών». Εδώ η θανάτωση των «απίστων» εξαγγέλλεται. Αντίθετα, στο βιβλίο «Ιησούς του Ναυή» της Π. Δ., βλέπουμε συντελεσμένο τον θάνατο, και μάλιστα μαζικό. Παραθέτω μεταφρασμένη μία από τις πολλές περικοπές φρικτής πλην υπαγορευμένης από τον Θεό βίας: «Οι Ισραηλίτες θανάτωσαν όλους τους κατοίκους της Γαι στους αγρούς και στην έρημο, εκεί όπου κι αυτοί τους είχαν καταδιώξει· δεν έμεινε ούτε ένας ζωντανός. Μετά γύρισαν πίσω στη Γαι και εξόντωσαν τον υπόλοιπο πληθυσμό. Την ημέρα εκείνη σκοτώθηκαν όλοι οι κάτοικοι της Γαι, δώδεκα χιλιάδες, άντρες και γυναίκες. […] Οι Ισραηλίτες πήραν για τον εαυτό τους μόνο τα κτήνη και τα λάφυρα εκείνης της πόλης, σύμφωνα με τη διαταγή που είχε δώσει ο Κύριος στον Ιησού [του Ναυή]. Έτσι ο Ιησούς πυρπόλησε τη Γαι και τη μετέβαλε σε σωρό ερειπίων και μέχρι σήμερα είναι τόπος έρημος». Από τον Ιησού του Ναυή στον Ιησού τον Γαλιλαίο, μια άβυσσος.

Στα «Ηθικά Νικομάχεια», ο Αριστοτέλης μιλάει για κάποιον άλλο νόμο, άγραφο, τον «νόμο του αντιπεπονθότος» ή της αμοιβαιότητας, όπου η αντίδραση εννοείται ως ίση με τη δράση: «Δοκεί δέ τισι και το αντιπεπονθός είναι απλώς δίκαιον, ώσπερ οι Πυθαγόρειοι έφασαν» κτλ. Στη μετάφραση του Δ. Λυπουρλή (εκδ. Ζήτρος): «Κάποιοι είναι της γνώμης ότι δίκαιο είναι, γενικά και απόλυτα, η αμοιβαιότητα. Αυτό υποστήριζαν οι Πυθαγόρειοι. Πραγματικά, οι Πυθαγόρειοι όριζαν το δίκαιο, απόλυτα και κατηγορηματικά, έτσι: “Δίκαιο είναι να πάθει κανείς αυτό που έκανε σε κάποιον άλλον”. […] ο κόσμος νομίζει ότι αυτό το νόημα είχε η δικαιοσύνη του Ραδάμανθη: “Να πάθει ό,τι έκανε, να η σωστή δικαιοσύνη)”».

Ναι, «δράσαντι και παθείν οφείλεται». Μα ποιος ο πρώτος «δράσας», χιλιετίες τώρα, στην καθημαγμένη Παλαιστίνη; Στους τόπους που λατρεύουν ως αγίους τρεις θρησκείες;

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Χριστιανισμός και Μετα-εκκοσμίκευση

«Η επιλογή της προγραμματικής εκκοσμίκευσης καθιστά τις κοινωνίες πνευματικά και ηθικά φτωχότερες. Τις απομακρύνει από το θρησκευτικό εκείνο βάθος από το οποίο θα μπορούσαν να αντλήσουν πολύτιμα υπαρξιακά και ηθικά αποθέματα. Ο χώρος της χριστιανικής πίστης αποτελεί ανεξάντλητη πηγή αξιών, συμβόλων, εικόνων και οραμάτων, που εμπλουτίζουν τόσο την ανθρώπινη ζωή όσο και τη δημόσια συζήτηση. Για παράδειγμα, όταν συζητάμε για τα έμβρυα, την ευγονική και τη χρήση ανθρώπινου γενετικού υλικού, για το εάν θα ενθαρρύνουμε ή όχι τις μεταμοσχεύσεις και υπό ποιους όρους, ή για το εάν θα επιτρέψουμε την ευθανασία, όταν αναρωτιόμαστε για το πώς θα μεταχειριστούμε τους φυλακισμένους, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους άνεργους, ή τους άπορους, όταν καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο, ή ανάμεσα στον φασισμό και τη δημοκρατία, θα ήταν ασύνετο να θέσουμε τη χριστιανική πίστη εκτός της δημόσιας συζήτησης, και τούτο όχι μόνο διότι πολλοί πολίτες διαμορφώνουν τις απόψεις και τη στάση τους ως προς τα παραπάνω με βάση, ή σε διάλογο με τη χριστιανική πίστη, αλλά και διότι ο ίδιος ο πολιτισμός της Ευρώπης βασίζεται εν πολλοίς στους πυλώνες της χριστιανικής και της ουμανιστικής παράδοσης (εκ των οποίων η δεύτερη απορρέει εν μέρει από την πρώτη). […] Ο αποκλεισμός της χριστιανικής θρησκείας από τον δημόσιο χώρο θα σήμαινε όχι μόνο μια ακρωτηριασμένη δημοκρατία, αλλά και μια Ευρώπη αποκομμένη από πηγές που αρδεύουν τον πολιτισμό της».

Πρωτοπρ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΑΘΡΕΛΛΟΣ. (2016). Οι χριστιανοί στους χρόνους της μετα-εκκοσμίκευσης. Σκέψεις και προτάσεις για τη θέση και τη μαρτυρία της Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο. Αθήνα: Εν πλω, σσ. 70-71.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός μεταξύ προνεωτερικών δεσμεύσεων, νεωτερικών προκλήσεων και μετανεωτερικής συνάφειας

Δ Ε Λ Τ Ι Ο   Τ Υ Π Ο Υ 

Στα Μελισσάτικα του Βόλου, στο Συνεδριακό Κέντρο «Θεσσαλία», θα πραγματοποιηθεί το Συνέδριο «Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός μεταξύ προνεωτερικών δεσμεύσεων, νεωτερικών προκλήσεων και μετανεωτερικής συνάφειας» από τις 19 ως τις 22 Οκτωβρίου 2023. Το Συνέδριο διοργανώνεται από την Έδρα Θρησκειολογίας (τομέας Ορθόδοξου Χριστιανισμού) της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ερφούρτης (Γερμανία) και την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Το Συνέδριο είναι ανοικτό για το κοινό, είτε με φυσική παρουσία, είτε διαδικτυακά μέσω της πλατφόρμας Zoom.

Η γλώσσα του Συνεδρίου είναι αγγλική (δεν θα υπάρχει μετάφραση).

Το Συνέδριο φιλοδοξεί να ρίξει φως σε ερωτήματα όπως η πολύπλευρη σχέση της Ορθοδοξίας με τη νεωτερικότητα, ο ενδεχόμενος συντηρητισμός της και η έμφαση στην παράδοση ως ένα δεσμευτικό κανονιστικό παρελθόν, η δυνατότητα της Ορθοδοξίας να ανταποκριθεί στις σημερινές προκλήσεις αλλά και η πρόσφατη σχετικοποίηση παλαιοτέρων αφηγημάτων στο πλαίσιο της μετα-νεωτερικότητας, που αποκαλύπτει νέες προοπτικές για τη σημασία της Ορθοδοξίας σήμερα και αυξάνει το γόητρό της διεθνώς.

Το πρόγραμμα του Συνεδρίου είναι διαθέσιμο εδώ (στα αγγλικά): https://www.acadimia.org/images/pdf_doc_more/2023/programs/orthodoxy_pre_post_modern_program_only.pdf

Το φυλλάδιο με το πρόγραμμα, τα βιογραφικά των συνέδρων και τις περιλήψεις των εισηγήσεων είναι διαθέσιμο εδώ (στα αγγλικά): https://www.acadimia.org/images/pdf_doc_more/2023/programs/orthodoxy_pre_post_modern_booklet.pdf

Οι σύνδεσμοι για την εξ αποστάσεως παρακολούθηση είναι:

https://us06web.zoom.us/j/83162144590 (20 Οκτωβρίου)

https://us06web.zoom.us/j/85000795101 (21 Οκτωβρίου)

Η αρχική, λεπτομερής ανακοίνωση του σκεπτικού του Συνεδρίου είναι διαθέσιμη εδώ