Το όνομα Μακεδονία δεν διαγράφεται από τη μνήμη του ελληνικού λαού

ΠΗΓΗ: Σάββας Καλεντερίδης

Ο Μανώλης Κοττάκης, ένας από τους πιο έγκυρους σήμερα δημοσιογράφους, στη συνέντευξή του (13.38΄) παραλληλίζει το Σκοπιανό Ζήτημα με το γεγονός των Ιμίων· το θεωρεί ισοδύναμο. Στα Ίμια, υποστηρίζει, αμφισβητήθηκε εθνικό μας έδαφος ενώ με την Συνθήκη των Πεσπών δεν παραδώσαμε έδαφος, παραδώσαμε «τίτλο εθνικής μας κληρονομιάς. Αυτό δεν διαγράφεται από τη μνήμη του ελληνικού λαού». Κι έχει απόλυτο δίκιο.

«Είναι επομένως προφανές ότι ο σφετερισμός από τα Σκόπια του ονόματος της Μακεδονίας, πάνω στο οποίο έχουν στηρίζει όλη την προπαγάνδα τους αλλά και την εθνική τους ταυτότητα, δεν ανταποκρίνεται ούτε καν στη δική τους εθνική ταυτότητα, αφού το κρατικό μόρφωμα, δεν παρουσιάζει καμιά εθνική ομοιογένεια. Ο σφετερισμός του ονόματος, η “αντιποίηση σήματος”, προσκρούει σε κάθε αρχή δικαίου, μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και εγκυμονεί κινδύνους για το μέλλον, καθώς μάλιστα υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες, που θίγουν άμεσα τον Ελληνισμό, όπως δείχνει και η συνεχιζόμενη προπαγάνδα». Αυτά από το βιβλίο της ΜΑΡΙΑΣ ΝΥΣΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΕΛΕΚΙΔΟΥ. (1993). Το «Μακεδονικό Ζήτημα». Ιστορική θεώρηση του προβλήματος. Θεσσαλονίκη: Βάνιας, σ. 58.

Ευλαβικό χρέος προς την ιστορική αλήθεια

«Στις 2 Αυγούστου 1944 ιδρύθηκε στα Σκόπια η “Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας”, ως κράτος ομόσπονδο της Γιουγκοσλαβίας. Το κράτος αυτό περιέλαβε στα σύνορά του το τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας που ανήκε ως τότε στη Σερβία […] Η ίδρυσή του μπορούσε να είναι αδιάφορη στο ελληνικό έθνος, αν το κράτος των Σκοπίων έθετε για προορισμό του να κυβερνήσει και να οδηγήσει στην πρόοδο και στον πολιτισμό το λαό που το κατοικεί […] Το κράτος όμως αυτό από την πρώτη στιγμή της γέννησής του έταξε στον εαυτό του και διακήρυξε στον κόσμο, ως δικαίωση της παρουσίας του, δυό σταθερούς εθνικούς σκοπούς:

1. Να πείση τα άλλα έθνη ότι οι κάτοικοί του, που, ως σλαβόφωνους, τους διεκδικούσαν ως τώρα για ομοεθνείς τους άλλοτε η Βουλγαρία και άλλοτε η Σερβία, δεν είναι ούτε Βούλγαροι ούτε Σέρβοι, αλλά ένας ιδιαίτερος λαός, που κατοικεί εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια τη χώρα αυτή, όμαιμος συνεχιστής της εθνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων, επομένως Μακεδόνες, και το κράτος τους τίποτε άλλο παρά Μακεδονία. 
2. Να πείση τα άλλα έθνη ότι οι κάτοικοί του, ως Μακεδόνες, δικαιούνται να θεωρούν εθνική τους κληρονομιά ολόκληρη τη χώρα που από την αρχαιότητα ονομάζεται Μακεδονία, δηλαδή όχι μόνο το μικρό σλαβοφώνο τμήμα της Μακεδονίας του Πιρίν, που ανήκει σήμερα στη βουλγαρική επικράτεια, αλλά και την ελληνική Μακεδονία, τη “Μακεδονία του Αιγαίου” όπως την ονόμασαν. 

Η εθνική αυτή αποστολή που απερίφραστα τάσσει στον εαυτό του το κράτος των Σκοπίων, καθιστούν τόσο την παρουσία του, όσο και κάθε του κίνηση, ζήτημα πρωτεύουσας σημασίας για την εθνική μας ζωή και εξαναγκάζουν την Ελλάδα, και ως έθνος και ως κράτος, να κρατήση απέναντί του ανένδοτη επαγρύπνηση και επιφυλακή.

Επειδή κάθε Έλληνας είναι ανάγκη να γνωρίζη περισσότερα πράγματα για το νέο αυτό κράτος, θα συνοψίσω στο βιβλίο τούτο ό,τι σχετίζεται με τη γλωσσική και εθνολογική σύσταση και την ιστορική προέλευση του λαού που το κατοικεί, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο το κράτος αυτό προσπαθεί να πραγματοποιήση τις εδαφικές του βλέψεις εις βάρος μας».

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ. (1989). Το ομοσπονδιακό κράτος των Σκοπίων και η γλώσσα του. Θεσσαλονίκη: Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, σσ. 7-8.