Νεανικό τέλμα!

Γράφει η ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΛΑΜΠΟΥΣΗ

Λόγιοι, λογοτέχνες και δοκιμιογράφοι, συντηρούν μια -πλέον- εξιδανικευμένη προσδοκία: ότι η σημερινή νεολαία αγωνίζεται με ευγενική ορμή, κάνοντας ειρηνική επανάσταση για τον ριζικό επαναπροσδιορισμό που χρειάζεται η ελληνική πραγματικότητα. Ωστόσο, αν και οι νέοι οφείλουν νομοτελειακά να φέρουν τα χαρακτηριστικά της γόνιμης αμφισβήτησης και του αγώνα για ένα καλύτερο αύριο, της δημιουργικής περιέργειας και του πείσματος για αλλαγή, μπορεί να παρατηρηθεί πως βρίσκονται σε πνευματική αποτελμάτωση!

Στο πλαίσιο αυτό θεωρώ την αναδρομή σε πνευματικά επιτεύγματα προηγούμενων γενεών μάταιη, καθώς αποτελεί κοινή παραδοχή πως, ό,τι συναθροίζεται στη λέξη ελληνική κανονικότητα, απαρτίζεται από σαθρά και αδύναμα κοινωνικά θεμέλια και αλλεπάλληλα πολιτικο-οικονομικά πλήγματα που κοστίζουν και, κυρίως, «κοστολογούν» άδοξα το σημερινό μέσο Έλληνα πολίτη.

Έτσι, σ’ ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον, οι σύγχρονοι νέοι καλούνται να διαχειριστούν τον κυκεώνα (παρα)πληροφόρησης που δέχονται, ενώ παράλληλα επιχειρούν να δομήσουν μια κοινωνική ταυτότητα που δεν θα τους αποκλείσει από τις περιορισμένες ευκαιρίες που τους δίνονται, με αποτέλεσμα να αδρανοποιούνται. Αναπόφευκτα, λοιπόν, οι νέοι απομακρύνονται από την ανάγκη να επαναστατούν και να αμφισβητούν, εγκλωβίζονται στα στενά όρια της εξυπηρετικής άγνοιας που προσφέρει η επιφάνεια του συστήματος (πολιτικού, εκπαιδευτικού, κοινωνικού), μιας και μεγαλώνουν σε μια κοινωνία που τους χειραγωγεί.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η δυναμικότητα της νεολαίας να φθείρεται συστηματικά και στοχευμένα, ώστε το αληθές και το μη αληθές να την επηρεάζει εξίσου καταλυτικά, αφού αδυνατούν να κάνουν διάκριση μεταξύ των δύο.

Σαφέστατα μερίδιο ευθύνης έχουν και οι ίδιοι οι νέοι, οι οποίοι χάνουν το ενδιαφέρον τους απέναντι σε ό,τι δεν αποσκοπεί στην άμεση και «σίγουρη» κερδοσκοπία, αποστρέφονται τον καταρρέοντα πολιτισμό, και μεταξύ άλλων, κλείνουν την ομπρέλα που ονομάζεται ηθική και άνθρωπος! Με τον τεχνοκρατισμό και τις σταθερές καπιταλιστικές βάσεις που εξυπηρετεί και τον εξυπηρετούν, η ηθική πυξίδα των νέων έχει στραφεί σε ιδέες που δηλητηριάζουν την ελεύθερη και ανεπηρέαστη σκέψη τους και την οδηγούν σε διαρκή αναστολή.

Γνωρίζω και σέβομαι ότι η αντικειμενική ενημέρωση και η έγκυρη πληροφορία αποτελούν σήμερα αγαθά δυσεύρετα για τον κάθε δέκτη. Παραταύτα η εθελούσια νάρκωση της επιθυμίας για εξέλιξη από την νεολαία είναι η «ωδή» σε μια βέβαιη νέκρωση του οράματος που, ήδη, απουσιάζει από την ελληνική κοινωνία.

Ίσως, λοιπόν, σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει, αξίζει να αλλάζουμε και εμείς οι νέοι, όχι για να συμπορευτούμε τυφλά με το ρεύμα του, αλλά για να μην χρειαστεί να συμβιβαστούμε σε αυτή την ακαμψία που, δυστυχώς, μας βολεύει.

Η Παναγιώτα Λαμπούση εφέτος με Άριστα περάτωσε τη φοίτησή της στο Πρότυπο ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Από τη Θετική Κατεύθυνση Σπουδών έγραψε πολύ καλά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και αναμένει τη σχολή που θα εισαχθεί για πανεπιστημιακές σπουδές.

Σπύρος Παπαλουκάς, Αγόρι με τιράντες (1925). Λάδι σε χαρτόνι, 60Χ51εκ. Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.