Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
Νέοι συγγραφείς λογοτεχνικών κειμένων μάς εκπλήσσουν με τη γραφή τους. Ιδιαίτερα όταν με λογοτεχνική μαστοριά καταφέρνουν να συνδέσουν δύο εποχές. Το βιβλίο της κας Ελισάβετ Τζιάτα «Τα γράμματα του Αριστοφάνη» είναι το πρώτο της. Γνώρισα την κα Τζιάτα πριν λίγα χρόνια, όταν σ’ ένα ταξίδι της στη Μυτιλήνη είχε έρθει στο σχολείο μου, το Πρότυπο ΓΕ.Λ. Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, αναζητώντας πληροφορίες για ένα από τα δύο πρόσωπα του μυθιστορήματός της, τον Αριστοφάνη. Στη συζήτηση που είχαμε στην Ιστορική Βιβλιοθήκη μού είχε εξιστορήσει την παρουσία του Αριστοφάνη ως μαθητή στο ιστορικό Γυμνάσιο Μυτιλήνης κατά την τριετία 1915-1918, περίοδο του Εθνικού Διχασμού και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, περίοδο ιδιαίτερα ταραγμένη για τη Λέσβο και τον ευρύτερο Μικρασιατικό χώρο και, βέβαια, για τη Θάσο, τόπο καταγωγής του Αριστοφάνη.
Το λογοτέχνημα της κας Τζιάτα βασίζεται σε έξι χειρόγραφες επιστολές του νεαρού Αριστοφάνη, ο οποίος με αυτές προσπαθεί να πείσει τους γονείς του και τον μεγαλύτερο αδελφό του να τον στηρίξουν για να γίνει ηθοποιός. Από την άλλη πλευρά, τη σημερινή, εκατό χρόνια μετά, ένας άλλος νέος, ο Παύλος λειτουργεί ως σύγχρονος «θαμπός καθρέφτης» του Αριστοφάνη, φανερώνει με λαγαρό τρόπο τη διεκδίκηση του δικού μέλλοντος, να γίνει κι αυτός ηθοποιός.
Όνειρα, πάθη, συγκρούσεις με στερεότυπα οικογενειακά και κοινωνικά πάντοτε έχουν τίμημα: ρήξεις με υπαρξιακές αναζητήσεις και προσδοκίες, με αποτέλεσμα βαρύτατο συναισθηματικό κόστος, ακόμη και θάνατο, αν σκεφτούμε πως ο νεαρός ήρωας Αριστοφάνης, ως φοιτητής πια της Νομικής σχολής στο κλεινόν άστυ, επιστρατεύεται και σκοτώνεται στην ιστορική μάχη του Σκρα (17 Μαΐου 1918), αφήνοντας πίσω το μεγάλο όνειρό του να ασχοληθεί με την υποκριτική· σε αντίθεση με τον Παύλο, ο οποίος γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και σπουδάζοντας στα Γρεβενά, θα καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός.
Φίλες και φίλοι αναγνώστες/στριες, Τα Γράμματα του Αριστοφάνη, είναι ένα πολύ καλό βιβλίο, διαβάζεται απνευστί. Αν και ο ήρωάς του Αριστοφάνης έχει τραγικό τέλος, πεθάνει νέος, το όνειρο και το πάθος του να γίνει ηθοποιός ενισχύει αυτό που υποστηρίζει ένας από τους πιο σπουδαίους διανοητές του εικοστού αιώνα, ο Βίκτορ Ε. Φρανκλ (1905-1997) στο βιβλίο του Το νόημα της ζωής: το σημαντικότερο καθήκον κάθε ανθρώπου είναι να βρει νόημα για τη ζωή του.
Υ.Γ. Περισσότερα για το ωραίο βιβλίο της κας Τζιάτα, εν ευθέτω χρόνω, σε επόμενο κείμενό μου.
ΠΗΓΗ: Εκδόσεις Βακχικόν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου