Το πολλαπλό βιβλίο

Μετά την καλοκαιρινή ανάπαυλα, σιγά σιγά επιστρέφουμε στο σχολείο. Με πολλά προβλήματα, όπως κάθε σχολική χρονιά, εδώ και χρόνια. Σ’ αυτά προστέθηκαν τα βιβλία της Γλώσσας της Β΄ Δημοτικού, της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ’ Δημοτικού και της Οικιακής Οικονομίας της Α΄ Γυμνασίου, με την οξύτατη κριτική που τους ασκείται για τις έμφυλες ταυτότητες και τους τύπους της οικογένειας που καταγράφουν στις σελίδες τους και αποτυπώνουν σε εικόνες τους. Το μπαλάκι των ευθυνών για τη «Woke ατζέντα» πετιέται από τον ένα στον άλλον: από το ΥΠΑΙΘΑ στους συγγραφείς, κι από λογής λογής πολιτικάντηδες (εκλογές έρχονται, ψηφαλάκια θα μαζευτούν) στα ΜΜΕ, με το επικοινωνιακό προπέτασμα καπνού των τελευταίων να χτυπά κόκκινο. Α.Ι.Κ.

Όμως…

«Eίναι αδύνατο να προβλέψουµε τι θα γίνει µε τις σεξουαλικές διαφοροποιήσεις στο µέλλον, σε διακόσια ή τριακόσια χρόνια. Ένα πράγµα δεν πρέπει να λησµονούµε: οι άνδρες και οι γυναίκες εµπλέκονται σε έναν ιστό αιώνων πολιτιστικών προσδιορισµών, που είναι σχεδόν αδύνατο να αναλυθούν στην πολυπλοκότητά τους. Eίναι πλέον αδύνατο να µιλάµε για "γυναίκα" ή για "άνθρωπο" χωρίς να παγιδευόµαστε µέσα σε ένα ιδεολογικό θέατρο, όπου ο πολλαπλασιασµός αναπαραστάσεων, αντανακλάσεων, αναγνωρίσεων, µετασχηµατισµών, παραµορφώσεων, συνεχούς αλλαγής εικόνων και φαντασιώσεων, ακυρώνει εκ των προτέρων οποιαδήποτε εκτίµηση». Η παραπάνω διατύπωση πριν από 50 περίπου χρόνια από τις Helene Cixous and Catherine Clement, στο πολύ διεισδυτικό έργο τους La jeune née, 1975 (αγγλ. µετ. The Newly Born Woman, 1986), δίνει νοµίζω ανάγλυφα το πλαίσιο µέσα στο οποίο καλείται η Eκκλησία να καταθέσει την µαρτυρία της για θέµατα κοινωνικής και ατοµικής ηθικής.

Tις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως µετά τον πόλεµο, νέα ηθικά ζητήµατα έχουν ανακύψει στα πλαίσια κυρίως της χριστιανικής ιεραποστολής, έχοντας προηγουµένως ξεσπάσει κατά κύµατα στις ακτές του δυτικού πολιτισµού, αναγκάζοντας τον χριστιανικό κόσµο, και κυρίως τη θεολογία, να απαντούν σχεδόν πάντοτε εν θερµώ, ως επί το πλείστον απολογητικά, αγνοώντας τις περισσότερες φορές τα νεότερα δεδοµένα της επιστήµης. Άλλωστε αυτή η πραγματικότητα ανάγκασε την παγκόσµια χpιστιανική κοινότητα να συμπεριλάβει και τα νέα ηθικά διλήµµατα (µε έµµεση, αλλά σαφή αναφορά στην οµοφυλοφιλία) στην απόφαση του ΠΣE για τη συµµετοχή των Ορθοδόξων στον πολυµερή οικουµενικό διάλογο.

Η διεισδυτικότητα του θέµατος της αλλαγής αυτής των ηθών ήταν ιδιαίτερα εµφανής στις Ηνωµένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Bρετανία, ως συνέπεια εν µέρει και της περιβόητης έκθεσης του Κίνσεï (Kinsey Report), η οποία διετείνετο ότι µεταξύ 5 και 10% του παγκόσµιου πληθυσµού είναι αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο οµοφυλόφιλης κλίσης (homosexual inclination). Ακολούθησε σε νοµικό επίπεδο η αποποινικοποίηση της σεξουαλικής (κυρίως της οµοφυλόφιλης) συµπεριφοpάς, διαδικασία που συνεχίζεται στον δυτικό κόσµο, µε ανάµεικτα αισθήµατα και αντιδράσεις στις διάφορες κοινωνίες. Στην Μεγάλη Bρετανία από τη δεκαετία του ‘60 η οµοφυλόφιλη πράξη µεταξύ συναινούντων ενηλίκων άνω των 21 ετών σε ιδιωτικό χώpο έπαψε να αποτελεί ποινικό αδίκηµα (The Sexual Offenses Act του 1967), ενώ και οι ΗΠΑ από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 κατήργησαν όλους τους νόµους που κατηγοριοποιούσαν την οµοφυλοφιλική δραστηριότητα ως αδίκηµα κολάσιµο από το νόµο. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση του διακεκριµένου χριστιανού ιεραποστόλου John R. W. Stott: «Σήµερα υπάρχει σαφής διάκριση µεταξύ του τι είναι αµαρτία και τι είναι ένα έγκληµα: Η µοιχεία ήταν πάντα αµαρτία, αλλά στις περισσότεpες χώρες δεν αποτελεί αδίκηµα κολάσιµο από το νόµο. Ο βιασµός, αντιθέτως, συνεχίζει να είναι και αµαρτία και έγκληµα. Αυτό έχει οδηγήσει σε σύγχυση και τελικά στο ερώτηµα, αν κάτι το οποίο δεν είναι έγκληµα πρέπει να θεωρείται αµαρτία» (Homosexual Partnerships: Why Same-Sex Relationships Are Not a Christian Option, Downers Grove, IL: InterVarsity, 1985, σελ. 5). ΠΗΓΗ: Πέτρος Βασιλειάδης. «Ο Απόστολος Παύλος για την Ομοφυλοφιλία. (Μια πρώτη ιεραποστολική και βιβλική προσέγγιση»