Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι.ΚΑΛΑΜΑΤΑ
Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα των μάχιμων εκπαιδευτικών κατακλύζεται από «απανταχούσες» και αυστηρές οδηγίες από στελέχη της εκπαιδευτικής διοίκησης (ΠΔΕ και ΔΔΕ). Η πρακτική αυτή φέρνει στην επιφάνεια το διαχρονικό ρητό «ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση» – μόνο που σήμερα, στον ευαίσθητο τομέα της Παιδείας, η αρχή αυτή δεν βρίσκει καμία ανταπόκριση. Ο παιδαγωγός υποχωρεί μπροστά στο μοντέλο του στείρου τεχνοκράτη.
Όπως χαρακτηριστικά προειδοποιούσε ο αλησμόνητος Σαράντος Καργάκος, η μετατροπή του σχολείου σε ένα ψυχρό «εργαστήριο» ενέχει έναν μεγάλο κίνδυνο: ενώ σε αυτό εισάγεται η παιδική ευαισθησία, με δασκάλους να προσφέρουν παιδεία και όραμα ζωής, τελικά εξάγεται απλώς μια τυποποιημένη παραγωγική ικανότητα. Μέσα σε αυτό το αυστηρά διοικητικό πλαίσιο, οι πολιτιστικές και ανθρωπιστικές αξίες υποβαθμίζονται σε «φτωχό συγγενή» του εκπαιδευτικού συστήματος.
Είναι ανάγκη οι επικεφαλής των διευθύνσεων εκπαίδευσης να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους. Η θέση ευθύνης που κατέχουν δεν πρέπει να μεταφράζεται ως επίδειξη εξουσίας και γραφειοκρατικού ελέγχου, αλλά ως μια ευκαιρία ουσιαστικής στήριξης και έμπνευσης προς τους συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς. Σε αντίθετη περίπτωση, η εμμονή σε στείρες εντολές αποκαλύπτει μια στρεβλή αντίληψη για την Παιδεία, που αντί να διαμορφώνει ελεύθερους ανθρώπους, εγκλωβίζει τις σχολικές κοινότητες σε μια κατάσταση πνευματικής αδράνειας και αποβλακώσεως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου