«Καφωδείoν σημαίνει, σε ώρα ιδίως απογευματινή, όταν δεν έχει δύσει ο ήλιος, να πίνεις το κεφαδάκι σου, να ψάλλεις το μεράκι σου και να πλησιάζεις την επιθυμία σου γυμνή – φωτογραφία κόρης ή κι εφήβου τρέχοντος εις την πλατεία της συνοικίας. Κι ο φωνογράφος, να παίζει ένα τραγούδι του Χριστιανόπουλου ασταμάτητα και βραχνά:
Θανάση γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά:Για ένα άλφα χάνεις την αθανασία…Θανάση,Αχ Θανάση…».
Αυτά γράφει ο Μάνος Χατζηδάκης στα Σχόλια του Τρίτου· Εξάντας. Αθήνα: 1980, σ. 41. Πρόκειται για ωραία κι όμορφα καφωδεία.
Όμως, υπάρχουν και καφωδεία απ' την ανάποδη, γεμάτα μιζέρια και θανατίλα. Σε συζητήσεις στο Viber, οι οποίες θυμίζουν καφωδεία F/B, η κατάσταση είναι τραγικότατη. Α.Ι.Κ.
ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ. Χαγιάτια στο Πρωτάτο, (1924). 58Χ65 εκ. ΠΗΓΗ: ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου