IV
Για να περιμένω τη νύχτα εξάπλωσα
στη σκιά ενός δέντρου από παλμούς.
Το δέντρο είνα γυναίκα και μες στο φύλλωμά του
ακούω τη θάλασσα να κυλάει κάτω απ' το βράδυ.
Τρώω τους καρπούς του με τη γεύση του χρόνου,
καρπούς λησμονιάς και γνώσης.
Κάτω απ' το δέντρο κοιτάζονται και ψαύονται
εικόνες, ιδέες και λέξεις.
Με το σώμα επιστρέφουμε στην αρχή,
σπείρα ηρεμίας και κίνησης.
Γεύσης, θανάσιμη γνώση, παύση πεπερασμένη,
έχει αρχή και τέλος - και είναι άμετρη.
Η νύχτα μπαίνει κι η παλίρροιά της μας σκεπάζει·
επαναλαμβάνει η θάλασσα τις συλαλαβές της, πια μαύρες.
ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου