Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2021

Μνήμη Ιωάννου Καποδίστρια (27 Σεπτεμβρίου 1831)

«[...] Παραλείποντας τις λεπτομέρειες, αρχίζουμε τώρα να καταλαβαίνουμε τις συνέπειες του χωρισμού μας από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, στα 1833 – την υποταγή της Εκκλησίας στο Κράτος – αντίθετα με την πολιτική του Καποδίστρια (τον δολοφονήσαμε στα 1831), αλλά σύμφωνα με τη γνώμη τού Κοραή (που πεθαίνει την ίδια χρονιά 1833) και με τους Βαυαρούς [...]».

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ. (2009). Collectanea. Αθήνα: Δόμος, σ. 484 [842].


Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Ελαιογραφία αγνώστου ζωγράφου· [στο: ΕΛΕΝΗ Ε. ΚΟΥΚΚΟΥ. (1998). Ιωάννης Καποδίστριας - Ρωξάνδρα Στούρτζα. Μια ανεκπλήρωτη αγάπη. Ιστορική βιογραφία. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας].

Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2021

Για τη διχαστική φαρσοτραγωδία: «ψεκασμένοι» και «εμβολιασμένοι»

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Στον αρνητή των εμβολίων κατά του COVID 19 (συμπαθή γιατρό), που διαλαλεί πως αμφιβολία και βεβαιότητα όχι μόνο δεν είναι ευχάριστες καταστάσεις αλλά είναι και παράλογες συνάμα - πιθανόν να μην γνωρίζει ότι η αμφιβολία και η βεβαιότητα είναι στάσεις ζωής κι όχι προσωπίδες - εμπλέκοντας αυτάρεσκα μάλιστα και τον Δημιουργό Θεό στη διχαστική φαρσοτραγωδία: «ψεκασμένοι» και «εμβολιασμένοι» - λες κι όσοι κάναμε το εμβόλιο δεν είχαμε τον φόβο, τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις μας για αυτό – καλοπροαίρετα ας μού επιτραπεί μια σύσταση, δια γραφίδος τού μακαρίτη Κωστή Παπαγιώργη: «Ο θάνατος έχει την ίδια συμπεριφορά με το φαρμάκι. Σε μικρές δόσεις όχι δε σκοτώνει, αλλά δίνει δύναμη. Το δάσος από τα ξύλα του καίγεται, λέει το φαρμάκι, και η ζωή από τη ζωή πεθαίνει. Πεθαίνει κανείς επειδή έζησε. Τίποτε άλλο. Όσες φανταστικές κλίμακες κι αν πλάσουμε για να γλυτώσουμε από τον κόσμο, στο τέλος βαραίνει η πίκρα τού Αχιλλέα και ο νόστος του για τον θνητό βίο». [Στο: Περί μέθης, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1996, σ. 162].

Η διαμόρφωση της νεοελληνικής ταυτότητας στην Ελλάδα του σήμερα και του αύριο

 

ΠΗΓΗ: Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος