Χαιρετίζουμε το 2026 με άδικους θανάτους νέων παιδιών, κυρίως εφήβων. Στην καταστροφική πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε γνωστό μπαρ («Le Constellation»), στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, μέχρι στιγμής, όπως μας πληροφορούν τα ΜΜΕ, έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 40 νέες και νέοι· δεκάδες όμως είναι και οι τραυματίες. Στη συζήτηση που γίνεται, ο τρόπος που διασκεδάζουν σήμερα οι νέοι δεν είναι και τόσο κατανοητός: δεκάδες και εκατοντάδες νέοι, σε επισφαλείς χώρους, ακούνε μουσική και καταναλώνουν άφθονο αλκοόλ. Όμως, η σημερινή γενιά των νέων, που μεταμορφώνει το δέρμα της με τατουάζ, η γενιά των κοινωνικών δικτύων, είναι γενιά ρευστή και ως προ την διασκέδασή της. Α.Ι.Κ.
«Οι νέοι είναι η εικόνα των καιρών που αλλάζουν. Αδύνατον να μην τους αγαπάμε και να μην τους μισούμε ταυτοχρόνως. Στην πραγματικότητα αυτό που αγαπάμε περισσότερο είναι η δική μας νεανική ύπαρξη, το παρελθόν μας· εξού και η απέχθεια προς τους νέους – η νεότητά μας δεν είναι αιώνια· ήταν φευγαλέα και ρευστή. Σήμερα, όταν αναλύουμε τη νεανική ύπαρξη γινόμαστε θύματα ενός αποτυχημένου πολιτισμικού σχετικισμού που δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά, επειδή δεν υπάρχει ένα εξωτερικό "εμείς" που να παρατηρεί τον εαυτό του, το ίδιο του το εγώ. Το βλέμμα μας στους νέους είναι βλέμμα ρευστοποιημένων ανθρώπων, των οποίων τα όρια έχουν αναπόφευκτα αλλάξει: είμαστε καρπός των περιστάσεων της ζωής μας. Από το εμείς, το οποίο δεν είναι πια μέρος του παρόντος μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρούμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο των άλλων. Αν είναι αλήθεια ότι ο νους λειτουργεί με πολιτισμικά προκαθορισμένα σχέδια τα οποία επιβάλλει ο εγκέφαλός μας προκειμένου να ανταποκριθεί γρήγορα σε κάθε γεγονός και κατάσταση (όπως μας λέει τουλάχιστον η γνωστική ψυχολογία), είναι εξίσου αλήθεια ότι η δυσανασχέτηση έναντι των νέων οφείλεται συχνά στη λύπη για την απώλεια, για τη μη απόλαυση και τη μη κατανόηση της ζωής μας προτού καταλήξουμε άθελά μας στο παρόν.
Όταν βλέπουμε σήμερα ένα παιδί, ίσως στο τέλος του λυκείου, δεν το βλέπουμε πια μέσα από τη ψυχοσύνθεση που είχαμε εμείς στην ηλικία του, αλλά με τα πλήρως υγροποιημένα σημερινά μας πρότυπα, ανθρώπων διαφορετικών, που είναι άλλοι από αυτό που ήμασταν κάποτε.
Το λέω πιο απλά: τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τους νέους δεν είναι αναγνωρίσιμα από εμάς, ούτε ως απόρροια της επιθυμίας μας για αυτοεπιβεβαίωση, ούτε στο πλαίσιο εκείνου του πεδίου που συχνά υποτιμάμε μολονότι είναι θεμελιώδες, εφόσον διαπερνά και επηρεάζει βαθιά το βλέμμα, του πεδίου των αισθητικών προτιμήσεων και τάσεων». Τόμας Λεοντσίνι, Ιταλός συγγραφέας, ψυχολόγος και δημοσιογράφος, γνωστός κυρίως από τη συνεργασία του με τον Σίγκμουντ Μπάουμαν.
ZYGMUNT BAUMAN – THOMAS LEONCINI. (2019). Γεννημένοι Ρευστοί, μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου. Αθήνα: Πατάκη, σσ. 15-17.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου