«[…] μπαίνω στο σώμα σου όπως στον κόσμο
η κοιλιά σου ηλιόλουστη πλατεία
τα στήθη σου δύο εκκλησιές που λειτουργεί το αίμα
τα παράλληλα μυστήριά του,
σαν τον κισσό τα βλέμματά μου σε σκεπάζουν,
είσαι μια πολιορκημένη πόλη από θάλασσα,
μια ντάπια που το φως έχει χωρίσει
σε δύο μισά, ροδάκινα στο χρώμα,
μιάν αλυκή, πουλιά και βράχια
το μεσημέρι εκστατικό τα πάντα διέπει, […]».
ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ. (1993). «Πέτρα του ήλιου», στο: Η πέτρα του ήλιου & άλλα ποιήματα, μτφρ. Τάσος Δενέγρης. Αθήνα: ΄'Ικαρος σ. 54.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου