Η δήλωση της κας ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

«Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη «απογύμνωση» των Μέσων Ενημέρωσης.

Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ. κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.

Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.

Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν. Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει, δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της! Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.

Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική «κυοφορία» ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων. Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας.

Για τον λόγο αυτό, ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.

Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη.

Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας.

Αυτή είναι η διαβούλευση που οφείλουμε να ανοίξουμε: μια συζήτηση για όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και σεβασμού των θεσμών, ώστε καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη. Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στις γυναίκες, στα παιδιά και στο μέλλον της χώρας, πιστεύω σε μια κοινωνία που θα τις στηρίζει μέσα από την πρόληψη, την ενημέρωση και την αλληλεγγύη, και όχι βέβαια μέσα από διχασμούς.

Σας ευχαριστώ».

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ: «Πατριώτη, θέλεις να σοβαρευτείς; Πολιτικούς και δημοσιογράφους – μακριά!»

Δεν είναι μόνο η πολιτική αλητεία που, δεκαετίες, μαστίζει την πατρίδα μας. Είναι και η δημοσιογραφική αλητεία. Τώρα, το παραμυθάκι ότι δεν είναι όλοι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι ίδιοι, αποτελεί άλλοθι του συστήματος και για πολιτικούς και για δημοσιογράφους. Οι τελευταίοι, δεν χωρά καμιά αμφιβολία, είναι φερέφωνα του διαφθαρμένου και σάπιου πολιτικού συστήματος. Το έχω ξαναπεί: την Μαρία Καρυστιανού, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, θα την «κρεμάσουν στα μανταλάκια». Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: paletaart – Χρώμα & Φώς

True... και στον όμορφο κόσμο των ονείρων... ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!!!

ΠΗΓΗ: Spandau Ballet (Official)

Κάποτε... GOLD!!!

ΠΗΓΗ: Spandau Ballet (Official)

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου (Κωνσταντινούπολη 1392 - Κωνσταντινούπολη 1444)

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Την ιστορική Μητρόπολη Εφέσου[1], αποστολική έδρα και σημαντικότατο κέντρο διάδοσης Χριστιανισμού –σ’ αυτήν το 431 έγινε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος που καταδίκασε τον Νεστοριανισμό- της οποίας πολλοί μητροπολίτες ενεργά αναμείχθηκαν στα εκκλησιαστικά ζητήματα της καθ’ ημάς Ανατολής, εποίμανε ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός από το 1437 μέχρι την κοίμησή του, στις 23 Ιουνίου 1444 (μονή του Αγίου Γεωργίου Μαγγάνων[2] στην Κωνσταντινούπολη).

Ο πρώτος μετά την Άλωση της Πόλης (1453) Οικουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, με Συνοδική Πράξη όρισε το 1456 ως ημέρα εορτασμού της μνήμης-του την 19η Ιανουαρίου, Πράξη που επικυρώθηκε με νεώτερη επί Πατριαρχείας Σεραφείμ Α΄, τον Φεβρουάριο του 1734.

Η συνέχεια του άρθου εδώ

[1] Για τη Μητρόπολη Εφέσου σημαντικές είναι οι πληροφορίες που μας δίνει ο Ν. Τωμαδάκης, «Μητρόπολις Εφέσου, επαρχία Ασίας κατά την Τουρκοκρατίαν», Επετηρίς ΕΤαιρείς Βυζαντινών Σπουδών, 43(1977/1978)5-119.

[2] Για τη μονή βλ. R. Demanger – E. Mamboury, Le guartier de Manganes et la premiere region de Constantinople, Paris 1939.

Ρε τι τραβάμε με την Πατριαρχία

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΗ

Όλες οι συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της τηλεοπτικής Χίμαιρας του Καραγάτση έχουν κάτι να μας πουν και για την πατριαρχία, απέναντι στην οποία εξεγείρεται η Μαρίνα που αναζητεί τον ερωτισμό του κορμιού της. Και εδώ αναρωτιέσαι: ή καταθέτουν την απαραίτητη «ομολογία πίστης» για τις ανειλημμένες υποχρεώσεις των γυρισμάτων (χρηματοδοτήσεις κ.α.) ή όντως εννοούν ότι από τα 10 πράγματα που έχουν να πάρουν από το βιβλίο του Καραγάτση, αυτοί επιλέγουν την κριτική στην πατριαρχία. Τώρα, αλήθεια, ο Καραγάτσης δεν είναι σεξιστής και απαξιωτικός προς τις ορμές των γυναικών; Μα για αυτό δεν έγινε η λογοτεχνική αναταραχή προ μηνών; Και η απορία μου είναι πως ηθοποιοί καλοί στις δουλειές τους λένε τέτοιες ανοησίες, σαν να μην έχουν καταλάβει τίποτε από το περιεχόμενο του βιβλίου. Και πώς μπορούν και το ερμηνεύουν; Ο τεχνοκρατισμός της ηθοποιίας στο αποκορύφωμα του!

ΠΗΓΗ: manolisgvardis

Τι πραγματικά είπε ο απόστολος Παύλος στην Αθήνα;

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΣΧΑΛΗΣ. Τι πραγματικά είπε ο απόστολος Παύλος στην Αθήνα; ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο, Πρόσωπα, 17/01/2026.

Η λαβυρινθώδης σκέψη του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου: Ο Μέγας Αθανάσιος και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος

«[…] Ο Χριστιανισμός, το μέγιστον και συντελεστικώτατον συμβάν της παγκοσμίου Ιστορίας, εν Ελλάδι συνίστησιν από πρώτης το θέατρον της ενεργείας του· κατά της φιλομύθου πατρίδος των Ησιόδων και Ομήρων αποσκήπτει τας πρώτας βολάς· εν τήδε τη εστία της θεοποιίας προεξασκείται εις την τελειουργίαν της αναστοιχειώσεως, ήτις θέλει ποτέ μεταβάλει την όψιν του κόσμου! Διατί τας πράξεις των Αποστόλων πληρούσι κατά μέγα μέρος τα Ελληνικά; Διότι έπρεπεν εις την γην ταύτην του Λόγου, να βάλωσι τας πρώτας ρίζας oι σπόροι του Πνεύματος. Η σοφία των Αθηνών, ως από σκοπής εκείθεν εις την οικουμένην πυρσευομένη ως έλεγεν ο μέγας Αλέξανδρος, φλέγει την καρδίαν, ελκύει την προσοχήν των του Χριστού μαθητών. O πρωτάγγελος Παύλος, αληθής περιστερά πτάσα εκ της κιβωτού, σπεύδει προς την Αττικήν. Πρώτος δέ των χριστιανών τας εγχωρίους παραδόσεις επικαλούμενος, πρώτος δωρεά Πνεύματος επαγγελλόμενος της Κλητής γενεάς την σωτηρίαν, αγορεύει υπέρ ενότητος Θεού και θεότητος Χριστού, και προσδοκίας μελλούσης αναστάσεως. Η ηχώ της Πνυκός μεταδίδει την μεγάλην αγγελίαν, από όρους εις όρος μέχρι Κορίνθου και Πατρών, έως άκρας Ελλάδος. Έκαστος φθόγγος του ρήτορος κλονεί τας βάσεις της πολιτείας, κατεδαφίζει ένα βωμόν. Ο Άρειος Πάγος, φύλαξ του παρελθόντος υποχωρεί· η Ακρόπολις, εις μέλλουσαν ανάστασιν προωρισμένη, ανοίγει τας πύλας της, και η Ελλάς άπασα ευαγγελίζεται, της κοσμικής ηγεμονίας της παραιτουμένη πριν ή ο Ανθύπατος Ρωμαίος μάθη, ότι εις την εξουσίαν αυτού άλλος Δεσπότης ισχυρότερος υποκατέστη.

»Νέα φάσις ιστορίας. Απόκρυφος μεταπολίτευσις. Πνεύμα Κυρίου ήλθεν επί την Ελλάδα και δύναμις Υψίστου επεσκίασεν αυτήν.

»Η είσοδος του Θεού Λόγου εις την πατρίδα του Πλάτωνος διαιρεί την ελληνικήν διάνοιαν εις δύω κόμματα, ων ο ανταγωνισμός είμαρται να διατηρήση την ζωήν εις το σώμα, έως ου πληρωθώσιν oι χρόνοι της πνευματικής αναβιώσεως. Το μεν εξ αυτών ασπάζεται την σοφίαν του μέλλοντος, επερειδόμενον προς τον πρεσβύτερον Πλατωνισμόν, διό παραιτείται της μερικής ελληνικής ονομασίας και περιβάλλεται την καθολικήν και οικουμενικήν ονομασίαν του χριστιανισμού. Το δ' έτερον, προσφυέστερον τω Νεοπλατωνισμώ και τω Συγκριτισμώ της Αλεξανδρείας, επιμένει εις την αυθεντίαν του παρελθόντος και εις τα δόγματα της σχολής, διό αποποιείται να ομολογήση θρήσκευμα τον χριστιανισμόν, και διατηρεί το αρχαιοπαράδοτον όνομα της Ελληνικής εθνότητος.

»Τέμνεται λοιπόν ο τότε ελληνισμός εις δύο συστήματα αντίθετα, εις χριστιανισμόν θρησκείαν και εις χριστιανισμόν φιλοσοφίαν […].

[…] Ο Ελληνικός κόσμος ην τότε, ως είρηται, διηρημένος εις δύο στρατόπεδα. Οι μεν αρνούμενοι την Ενσάρκωσιν, έλεγον τον Χριστόν άνθρωπον ψιλόν, ότι ο Ιησούς ουδέποτ' άλλως ωνόμασεν εαυτόν, ή Υιόν Ανθρώπου· οι δε ελάτρευον αυτόν ως Θεόν και επρέσβευον το τρισσόν της θεότητος. -Πότερον των δύο δογμάτων θέλει προτιμήσει ο την πάτριον πολυθεΐαν αποταχθείς αυτοκράτωρ, και εις ζήτησιν νέας πίστεως ελθών εις Βυζάντιον;

»Τούτο, ή εκείνο προς αυτόν αδιάφορον. Εν μόνον απαραιτήτως θέλει, εν μόνον βούλεται, την ενότητα του δόγματος, διά την ενότητα της πολιτείας· αυτήν, χωρίς της οποίας δεν δύναται να εμπεδώση το πολιτικόν του οικοδόμημα. Ο Κωνσταντίνος όρον και τούτοις και εκείνοις τίθησι την ομοφροσύνην των νέων υπηκόων, την αδιάρρηκτον στερεότητα του εδάφους, εφ' ου προυτίθετο να στήση τον θρόνον του. Αν δε ο Χριστός ην Θεός ή άνθρωπος, τι εντεύθεν; Πίστιν ήθελεν μόνον, Religionem ad religationem, τα δε καθέκαστα μεταξύ των οι θεολόγοι ας διασαφήσωσιν.

»Ασύνετος η γνώμη του Κωνσταντίνου· διότι, πως χωρίς Τριάδος, την μονοθεΐαν του ιστορικού κόσμου διακρινούσης από της μονοθεΐας της Παλαιάς Διαθήκης, πώς χωρίς τρισυποστάτου θεαρχίας εκροτείτο σύστημα πολιτικόν άμα και θρησκευτικόν, ιστορικόν ενταυτώ και ιερόν; Χωρίς δε τινος υπερανθρώπου συγχρόνως και ιστορικού θρησκεύματος αντικατασταθησομένου εις το κενόν της μυθοθρησκείας, επί τίνων θεμελίων ήθελε βασίσει τον θρόνον του;

»Ο Ισαπόστολος κληθείς Κωνσταντίνος παραδίδει την έκβασιν του σκοπού του εις διαλεκτικήν θεολόγων συζήτησιν. Πράξις άβουλος, την Ευρώπην όλην διακυβεύσασα εις τινας ολίγας συνεδριάσεις ιερέων.

»Η πρώτη των Οικουμενικών συνόδων συγκαλείται. Τρεις δε ιδέαι παρουσιάζονται εις την Σύνοδον αυτήν, την κυριαρχίαν του κόσμον διαφιλονεικούσαι. Προβαίνει μεν εις το πρόσωπον του Αρείου ο Ιουδαϊκοελληνικός λόγος της Αλεξανδρείας, ο λόγος ο ανυπόβλητος τη του καθολικού λόγου εξουσία. Προέρχεται δε εις απόκρουσιν αυτού ο Αθανάσιος, αντιπρόσωπος του καινού Ελληνισμού, νομοθέτης πίστεως και πνευματικής ενότητος, διδάσκαλος ανακοσμοποιήσεως κοινωνικής συνάμα και εθνικής. Εν δε τω μέσω των ανταγωνιστών αμφιπτερυγίζει ο έκδημος Ρωμαϊκός αετός. Ο Άρειος υπέρμαχος του παρελθόντος, ο Κωνσταντίνος διατάκτης του παρόντος· ο Αθανάσιος δογματοθέτης του μέλλοντος, τουτέστι λόγος ιστορικός, λόγος πολιτικός, λόγος πνευματικός, ιδού αι τρεις ιδέαι αίτινες συνέρχονται εις την εγκαίνισιν του Ελληνικού μεσαιώνος, εις την συγκρότησιν της Οικουμενικής εκείνης συνελεύσεως.

»Ενίκησεν η ευγλωττία του Αθανασίου, ή υπερίσχυσεν η πίστις του χύδην όχλου, αποφανθείσα τη ψήφω 318 Πατέρων; Πιθανώτερον το δεύτερον. Μετ' ολίγον και Β΄ Σύνοδος συναθροίζεται. Αλλά καίτοι Οικουμενική ωσαύτως, οικουμενικά δεν αποβαίνουσι ταύτης τ' αποτελέσματα, ως τα της προηγουμένης. Το ιθαγενές στοιχείον υπερκρατεί. Η επί Θεοδοσίου Σύνοδος δεν συνέρχεται εν Νικαία, καθώς η επί Κωνσταντίνου, αλλά συνεδριάζει εν αυτή τη βασιλευούση· σύγκειται δε υπό πατέρων Ελλήνων καθ' ολοκληρίαν, μηδενός ελθόντος από της Δύσεως· σύμπτωμα τρανόν ελληνικής ζωτικότητος. Το Σύμβολον της Β΄ ταύτης σαφηνίζει, διατυποί, δογματοποεί την μεταξύ Ενανθρωπήσεως και Πανελληνίου συναφθείσαν συνθήκην· γίνεται κέντρον θεόπηκτον, περί το οποίον και Μεσαιών και Αναγέννησις θέλουσι στραφή μέχρι τελεσφορίας· κρίκος συνείρων την Ελλάδα του Πλάτωνος προς την του Παύλου, την του Χρυσοστόμου και την της εν Επιδαύρω Συνελεύσεως. Ό,τι δε θέλει ενεργήσει ο Παπισμός υπέρ της Νεολατινικής αναμορφώσεως, τούτ' αυτό θέλει κατορθώσει η Β΄. Σύνοδος υπέρ της χριστιανικής Ελλάδος. Χαράσσει τας πρώτας της Αναγεννήσεως γραμμάς· προετοιμάζει τας αναγκαίας Ανατολής και Δύσεως διακρίσεις, παρασκευάζει το αυθυπόστατον και ιδιοπρόσωπον της ενότητος. Τις αγνοεί, ότι το Σύμβολον αυτό διέστηκε τον νεώτερον Ελληνισμόν από της Δυτικής πολιτείας όσον απέχουσιν Ανατολαί από Δυσμών;

»Έτερον αξιοσπούδαστον· ο Όρος της Α΄. Συνόδου διχοτομεί τον Ρωμαϊσμόν εις πρεσβύτερον και νεώτερον, καθώς το της Ενσαρκώσεως δόγμα διείλε προηγουμένως τον Ελληνισμόν εις παλαιόν και καινόν. Τόπος δε συνοχής των ανακαινισθέντων δύο τούτων ημικοσμίων της πολυθεΐας τίθεται το Βυζάντιον, η μεσαιτάτη των Δωριέων πόλις, ήν μασχάλην Ελλάδος εκάλεσαν oι παλαιοί. Εντεύθεν, κατά λόγον ιστοριονομικόν, Νέα Ρώμη δηλοί Νέας Αθήνας, σημαίνει εστίαν Πανελληνίου χριστιανικού και γαρ Ελληνικός ο πληθυσμός. Το Ευαγγέλιον μετέβαλε τους Έλληνας εις Χριστιανούς, νυν δε το Πιστεύω μετονομάζει αυτούς Νεορωμαίους, ή απλούστερον Ρωμαίους· φάσις ονοματική δευτέρα, σημειούσα την μετάστασιν του μεσαιώνος εις κύκλον ενεργείας ειδικώτερον, και υπό την ψευδωνυμίαν εθνικώτερον, επειδή Ρώμη επί του παρόντος ουδέν άλλο εκφράζει, ή την σύμπηξιν των Ελληνικών λαών εις μοναρχικήν πολιτείαν μίαν και αδιαχώριστον. Tο ιθαγενές στοιχείον άλλως τε, δεν βραδύνει και πασίδηλον να καταστήση την κυριαρχίαν του επί της πολιτείας αυτής. Λέων ο Θράξ καλείται Μέγας. Διατί; Άρα δια την μεγαλοφυΐαν του; Αλλ' όσα οι χρονογράφοι διηγούνται δεν δικαιολογούσι το επίθετον. Tο εξηγούμεν ημείς· ο Λέων ούτος πρώτιστος των αυτοκρατόρων Έλλην το γένος και το δόγμα, αθετεί την περί βασιλείας ρωμαϊκήν του Κωνσταντίνου παράδοσιν, και πολίτευμα εγκαινίζων ιθαγενές, δέχεται τα μεν σκήπτρα παρά της εγχωρίου Συγκλήτου, το δε στέμμα εκ χειρών του αρχηγού της Ελληνικής Εκκλησίας (457 μ.Χ.). Δι' αυτού, η Α΄ Σύνοδος καθυποτάσσει την Νέαν Ρώμην υπό την εξουσίαν της, πριν ή συμπληρωθή μία και ημίσεια εκατονταετηρίς […]».

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΖΑΜΠΕΛΙΟΣ. (1857). «Προθεωρία», στο: Βυζαντιναί Μελέται. Περί Πηγών Νεοελληνικής Εθνότητος. Από Η΄ άχρι Ι΄ εκατονταετηρίδος μ.Χ. Εν Αθήναις: Τύποις Χ. Νικολαϊδου Φιλαδελφέως, σσ. 40-42, 51-55.

Της μπαλαρίνας... κόρης μου!!!

ΠΗΓΗ: Simply Red

«Πιστεύω ότι η κλιματική κρίση είναι το σημαντικότερο θέμα του καιρού μας»

ΠΗΓΗ: LiFO TV

ΠΗΓΗ: Thessaloniki International Film Festival

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μαρία παραιτείται...

Και Χαρά μεγάλη σε δύο «επωφελούμενες» ξεχωριστές ομάδες...

Χαίρεται ο Μητσοτάκης και οι ομοτράπεζοί του... αλλά και οι γραφειοκράτες των κομμάτων, οι ταγμένοι να εκπροσωπούν το λαό... χαιρέκακα. Χαίρονται και όλοι αυτοί οι γεννημένοι «επαναστάτες» που πήγε να τους πάρει τη δουλειά, αυτοί που τους έδωσε το δικαίωμα να ξαναβγούν στις πλατείες με το λαό!

Δεν της συγχωρούν ότι μόνο αυτή έκανε το λαό όχι μόνο να πιστέψει, αλλά και να βγει στο δρόμο να το φωνάξει, ότι η κυβέρνηση είναι εγκληματική οργάνωση!

Πώς τόλμησε η Καρυστιανού να κάνει αυτό που δεν μπόρεσαν οι ίδιοι με τόσα ένσημα στους δρόμους...

Την τελευταία λέξη θα πει ο Λαός...

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΚΑΘΑΡΣΗ

Στις διαμάχες μεταξύ δεξιών και αριστερών πολιτικάντηδων -αληθινή μάστιγα για να πάψουμε να σκεπτόμαστε ελεύθερα· τύφλα να ‘χουν οι ιδεολογίες-, για το πολιτικό τόλμημα της κας Μαρίας Καρυστιανού να ηγηθεί ενός κινήματος με βασικό πρόταγμα ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΚΑΘΑΡΣΗ, ένα είναι σίγουρο: θα την «κρεμάσουν στα μανταλάκια». Αλλά και μέλη του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών, καθώς βλέπω, ακολουθούν πιστά τους πολιτικάντηδες. Απ' το χορό, βέβαια, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι δημοσιογράφοι, κυρίως των κρατικών καναλιών και του ΣΚΑΪ. Α.Ι.Κ.

«Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή·
καθενός χαμογελάει,
πάρ’ το, λέγοντας, και συ.

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά».

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Δυστυχισμένε μου λαέ...

Για το [Επτανήσιους], το 'γραψε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός το παρακάτω δίστιχο: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, / πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε».

Όμως, το δίστιχο έχει διάρκεια και σήμερα... Αφορά και το αγροτικό κίνημα, το οποίο οι πολιτικάντηδες κατάφεραν να το διασπάσουν και να το διχάσουν. Ακόμα μια ήττα. Κρίμα. Α.Ι.Κ.

Ax! ... αυτές οι κακές γυναίκες...

ΠΗΓΗ: ELO

Ο David Bowie θα είναι πάντα μια γιορτή κι ένα ταξίδι!!!

 

ΠΗΓΗ: 30KWPA

Ο αιώνιος δανδής της rock μουσικής! Σιωπή... ο Bowie ταξιδεύει… κι ο χρόνος του… σε διάρκεια!!! Δέκα χρόνια από το θάνατό του. Α. Ι. Κ.

Λορεντζάτος... επίκαιρος!

«Πατριώτη, θέλεις να σοβαρευτείς; Πολιτικούς και δημοσιογράφους – μακριά!».

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ. (2009). Collectanea. Αθήνα: Δόμος, σ. 445 [783].

Ντέιβιντ Μπόουι (08 Ιανουαρίου 1947 – 10 Ιανουαρίου 2016)

 

ΠΗΓΗ: David Bowie

Από το Αιγαίο ως τη Γροιλανδία

Του ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ποιος να το φανταζόταν! Πως η παγωμένη μεγαλόνησος του απώτερου Βορρά (πέραν και της Θούλης!), θα γινόταν η λυδία λίθος για να αποφασίσει η Ευρώπη αν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά με αξιοπρέπεια ή θα μετατραπεί από μιαν ανίσχυρη προβληματική ένωση σε ανυπόληπτη εταιρεία υπό διάλυση. Είναι προφανές πως οποιαδήποτε εναλλακτική λύση στην τραμπική επιθετικότητα απαιτεί παγκοσμίως κυρίαρχους παράγοντες ικανούς να επιβιώσουν.

Όσοι δεν θέλουν αυτοί οι παράγοντες να είναι μόνον η Ρωσία και η Κίνα αλλά και δεν αποδέχονται έναν μονοπολικό αμερικανικό κόσμο, έχουν μία και μόνη επιλογή: μιαν ισχυρή ανεξάρτητη Ευρώπη.

Είναι τούτο εφικτό; Σύντομα θα ξέρουμε. Αν οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να απαντήσουν με τον μόνο τρόπο που κατανοεί ο αμερικανισμός (δηλαδή: με οικονομικά αντίμετρα), κάθε συζήτηση είναι περιττή.

Αν, για παράδειγμα, δεν μπορούν ΟΛΕΣ οι ευρωπαϊκές χώρες (ή έστω όσες θέλουν να ανήκουν στην Ένωση) να διακόψουν την στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ και να οργανώσουν ευρωπαϊκή άμυνα, διακηρύσσοντας το απαραβίαστο των συνόρων ΠΑΝΤΟΥ, από την μεγαλόνησο του αρκτικού κύκλου ως τα νησιά του Αιγαίου, κάθε συζήτηση περί Ευρώπης πρέπει πλέον να σταματήσει. Αρκετά με την κωμωδία αυτήν.

Αντιλαμβάνομαι πως περιγράφω ένα τιτάνιο έργο. Ένα έργο που οι σημερινές ευρωπαϊκές ελίτ δεν μπορούν να αναλάβουν γιατί δεν θέλουν να το αναλάβουν. Γιατί είναι ξένες με την αυθεντική ευρωπαϊκή ταυτότητα. Αυτήν που επιβεβαιώνεται από το Αιγαίο ως τις θάλασσες του απώτερου Βορρά, αυτήν που υμνείται στα μεγάλα ιδρυτικά ποιήματα των Ελλήνων, των Γερμανών και των Κελτών. Εκεί είναι τα θεμέλια μιας Παράδοσης που οι λαοί της Ευρώπης διδάχτηκαν να... αγνοούν από κάποιους που τους έπεισαν ότι η Ευρώπη γεννήθηκε από τις συνθήκες του 20ού αιώνα για να περνάμε καλά, ακόπως και ασκόπως. Οι ΗΠΑ μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνον από ανθρώπους που ξέρουν πως από την Κύπρο ως την Ισλανδία και από την Κορνουάλη μέχρι τον Βόλγα, από τους τύμβους στη Δανία ως τους τάφους στις Μυκήνες, θεοί και ήρωες κρατούν τα ίδια σπαθιά. Από την συνέλευση των πολεμιστών στην Ιλιάδα ως την σκανδιναβική Thing και από την κελτική στρογγυλή τράπεζα ως την σλαβική κοινότητα, πουθενά στον ευρωπαϊκό κόσμο δεν θα βρούμε ιερείς-βασιλιάδες επικεφαλής καστών βαβυλωνιακού ή αιγυπτιακού τύπου. Οι ευρωπαϊκές μοναρχίες και οι ευγενείς αντιστέκονταν πάντα στις θεοκρατικές αξιώσεις της Αγίας Έδρας, διατηρώντας παράλληλα την ισορροπία μεταξύ των τριών τάξεων. Μόνο με αυτό το αίσθημα μπορεί η Ευρώπη να αντισταθεί και στον αμερικανό αρχιερέα του Χρυσού Μόσχου.

Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις πατρίδες της. Θα πέθαινε σκοτώνοντάς τες, διότι θα κατέστρεφε έτσι τα ίδια της τα όργανα. Αλλά οι πατρίδες μας δεν μπορούν πλέον να ζήσουν χωρίς την Ευρώπη. Γεννημένες από την Ευρώπη, πρέπει να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Το μερίδιό μας από το πεπρωμένο το καταναλώσαμε, την ευκαιρία της δικής μας αυτοκρατορίας την χάσαμε. Τώρα που η άνοιξη των πόλεων και των πατρίδων, των πριγκιπάτων και των βασιλείων, τελειώνει, τώρα που οι Ρωμαίοι του Καίσαρα ή του... Πομπήιου απειλούν τα ελεύθερα έθνη, πρέπει να βρούμε το κουράγιο να υπερασπιστούμε την Ευρώπη για να ξαναγεννηθούμε (άλλη μια φορά) μέσα σε αυτήν. Γιατί, όπως έγραψε ο Ντομινίκ Βενέρ, «ο κόσμος μας δεν θα σωθεί από τυφλούς επιστήμονες ή αποκαμωμένους μελετητές. Θα σωθεί από ποιητές και αγωνιστές, από εκείνους που θα έχουν σφυρηλατήσει το πνευματικό σπαθί που κάνει τα τέρατα και τους τυράννους να χλωμιάζουν».

Μπορούμε; Η Γροιλανδία προαναγγέλλει.

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

Για την έμπτερη παράσταση του Ιωάννη Προδρόμου

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Η έμπτερη (με φτερά) παράσταση του Ιωάννη Προδρόμου για την οποία ο Ζήσιμος Λορεντζάτος υποστήριζε ότι στην εικονογραφία πρώτη φορά παρουσιάζεται στην εποχή της Τουρκοκρατίας, «για να καθιερώσει μυστικά το γενικό αίτημα της ελευθερίας», συγκινούσε ιδιαίτερα τον Φώτη Κόντογλου. Στο τρίτο τόμο των έργων με τίτλο Πονεμένη Ρωμιοσύνη, γράφει πως στα «χρόνια της λεγόμενης παρακμής, αγράμματοι καλόγεροι και λαϊκοί ζωγράφοι φτιάξανε εικονογραφικούς τύπους, όπως τους λένε, πολύ σπουδαίους και σύμβολα πιο βαθιά από πολλά που ‘χανε δημιουργηθεί πρωτύτερα. Για παράδειγμα φέρνω τον άγιο Ιωάννη Πρόδρομο, που τον παρασταίνουνε σαν ξωτικό όρνιο, μαύρο και με ψιλά ποδάρια, με κεφάλι αναμαλλιασμένο, σα ληστή ή αρματολό, με κάτι φοβερές φτερούγες. Στέκεται ανάμεσα σε δύο άγριες ράχες από στουρνατόπετρα, έχοντας γερμένο το κορμί του κατά μπρος. Με το ‘να χέρι του ανασηκωμένο ψηλά, μιλάει στο Χριστό, που προβάλλει μέσ’ από τον ουρανό. Στα ποδάρια του, μέσα σε μια λεκάνη, είναι κομμένο κεφάλι του· και κείνο δείχνοντας του Χριστού, του λέγει το παράπονό του, γραμμένο σ’ ένα χαρτί που κρατάει από τ’ άλλο χέρι: “Βλέπεις Γυιέ του Θεού, τι παθαίνουνε όσοι ελέγχουνε τα σφάλματα εκείνων που δεν παραδέχουνται τα λάθη τους! Κοίταξε το κεφάλι μου, ο Ηρώδης μού το ‘κοψε για σένα!” Αυτό το παράξενο φτερωτό πλάσμα σε καρφώνει στον τόπο. Κατά την ιδέα μου, σπάνια άνθρωπος φτιάχνει δημιουργήματα με τέτοιο βάθος».

Όμως, αυτή η πληροφορία και ερμηνεία είναι εσφαλμένη. Γι’ αυτή κάνει λόγο ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, στο βιβλίο του: Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως άγγελος. Οι θεολογικές προϋποθέσεις της φτερωτής απεικόνισής του, εκδόσεις Δόμος, Αθήνα 1992. Αξίζει κανείς να το διαβάσει ούτως ώστε να έχει ολοκληρωμένη εικόνα όχι μόνο για το πότε στις εικονογραφικές παραστάσεις ο Ιωάννης ο Πρόδρομος παρουσιάζεται με φτερά αλλά και βάση ποιας αγιογραφικής και πατερικής παράδοσης απεικονίζεται με αυτόν τον τρόπο.

Το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι δυσεύρετο και εξαντλημένο από τον εκδότη, τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Δόμο. Ωστόσο, ο αναγνώστης μπορεί να το βρει και να το διαβάσει στην Ορθόδοξη Θεολογική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στον Άγιο Νικόλαο Ορφανό. Θεσσαλονίκη.

Τι θα κάνει ο Τράμπ μετά την Βενεζουέλα και τον Μαδούρο; Γροιλανδία και Ιράν;

 

ΠΗΓΗ: Γιώργος Βαθιώτης - Χωρίς Χρώμα

Τρεις καταγραφές του Ζήσιμου Λορεντζάτου για τον Άγιο Παΐσιο

«Τα παπαδιαμαντικά σύνορα “μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης” τα προσδιόρισε, μιά για πάντα, με την πνευματική φρονιμάδα του, ο Αγιορείτης ασκητής Παΐσιος, όταν του ζητήθηκε, από τους ενδιαφερόμενους, η γνώμη του για την απόφαση ενός παπά, σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας, να μη διαβάσει τη νεκρώσιμη ακολουθία σε ένα κοριτσάκι που κρεμάστηκε σε ένα δέντρο, επειδή σκοινιάστηκε η γίδα τους -εκεί που βόσκαγε τη βρήκε πνιγμένη- και την είχε φοβερίσει από το πρωί ο πατέρας της πως, αν δεν πρόσεχε και πάθαινε τίποτα το ζωντανό, θα την κρεμούσε: -“Καλά έκανε ο παπάς, είπε ο πάτερ Παΐσιος, “που δεν το διάβασε το (κοριτσάκι)· καλά έκανε και ο Θεός που το πήρε στον Παράδεισο!”».

«Έφυγε και ο Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο τελευταίος από τους Γέροντες -πνευματικοπαίδι με την αράδα του και αυτός του Αρσένιου από τα Φάρασα της Μικράς Ασίας (από τα Φάρασα κι αυτός )- που αξιώθηκα να διαβάσω βιβλίο του ή να γνωρίσω στη ζωή μου. Να έχει την ευχή του ο κόσμος όλος και ιδιαίτερα οι Ορθόδοξοι, όσοι θέλουν, για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, να διορθώσουν εκείνοι την Εκκλησία αντί να διορθώσει η Εκκλησία εκείνους. Αμήν!»

«Δυό λόγια του Γέροντα Παΐσιου, Θεός σχωρέσ’ την ψυχή του, δοκιμασμένα, αξίζουν περισσότερο από εκατοντάδες τόμους λόγια αδοκίμαστα όταν θέλουν να διορθώσουν… την Ορθόδοξη Εκκλησία: “Εάν θέλεις να βοηθήσεις την Εκκλησία, διόρθωσε τον εαυτό σου, και αμέσως διορθώνεται ένα κομματάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωμένη” (Επιστολές)».

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ. (2009). Collectanea. Αθήνα: Δόμος, σσ. 233 [459], 513 [895], 533 [920].

Σε διαρκή κρίση ο σύγχρονος Έλληνας

«Ο σύγχρονος Έλληνας διέρχεται μια τραγική κρίση ταυτότητας. […] ...αποκομμένος από τις ρίζες του […] είναι ένα θλιβερό νόθο παιδί χωρίς γενιά, χωρίς αυτογνωσία, χωρίς ταυτότητα.

»Τα δυτικά πολιτιστικά ρεύματα που τον εντυπωσιάζουν έχουν στόχο τους την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών του ανθρώπου. Οι καπιταλιστές διδάσκουν τον άνθρωπο πώς να ικανοποιήσει τις δικές του επιθυμίες εκμεταλλευόμενος τον συνάνθρωπό του. Οι μαρξιστές και οι σοσιαλιστές του λένε πως θα μπορέσει να ικανοποιήσει όλες του τις επιθυμίες μην αφήνοντας τους άλλους να τον εκμεταλλευτούν. Και οι καπιταλιστές και οι σοσιαλμαρξιστές θεωρούν εχθρούς θανάσιμους, εκείνους που στέκονται εμπόδιο στην ικανοποίηση των επιθυμιών τους.

»Ο δυτικός πολιτισμός είτε εκφράζεται με τη μια είτε με την άλλη κατεύθυνση εκπαιδεύει τον άνθρωπο να ζητά και όχι να προσφέρει, να παίρνει και όχι να δίνει».

Από τον πρόλογο του παπα-ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΦΑΡΟΥ, στο βιβλίο του ΤΙΤΟ ΚΟΛΙΑΝΤΕΡ. (1983). Ο δρόμος ο ασκητών, μτφρ. Αρχιμ. Ευσέβιος Βίττης. Αθήνα. Ακρίτας, σσ. 10-11.

Εκείνος ή εκείνη που θέλει να ακολουθήσει τα βήματα του Ιησού Χριστού και να συνεχίσει το έργο του, οφείλει να κάνει ό,τι ακριβώς έκανε Εκείνος

«Η Εκκλησία δεν είναι ένα νηπιαγωγείο όπου υπεύθυνοι και έμπειροι νηπιαγωγοί ποδηγετούν ανεύθυνα και άπειρα νήπια και διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους. Η Εκκλησία είναι μία κοινωνία ισότιμων συντρόφων με διαφορετικά ο καθένας χαρίσματα, μοναδικά αλλά απολύτως απαραίτητα για το σύνολο, που όλοι επηρεάζουν όλους και όλοι συμβάλλουν ή στην ανάπτυξη και την ολοκλήρωση και τη σωτηρία ή την έκπτωση και την απώλεια όλων. Σ’ αυτή τη κρίσιμη εκκλησιαστική πραγματικότητα αναφέρεται ο Ιησούς Χριστός όταν έλεγε “εις γαρ έστιν υμών ο διδάσκαλος ο Χριστός, πάντες δε υμείς αδελφοί έστε” (Ματθ. 23.9)».

π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ. (2006). Συγκυρίες και Επιλογές: Αυτοβιογραφία. Αθήνα: Αρμός, σσ. 189-190.

Τι είναι ζωή, πάτερ Φιλόθεε;

ΠΗΓΗ: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

Βενεζουέλα: «Ο Τραμπ άνοιξε το κουτί της Πανδώρας»

ΠΗΓΗ: Militaire News

Ποιος κυβερνά τη Βενεζουέλα, η αποδόμηση του πλανήτη και ο επικίνδυνος Κ. Μητσοτάκης

ΠΗΓΗ: Militaire News

Με αφρομή την τραγωδία στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας

Χαιρετίζουμε το 2026 με άδικους θανάτους νέων παιδιών, κυρίως εφήβων. Στην καταστροφική πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε γνωστό μπαρ («Le Constellation»), στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, μέχρι στιγμής, όπως μας πληροφορούν τα ΜΜΕ, έχουν χάσει τη ζωή τους πάνω από 40 νέες και νέοι· δεκάδες όμως είναι και οι τραυματίες. Στη συζήτηση που γίνεται, ο τρόπος που διασκεδάζουν σήμερα οι νέοι δεν είναι και τόσο κατανοητός: δεκάδες και εκατοντάδες νέοι, σε επισφαλείς χώρους, ακούνε μουσική και καταναλώνουν άφθονο αλκοόλ. Όμως, η σημερινή γενιά των νέων, που μεταμορφώνει το δέρμα της με τατουάζ, η γενιά των κοινωνικών δικτύων, είναι γενιά ρευστή και ως προ την διασκέδασή της. Α.Ι.Κ.

«Οι νέοι είναι η εικόνα των καιρών που αλλάζουν. Αδύνατον να μην τους αγαπάμε και να μην τους μισούμε ταυτοχρόνως. Στην πραγματικότητα αυτό που αγαπάμε περισσότερο είναι η δική μας νεανική ύπαρξη, το παρελθόν μας· εξού και η απέχθεια προς τους νέους – η νεότητά μας δεν είναι αιώνια· ήταν φευγαλέα και ρευστή. Σήμερα, όταν αναλύουμε τη νεανική ύπαρξη γινόμαστε θύματα ενός αποτυχημένου πολιτισμικού σχετικισμού που δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά, επειδή δεν υπάρχει ένα εξωτερικό "εμείς" που να παρατηρεί τον εαυτό του, το ίδιο του το εγώ. Το βλέμμα μας στους νέους είναι βλέμμα ρευστοποιημένων ανθρώπων, των οποίων τα όρια έχουν αναπόφευκτα αλλάξει: είμαστε καρπός των περιστάσεων της ζωής μας. Από το εμείς, το οποίο δεν είναι πια μέρος του παρόντος μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρούμε τον εαυτό μας στο πρόσωπο των άλλων. Αν είναι αλήθεια ότι ο νους λειτουργεί με πολιτισμικά προκαθορισμένα σχέδια τα οποία επιβάλλει ο εγκέφαλός μας προκειμένου να ανταποκριθεί γρήγορα σε κάθε γεγονός και κατάσταση (όπως μας λέει τουλάχιστον η γνωστική ψυχολογία), είναι εξίσου αλήθεια ότι η δυσανασχέτηση έναντι των νέων οφείλεται συχνά στη λύπη για την απώλεια, για τη μη απόλαυση και τη μη κατανόηση της ζωής μας προτού καταλήξουμε άθελά μας στο παρόν.

Όταν βλέπουμε σήμερα ένα παιδί, ίσως στο τέλος του λυκείου, δεν το βλέπουμε πια μέσα από τη ψυχοσύνθεση που είχαμε εμείς στην ηλικία του, αλλά με τα πλήρως υγροποιημένα σημερινά μας πρότυπα, ανθρώπων διαφορετικών, που είναι άλλοι από αυτό που ήμασταν κάποτε.

Το λέω πιο απλά: τα στοιχεία εκείνα που χαρακτηρίζουν τους νέους δεν είναι αναγνωρίσιμα από εμάς, ούτε ως απόρροια της επιθυμίας μας για αυτοεπιβεβαίωση, ούτε στο πλαίσιο εκείνου του πεδίου που συχνά υποτιμάμε μολονότι είναι θεμελιώδες, εφόσον διαπερνά και επηρεάζει βαθιά το βλέμμα, του πεδίου των αισθητικών προτιμήσεων και τάσεων». Τόμας Λεοντσίνι, Ιταλός συγγραφέας, ψυχολόγος και δημοσιογράφος, γνωστός κυρίως από τη συνεργασία του με τον Σίγκμουντ Μπάουμαν.

ZYGMUNT BAUMAN – THOMAS LEONCINI. (2019). Γεννημένοι Ρευστοί, μτφρ. Σώτη Τριανταφύλλου. Αθήνα: Πατάκη, σσ. 15-17.

Ἰδεολογία καὶ ἰσχὺς στὴ σύγχρονη διεθνή πολιτική

Τοῦ ΣΤΡΑΤΗ ΨΑΛΤΟΥ

Μιὰ σειρὰ γεγονότων ποὺ σημάδεψαν τόσο τὸ ἔτος 2025, ὅσο καὶ τὰ προηγούμενα ἔτη, μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀνιχνεύσουμε τὶς διαφορετικὲς λογικὲς καὶ στρατηγικὲς ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη διεθνὴ σκηνή. Αὐτὲς μποροῦν νὰ συνοψιστοῦν σὲ δύο τύπους. Ὁ ἕνας ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν σημερινὸ Γενικὸ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ, τὸν Mark Rutte, τὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος τῶν ΗΠΑ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, ὅπως ἡ Γερμανία καὶ ἡ Γαλλία. Ὁ ἄλλος τύπος ἀποτυπώνεται στὴ σκέψη καὶ τὴ στρατηγική του ἐπιτελείου τοῦ Donald Trump καὶ τῶν Ἀμερικανῶν Ρεπουμπλικάνων.

Ο Mark Rutte ἀνέλαβε καθήκοντα Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 2024, ἔχοντας ἐπιλεγεῖ μὲ ὁμοφωνία τῶν κρατῶν-μελῶν τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἡ ἐπιλογή του δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὴ συγκυρία τῆς κυβέρνησης Biden καὶ ἀπὸ τὴ σαφὴ στήριξη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς βασικὲς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Ὁ Rutte δὲν εἶναι μιὰ οὐδέτερη τεχνοκρατικὴ φιγούρα, ἀλλὰ ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐνσαρκώνει μιὰ στρατηγικὴ λογική: τὴ λογικὴ ὅτι ἡ διεθνὴς πολιτικὴ εἶναι, σὲ μεγάλο βαθμό, ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὸν νεοφιλελευθερισμὸ καὶ στὰ καθεστῶτα ποὺ τὸν ἀμφισβητοῦν. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ἔχει βρεῖ καἰ σύγχρονους ἰδεολογικοὺς ἐκφραστὲς, ὅπως ὁ Alexander Wendt, ὁ ὁποῖος σημειώνει: «οἱ κοινὲς ἰδέες διαμορφώνουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν κρατῶν σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ δὲν ἐξηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ στρατηγικὲς ἰσχύος ἢ οἰκονομικὰ συμφέροντα» (Social Theory of International Politics, 1999). Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ρωσία ἢ τὸ Ἰρὰν ἀντιμετωπίζονται ὡς συστημικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη νεοφιλελεύθερη τάξη.

Κατὰ παράδοξο τρόπο δὲν θεωροῦνται στὸν ἴδιο βαθμὸ ἀπειλὲς αὐταρχικὰ καθεστῶτα ὅπως αὐτὰ τῆς Κίνας ἢ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας. Ἡ πρώτη γιατί εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλευθερισμό, ἐνῶ ἡ δεύτερη γιατί ἀποτελεῖ στρατηγικὸ σύμμαχο. Ὅμως τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη προτεραιότητα τῶν κοινῶν ἰδεῶν δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ρητορική. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ John Mearsheimer «οἱ φιλελεύθερες ἀξίες καὶ ἰδανικὰ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὶς δομικὲς ἀπαιτήσεις τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἀσφάλειας στὸ διεθνὲς σύστημα» (The Great Delusion, 2018). Ἡ νεοφιλελεύθερη στρατηγική, ποὺ προωθεῖται κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, εἶναι ἐκείνη τῆς ἑδραίωσης μιᾶς παγκόσμιας τάξης μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐξοπλισμῶν, τὴ διεύρυνση καὶ θωράκιση τοῦ ΝΑΤΟ, τὴ διαρκὴ πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ πίεση. Ἐπισήμως, ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ παρουσιάζεται ὡς ἀμυντική. Ὡστόσο, γιὰ πολλοὺς παρατηρητές, παράγει μιὰ δυναμικὴ κλιμάκωσης ποὺ κινδυνεύει νὰ γίνει αὐτοεκπληρούμενη προφητεία.

Στὸν ἀντίποδα αὐτῆς τῆς λογικῆς βρίσκεται ἡ στρατηγική τοῦ ἐπιτελείου τῶν Ρεπουμπλικάνων. Πρόκειται γιὰ μιὰ στρατηγικὴ ποὺ ἀπορρίπτει τὶς ἰδεολογικὲς σταυροφορίες καὶ ἀντιμετωπίζει τὶς διεθνεῖς σχέσεις ὡς πεδίο συναλλαγῶν ἰσχύος. Οἱ συμμαχίες ἀξιολογοῦνται μὲ βάση τὸ κόστος καὶ τὸ ἄμεσο ὄφελος. Ὅπως ἔχει σημειώσει ὁ Kenneth N. Waltz, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν προσέγγιση τῶν Ρεπουμπλικάνων, «οἱ ἰσορροπίες ἰσχύος καθορίζουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν κρατῶν περισσότερο ἀπὸ ἰδεολογίες ἢ ἀξίες» (Theory of International Politics, 1979).

Τὸ ΝΑΤΟ, ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα, δὲν θεωρεῖται ἱερὸς θεσμός, ἀλλὰ ἕνας μηχανισμὸς, ὁ ὁποῖος κρίνεται κάθε φορὰ μὲ βάση ποιὸν ἐπιβαρύνει καὶ ποιὸν ἐξυπηρετεῖ. Ἔτσι, ὁ Trump ἐπιδιώκει λιγότερες μόνιμες δεσμεύσεις, μεγαλύτερη εὐελιξία καὶ περισσότερα ἀνταλλάγματα. Στὸ πλαίσιο αὐτό, ἡ πιθανότητα μιᾶς ἀποκλιμάκωσης ἢ συμφωνίας στὴν μιὰ ἢ τὴν ἄλλη περίπτωση δὲν ἀποτελεῖ προϊὸν ἑνὸς ἰδεολογικοῦ προσανατολισμοῦ, ἀλλὰ μία ἐνδεχόμενη συμφωνία συμφερόντων, ἐφόσον ἐξυπηρετεῖ τὰ ἀμερικανικὰ συμφέροντα. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ὅποια ἀποκλιμάκωση δὲν πηγάζει ἀπὸ τὸν φιλειρηνισμό, ὅσο κι ἂν τὸν ἐπικαλεῖται. Ἑδράζεται σὲ ἕνα εἶδος ἐθνικοῦ, προστατευτικοῦ πραγματισμοῦ.

Ἡ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὶς δύο αὐτὲς στρατηγικὲς δὲν εἶναι οὔτε προσωπικὴ οὔτε συγκυριακή. Ἀντανακλᾶ τὴ σύγκρουση δύο διαφορετικῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὸν σύγχρονο κόσμο: ἀπὸ τὴ μία, τοῦ νεοφιλελεύθερου διεθνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπενδύει στὴν διεθνὴ κυριαρχία του· ἀπὸ τὴν ἄλλη, τοῦ ἐθνικοῦ προστατευτισμοῦ, ὁ ὁποῖος προκρίνει τὴ διαπραγμάτευση, τὴν εὐελιξία καὶ τὸν περιορισμὸ τῶν δεσμεύσεων. Ὅπως κι ἂν ἀξιολογήσει κανεὶς τὶς δύο αὐτὲς στρατηγικές, ἕνα στοιχεῖο παραμένει σταθερό: καὶ οἱ δύο κινοῦνται ἐντὸς τῆς ἴδιας λογικῆς, αὐτῆς τῆς ἰσχύος, τῶν συσχετισμῶν καὶ τῶν συμφερόντων.

Ὅπως ἔχει σημειώσει ὁ Hans Morgenthau «Ἡ πολιτικὴ μεταξύ τῶν ἐθνῶν χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν πάλη γιὰ δύναμη· ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἰσχύος εἶναι ἡ κινητήριος δύναμη τοῦ διεθνοῦς ἀνταγωνισμοῦ» (Politics Among Nations, 1948). Ὁ νεοφιλελεύθερος διεθνισμὸς ντύνει τὴ στρατηγική του μὲ ἰδεολογικὴ γλώσσα, ἐνῶ ὁ ἐθνικὸς προστατευτισμὸς ἀπογυμνώνει τὴν πολιτικὴ ἀπὸ ἰδεολογικὲς ἀναφορὲς καὶ τὴ μετατρέπει σὲ ὠμὴ διαπραγμάτευση. Σὲ κάθε περίπτωση, καὶ οἱ δύο στρατηγικὲς δὲν ἀποτελοῦν δρόμο πρὸς κάποια οὐτοπία ἢ παγκόσμια ἁρμονία, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ διαφορετικοὺς τρόπους ἄσκησης τοῦ παιχνιδιοῦ τῆς ἰσχύος σὲ παγκόσμια κλίμακα.

Στην εικαστική συμπλήρωση της σελίδας ζωγραφική του, Βέλγου, Ρενέ Μαγκρίτ.

ΠΗΓΗ: Ἀντίφωνο

Άλλο Κράτος κι άλλο καρδιά

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης. «Απάντηση στο ερώτημα», Ευθύνη, τχ. 84 (Δεκέμβριος 1978) 659-660.