«Τα 200 χρόνια από την Επανάσταση και οι προοπτικές του Eλληνικού Kράτους»

Οι ιστοσελίδες Ανιχνεύσεις, Αντίβαρο, Άρδην, cognoscoteam, defence-point, infognomonPolitics και ResPublica συνδιοργανώνουν την Πέμπτη 1 Απριλίου 2021 στις 19.00 κοινή διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα: «Τα 200 χρόνια από την Επανάσταση και οι προοπτικές του Eλληνικού Kράτους».

Συζητούν οι:

• Παντελής Σαββίδης, δημοσιογράφος – anixneuseis.gr
• Ανδρέας Σταλίδης, αναλυτής – antibaro.gr
• Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας – ardin-rixi.gr
• Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος – cognoscoteam.gr
• Σάββας Καλεντερίδης, γεωπολιτικός αναλυτής – infognomonpolitics.gr
• Μιχάλης Θεοδοσιάδης, λέκτορας πολιτικής θεωρίας – respublica.gr

Συντονιστής: Γιάννης Ξένος, αρθρογράφος.

Την εκδήλωση μπορείτε να την παρακολουθήσετε από το διαδικτυακό κανάλι Ανιχνεύσεις του Παντελή Σαββίδη, καθώς και στις ιστοσελίδες που την διοργανώνουν.

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Δύο αιώνες αντιμαχίας 1821 - 2021

Ο σύνδεσμος της Διαδικτυακής Εκδήλωσης εδώ: IANOS

«Τον φιλομάκελλον ημών κύνα νουν»: άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

«Σκυλί ονομάζει ο Ιωάννης της Κλίμακος το νου που όλο του αρέσει να σκάβει και όλα να τα σκαλίζει – τον φιλομάκελλον ημών κύνα νουν, λέει. Ο σκύλος είναι καλός φύλακας, αλλά δεν παύει να είναι σκύλος. Άλλος είναι το αφεντικό. Πως έλεγε ο Σολωμός; - il Monarca nascosto ai sensi».

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ. (2009). Collectanea. Αθήνα: Δόμος, σ. 148 [318].

Από το βιβλίο: ΚΛΙΜΑΞ Ιωάννου του Συναΐου. Κείμενο επί τη βάσει χειρογράφου της εν Άθω Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου. Το πρώτον εκδοθέν υπό Σωφρονίου ερημίτου. Δαπάνη των εκ Ραιδεστού αδελφών Σ. Κεχαγιόγλου. Νυν δε επανεκδιδόμενον υπό του Εκδοτικού Οίκου «Αστήρ». Εις Β΄ έκδοσιν. Βάσει της εν Κωνσταντινουπόλει εκδόσεως 1883. Εκ του τυπογραφείου Κ. Α. Βρεττού, εκδ. Αστήρ – Αλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Αθήνα 1979, σ. 170.

Του Ανδρέα... Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 1981... Στάδιο Νέας Φιλαδέλφειας

Κρυφό Σχολειό: μύθος ή πραγματικότητα κ. Βερέμη;

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

«Είναι ο νους του έρμος κόσμος που χαλιέται» αναφωνεί στον Λάμπρο του ο Διονύσιος Σολωμός. Πάντως ο εθνικός μας ποιητής ήταν και μέγας προφήτης… Ο κ. Θ. Βερέμης, καθ’ όλα αξιοσέβαστη, δεν λέω, προσωπικότητα, στη χθεσινή εκπομπή Special Report του τηλεοπτικού καναλιού ΑΝΤ1, υποστήριξε ότι το Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε, είναι «ιδεολόγημα του ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση, κατασκευασμένο… αστείο... από τους ιερούς μύθους του ελληνικού κράτους»: Special Report - Επεισόδιο 22 - Β΄ Κύκλος (00:21:07κ.ε). Όμως, μέσα στην πάνδημη ξεπεσούρα μας, ιδιαίτερα την ξεπεσούρα τι τελικά τιμούμε εφέτος, μιας κι όσα βλέπουμε κι ακούμε για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, από επίσημα κρατικά χείλη, που μέσω αυτών τα συστημικά ΜΜΕ αλλά και η ΕΡΤούλα, καθημερινά ξερνούν τον ιστορικό αποδομητισμό τους, ο αγαπητός κ. Θ. Βερέμης, σε παλαιότερη εκπομπή, στους περιβόητους «Νέους Φακέλους», ΣΚΑΪ (28/02/2011), παραδέχονταν πως «το Κρυφό Σχολειό υπήρξε σε περιόδους συγχρονισμένων εξισλαμισμών, όπως για παράδειγμα στην Ήπειρο κατά την περίοδο του Κοσμά του Αιτωλού», όπου... και το αντιφάσκων βαρετό υστερόγραφο: «το ελληνικό κράτος κατασκευάζει ένα μύθο». Τι να πρωτομαζέψει κανείς εδώ, από τα ασυμμάζευτα! Μωραίνει Κύριος.

Αναρωτιέμαι: τι να πιστέψει σήμερα ένα σχολιαρόπαιδο ακούγοντας τον κ. Βερέμη; Κι αυτό το σχολιαρόπαιδο, έχει άραγε ποτέ διδαχθεί τον καλύτερο ορισμό της έννοιας μύθος: «μύθος έστι λόγος ψευδής εικονίζων αλήθειαν» (Θέωνας), όπου μύθος, όραμα, νους και λογική είναι συνταιριασμένα αναμεταξύ τους; Όσο για τους εξισλαμισμούς, μόνο την εποχή του Πατροκοσμά συνέβαιναν ή καθ’ όλη τη διάρκεια της δουλείας στους Τούρκους; Είναι δυνατόν ο κ. Βερέμης να αγνοεί τους χιλιάδες εξισλαμισμούς, το παιδομάζωμα, τον απηνή διωγμό των χριστιανικών πληθυσμών, τους νεομάρτυρες; Να θυμίσω εδώ την περίπτωση του Μοσχοπολίτη λογίου Νεκτάριου Τέρπου, που το έργο του Βιβιλιάριον καλούμενον Πίστις – στο διάστημα 1732-1818 εκδόθηκε δώδεκα φορές – ως κύριο αντικείμενό του είχε την αντιμετώπιση των βίαιων εξισλαμισμών. Δίδαγμα, λοιπόν, για αδίδαχτους οι παρακάτω σελίδες από τη γραφίδα του κορυφαίου Έλληνα ιστορικού Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου. Και χρυσό βιβλίο απόδειξης ύπαρξης του Κρυφού Σχολειού, με τεκμήρια και πρωτογενείς πηγές, το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ε. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. (1976). Ιστορία του Νέου Ελληνισμού. Τουρκοκρατία 1453 – 1669. Οι ιστορικές βάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, τ. Β΄. Θεσσαλονίκη, σσ. 290-292.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΚΑΥΜΕΝΟΣ. (2012). Το Κρυφό Σχολειό. Το Χρονικό μιας Ιστορίας. Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις.

«Ποιός είσαι εσύ;»

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Ετοούτη τη χρονιά της επετείου των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, όπου στα συστημικά και κρατικά ΜΜΕ, θεριεύει η αποδόμηση της Ιστορίας, απομυθοποιούνται και διαστρεβλώνονται γεγονότα - σταθμοί και πρόσωπα της ιστορικής συνείδησης των Νεοελλήνων, το βιβλίο της κας Αθηνάς Κακούρη, νομίζω πως είναι ένα καλό γιατρικό ενάντια στο βιασμό ιστορικών πηγών και τεκμηρίων.

Η συγγραφέας στα τόσα λογοτεχνήματα που έχει γράψει μας έχει δώσει κι ένα εξαιρετικό, ιστορικό θα ‘λεγα έργο. Πρόκειται για το εκδοθέν στα 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη βιβλίο της: 1821. Η αρχή που δεν ολοκληρώθηκε. Πότε και πως δημιουργήθηκε το κράτος όπου ζούμε σήμερα· καθώς γνωρίζω, το εν λόγω έργο της διανύει τη δέκατη τέταρτη έκδοση, κι αυτό δείχνει τη μεγάλη απήχηση που έχει στο αναγνωστικό κοινό τής κας Κακούρη. Έχω την ταπεινή γνώμη πως αυτό το βιβλίο θα ‘πρεπε να είναι ένα από τα κυριότερα διδακτικά βοηθήματα και, γιατί όχι, βασικό διδακτικό εγχειρίδιο του μαθήματος Ιστορίας σε τάξεις Γυμνασίου και Λυκείου.

Κι αυτό το υποστηρίζω για τους παρακάτω λόγους:

Πρώτον, παρουσιάζει την ιστορία της περιόδου 1821 - 1831 (μέχρι το θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια), με το θέλγητρο ότι οι πρωταγωνιστές της Εθνικής Παλιγγενεσίας συνεχίζουν να βρίσκονται ανάμεσά μας, επιμηκύνεται δηλαδή ο πολυτάραχος βίος τους. Διαβάζοντας σήμερα ένα σχολιαρόπαιδο ετούτο το βιβλίο, νομίζω πως σίγουρα θα κατανοήσει ότι κι αυτό είναι ένα μέρος σ' όσα συνέβησαν την παραπάνω δεκαετία. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται το ερώτημα που θέτει η συγγραφέας «ποιός είσαι εσύ;», (σ. 19).

Δεύτερον, η μνήμη των προσώπων και των γεγονότων σε κάθε σελίδα είναι έντονη, σαν να συνέβησαν εχθές. Για τον νεοέλληνα του 21ου αιώνα παραμένει ακόμη ζητούμενη η εθνική αφύπνισή του. Στις μέρες μας λείπει η πατριδογνωσία. Κι είναι απολύτως αναγκαία, αν επιθυμούμε να μην χάσουμε τους δεσμούς μας με την περίοδο του ξεσηκωμού των Ελλήνων ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, αλλά και με την περίοδο της συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους. Η κρίση και η μνήμη είναι πολύτιμοι λίθοι που, όταν εξασθενούν, καλό είναι να ανασταίνονται, νομίζω. Αυτό σε μέγιστο βαθμό κάμει το βιβλίο της κας Κακούρη. Δεν γράφει μόνο για τη γνώση του παρελθόντος, γράφει και για γνώση του παρόντος.

Τρίτον, και το σπουδαιότερο κατ’ εμέ, η γραφή της συγγραφέως είναι και μια αναδρομή από το παρόν στο παρελθόν. Χρήσιμη πέρα για πέρα αυτή αναδρομή, δείχνει στον αναγνώστη πως συχνά το παρόν διευκολύνει στο ολοζώντανο αντίκρισμα πολλών προβλημάτων του παρελθόντος. Οφείλουμε κάποτε να κατανοήσουμε ότι, η γνώση όσων συνέβησαν στη δεκαετία 1821 - 1831 δεν κρύβεται μόνο στις πηγές που, όσο καλά κι αν τις μελετάμε, η παρακολούθηση σύγχρονων ζητημάτων και προβλημάτων, πολλές φορές μας κάμει να ψάχνουμε να βρούμε ομοιότητες με αντίστοιχα ζητήματα και προβλήματα του παρελθόντος. Προς Θεού, δεν εννοώ ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Φέρνω ένα παράδειγμα από το βιβλίο για να τεκμηριώσω τις παραπάνω απόψεις μου. Σε πολλές σελίδες του, το όνομα του πρώτου κυβερνήτη του ελληνικού κράτους Ιωάννη Καποδίστρια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Η κα Κακούρη με γλαφυρότατο τρόπο περιγράφει ένα από τα πολλά γεγονότα της πολυτάραχης ζωής τού Κυβερνήτη, όταν ήταν κοντά στον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο. Τη στιγμή που ο Τσάρος, στο Παρίσι ευρισκόμενος μετά το Συνέδριο της Βιέννης (1815), πρότεινε στον Καποδίστρια να γίνει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, ο Καποδίστριας αρνήθηκε θυσιάζοντας ένα λαμπρό μέλλον χάριν του ελληνικού προβλήματος που τότε βρίσκονταν στην κορύφωσή του. Γι’ αυτή τη στάση του Καποδίστρια η κα Κακούρη γράφει: «μ’ αρέσει να στέκομαι και να αναθυμιέμαι αυτήν την σκηνή που δεν έχει το ταίρι της: να σου προτείνουν μια τέτοια θέση – το αντίστοιχο σήμερα του Υπουργού Εξωτερικών της Αμερικής ή της Κίνας ή της Ρωσίας – κι εσύ να τους απαντάς πως είσαι Έλληνας, δεν θα πάψεις να είσαι Έλληνας και άρα θα υπηρετείς πάντα τα ελληνικά συμφέροντα. Να τους θέτεις όρους, σαν να λέμε. Ναι, μ’ αρέσει πολύ να στέκω και να αναθυμιέμαι αυτήν τη σκηνή και να χαίρομαι το σεμνό της μεγαλείο», (σ. 75). Αξιοζήλευτο, πράγματι, ιστορικό κριτήριο μιας συγγραφέως που, βέβαια, δεν είναι ιστορικός! Και το κυριότερο: θεώρηση των πραγμάτων που προδίδει βαθιά και σαφή αντίληψη της Επανάστασης του 1821 που, δυστυχώς, σήμερα λείπει από πολλούς.

Μικροδιδασκαλία