Μαύρες σημαίες

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Στους πολιτικάντηδες δεν άρεσε η κινητοποίηση και η απαίτηση των κτηνοτρόφων της Λέσβου να κατέβουν από την εξέδρα των επισήμων. Πράγματι, στη φετινή 114η επέτειο απελευθέρωσης της Μυτιλήνης (8 Νοεμβρίου 1912), οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου παρέδωσαν ένα σπάνιο μάθημα πολιτικής και κοινωνικής αξιοπρέπειας. Αντιμέτωποι με την απόγνωση του αφθώδους πυρετού και της κυβερνητικής αδιαφορίας, δεν ζήτησαν να ακυρωθεί ο εορτασμός και η παρέλαση. Ζήτησαν το αυτονόητο: να αποσυρθούν οι πολιτικάντηδες από το βάθρο της εξουσίας και της παραεξουσίας. Ηρωικό και απόλυτα ξεγυμνωτικό το άδειασμα των τελευταίων από απλούς ανθρώπους.

Κατά πως γράφει κι ο Στρατής Μυριβήλης:

«Ευλογημένος να 'ναι ο τίμιος ιδρώτας που στάζει από τα μέτωπα των ξωμάχων και ποτίζει τούτο το αυλακωμένο χώμα. Είναι η σπονδή που δέχεται η μάνα γη για να μερώσει, να ανοίξει τα σπλάχνα της και να θρέψει τα παιδιά της. Αυτοί οι άνθρωποι, οι σκαμμένοι από τον ήλιο και την αρμύρα, κρατούν στα ροζιασμένα χέρια τους το μυστικό της ίδιας της ζωής».

«Ήταν πλασμένος από το σκληρό πουρνάρι των βουνών μας και το καθαρό ασβεστόχωμα. Άνθρωποι που δεν έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι σε κανέναν αφέντη, που η περηφάνια τους ήταν το μόνο τους βιος και τη φύλαγαν σαν άσβηστο καντήλι».

Τελικά, η εξέδρα, σε μια γιορτινή ημέρα ελευθερίας, απέκτησε μια πρωτόγνωρη, καθαρτική από την διαφορά αισθητική. Αντί για κομπιναδόρους και διεφθαρμένους πολιτικάντηδες με τα «ξύλινα», υποκριτικά λογίδριά τους —είτε έξω από ναούς είτε πριν και μετά τις παρελάσεις— η εξέδρα γέμισε από κτηνοτρόφους με τα παιδιά τους και τα πανό διαμαρτυρίας. Γέμισε από εκείνους δηλαδή που παράγουν, εκείνους που πονούν πραγματικά τον τόπο τους. Μια επέτειος απελευθέρωσης που απέκτησε, επιτέλους, το πιο σύγχρονο και αληθινό της νόημα.

Μπράβο στον Δήμαρχο Μυτιλήνης που, τουλάχιστον, όρθωσε ανάστημα και έσωσε τη μαθητική παρέλαση. Αίσχος για την κυβερνητική ξεφτίλα, που προτίμησε να ακυρώσει τη στρατιωτική παρέλαση. Και, φυσικά, θλιβερή, σχεδόν γκροτέσκα, η εικόνα των πολιτικάντηδων που μπροστά στην τοπική τηλεόραση, ψέλλισαν με περίσσιο θράσος πως «είναι με το μέρος των κτηνοτρόφων».

Αν το κράτος απαιτεί να γίνουμε το όργανο μιας αδικίας προς τον εαυτό μας ή τον συνάνθρωπό μας, τότε σπάμε τον νόμο, κατά τους φιλοσόφους της πολιτικής ανυπακοής (λ.χ., Χάνα Άρεντ). ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: lesvosnews