«Στάχτη κι αποκαΐδια» αφήνει πίσω-του το ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

«Στάχτη κι αποκαΐδια», ολοκληρωτική η καταστροφή από τις πυρκαγιές που καίνε την πατρίδα-μας. Αυτό είναι το Επιτελικό Κράτος! Για τους ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, που ο γεμάτος σκάνδαλα και λαμογιά βίος - «πολιτεία»-τους μπήκε στο αρχείο, το Επιτελικό Κράτος ζητά συγγνώμη για τις κατηγορίες εις βάρος-τους. Για τα απομεινάρια – ερείπια που αφήνουν πίσω-τους οι πυρκαγιές αλλά και για τους πυροσβέστες, που τόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή, το Επιτελικό Κράτος θα συζητήσει συγγνώμη από τις οικογένειές τους;

Αυτό, δυστυχώς, είναι το δράμα της πατρίδας ΕΛΛΑΔΑΣ: Σιωπούμε και ιδιωτεύουμε. Λιποβαρής η μνήμη-μας! Το Επιτελικό Κράτος μας πασάρει «ξίκικο» και μας γελάει στο ζύγι, που ‘λεγε κι ο μεγάλος Κρητικός, ο Νίκος Καζαντζάκης. Μέχρι τις επόμενες πυρκαγιές του καλοκαιριού και τις επόμενες πλημύρες του χειμώνα… τα ίδια και τα ίδια… Α.Ι.Κ.

ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: SLpress

Reconquista

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΗ

Η ισπανική κυβέρνηση, που προ ημερών αποδέχθηκε να νομιμοποιήσει 1.200.000 μετανάστες «χωρίς χαρτιά», δεν περίμενε αυτή την ξαφνική εισβολή από χιλιάδες Μαρακινούς που πέρασαν στο ισπανικό έδαφος. Το κύμα μεταναστών δεν οφείλεται μόνον στην νομοθεσία της ισπανικής κυβέρνησης, που «για να βρει εργατικά χέρια νομιμοποιεί εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών», αλλά και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ισπανίας που προ ημερών αποφάσισε ότι οι μετανάστες που πιάνονται καθώς προσπαθούν να φτάσουν στη Θέουτα ή τη Μελίγια, έναν δεύτερο ισπανικό θύλακα πιο ανατολικά, «δεν μπορούν να απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες στο Μαρόκο».

Μία περίτρανη απόδειξη ότι οι μάζες αυτές δεν είναι ούτε πρόσφυγες ούτε μετανάστες, είναι η αιχμή του δόρατος ενός υβριδικού πολέμου, ανάλογα με την περιοχή και τις συνθήκες. Σήμερα η Ισπανία, αύριο η Ελλάδα…

ΠΗΓΗ: manolisgvardis

Καλό Μήνα!

«Βουρ στα ζωύφια λατινικά.
            Παναγία θεοτόκε νοικοκυρά μου
μη μ’ αφήνεις ανυπεράσπιστο στα σκυλιά
            με τόσες όμορφες εικόνες σου
σ’ αυτό το σκουπιδότοπο (στο ύψος Παρθενώνας).
Θα συνεχίσω την ποίηση μονάχα για πλάκα
            θαν την κάνω κουρμπάνι
στα γοερά μου πεύκα κρεμαντούλα
            ενάντια στου χρόνου την εφεύρεση
δοξάζοντας το πληγωμένο μάλαμα: τη μοναξιά μου
            στα νόστιμα ερέβη που με περιμένουν
εκείθε απ’ τα κωμικά σας έαρα
            προς τα ερείπια του σύμπαντος μονήρη
προς του νερού την κρέμαση στα βάραθρα
            – μιαν ασώματη ρητορεία.
Τι τα ‘θελε και τα ‘φερνε τα γράμματα
           ο Δαναός στην Αργολίδα.
Μόνον αυτοί που τρέφουν όνειρα απολαμβάνουν
           την πραγματικότητα».



ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ. (1994). «Ora et Labora», στο: Τα Ποιήματα (1979 - 1991), τ. Β΄. Αθήνα: Ίκαρος, σ. 26.



Τέμπερα του ΑΝΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝ ΚΑΡΣΕΡ, 1960· [στο: info RELIGIONS, τχ. 5 (2000) 34].