πηγαίνω στο σώμα σου σαν σ’ ένα δάσος,
όπως σε μονοπάτι βουνού
που απολήγει σ’ απόκρημνο χάσμα,
περπατώ στους σφοδρούς λογισμούς σου
και στου λευκού μετώπου σου την έξοδο
η γκρεμισμένη σκιά μου κομματιάζεται
μαζεύω τα κομμάτια μου ένα ένα
και δίχως σώμα προχωρώ, ψάχνω ψηλαφώντας».
ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου