Το Άγιο Όρος ως σκηνικό

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΡΔΗ

Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι πολιτικές συζητήσεις και αναδρομές με ανταλλαγές σταμπαρισμένων μπλουζακιών δεν θα πρέπει να γίνεται στο Άγιο Όρος. Αυτό, μάλλον, είναι κάτι που φαίνεται πως δεν ενοχλεί και τους εγκαταβιούντες σε αυτό. Η συνέντευξη Αυγερινού στον Φειδία της Κύπρου έδειξε ότι μετά την αποκαθήλωση της ανανεωτικής Αριστεράς ζούμε και την έκπτωση της πατριωτικής Αριστεράς. Τα αφελή οράματα της άμεσης δημοκρατίας και των δημοψηφισμάτων- σε αυτό το πλαίσιο που ζούμε- είναι σαν τις «πιρουέτες» του Βαρουφάκη: πολύ ωραία για να είναι αληθινά. Και πάλι πρόβλημα ανάγνωσης. Οι εθνοαριστεροί διαβάζουν τα Τέμπη σαν ένα παλλαϊκό κίνημα απαίτησης δικαιοσύνης και δεν συνυπολογίζουν τις θυμικές εξάρσεις του μέσου Έλληνα (που μετά την έξοδο του στην πλατεία, θα ψηφίσει Μητσοτάκη, γιατί έχει τα ραγιάδικα συμφέροντα του). Ο χώρος της «πατριωτικής Αριστεράς» έχει υποκύψει στην παγίδα του «από τη βάση» και των «διαδικασιών» ή των τοπικών ομάδων, που βαφτίζονται κινηματικά, αλλά που ποτέ η Ελλάδα δεν έδειξε ότι τα συμπαθεί- ούτε ακόμη στην περίπτωση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο συγκεντρωτισμός και η ηγεσία είναι απόλυτα ελληνικά χαρακτηριστικά στη νεοελληνική ιστορία (βλ. Βενιζέλος, Μεταξάς, και τόσοι άλλοι). Κατά συνέπεια, μόνο με μία εξίσου «κάθετη» και από τα πάνω ενοποίηση μπορούν τα αφελή γκρουπούσκουλα να λειτουργήσουν. Αυτό μάλλον δεν υπηρετήθηκε από την Καρυστιανού, η οποία δεν λειτούργησε αυτή τη διαδικασία με τους αναγκαίους συμβιβασμούς, καθότι η «πατριωτική αριστερά» είναι πάνω απ’ όλα «Αριστερά». Προφανώς γαλουχημένη σε παραδοσιακό «δεξιό» περιβάλλον, δεν μπόρεσε αυτό να το καταλάβει. Το μέλλον θα δείξει…

ΠΗΓΗ: manolisgvardis